Yokuş Yukarı

Ama sürekli başkalarının mutluluğunu dileyecek lüksüm yoktu.

Şubat sonuna doğru, derslerin bitimindeki sınıf saatinde bize kariyer hedefi anketleri dağıtıldı.

“Daha önce de söylediğimiz gibi, bu anketlerdeki cevaplarınız üçüncü sınıf şubelerinizi belirlemede kullanılacak. Lütfen ciddiye alın,” dedi sınıf öğretmenimiz.

Etrafımdaki öğrencilerin tepkilerini duyabiliyordum.

“Ciddi mi...?”

“Çok erken...”

Masamdaki ankete baktım. Yükseköğrenim ve istihdam alanlarının altında, hedeflediğimiz üniversiteleri veya işleri öncelik sırasına göre yazmamız için üç boşluk vardı.

Oraya “Houo Üniversitesi” yazsam, ciddiye aldığıma inanırlar mıydı acaba?

Gergin bir düşünceye dalmış otururken...

Runa'nın önünde oturan neşeli bir kız arkasını dönüp, “Hey, Runa, senin gelecek planların ne?” diye sordu.

“Şey... Henüz karar vermedim...” diye yanıtladı Runa, düşünceli bir ifadeyle.

Hepimiz kendi yolumuzda, ileriye bakarak ve yüksek hedefler koyarak ilerliyorduk ama ideal benliğimize ulaşmak için önümüzde dik bir yokuş varmış gibi geliyordu.