Peruk ve Küçük Bir Oyun

Işıklar sönmeden hemen önce kızların odasına geçtim. İçeri girer girmez Tanikita-san başıma bir peruk geçirdi.

Gözleri parlayarak, "Hey, beklediğimden çok daha inandırıcı oldun!" diye bağırdı.

Yamana-san, kızların uyku hazırlığı telaşından çoktan faydalanmış ve çaktırmadan Sekiya-san’ın odasına süzülmüştü bile.

Runa, beni perukla görünce keyifle gülümsedi. "Çok yakışmış Ryuto. Çok tatlı oldun!"

Tanikita-san beni inceleyerek, "Kashima-kun’un yumuşak hatlı bir yüzü var zaten. Kadın kılığına girmeye müsait ama yüzündeki o hava Nikki’nin dublörlüğünü yapmaya tam yeter mi emin değilim," dedi.

Kurose-san araya girdi. "Biraz makyaj mı yapsak acaba?"

"Harika fikir!"

"H-Hayır, lütfen yapmayın...!"

Bu kadarı bana fazlaydı, hiç tarzım değildi!

Zor bela onları makyaj yapmamaya ikna ettikten sonra, yattığımda kaymasın diye peruğu iyice sabitlediler. Işıkların sönmesine saniyeler kala yatağa girdim.

Ayak ucumdaki ek yatağa uzanan kıza dönüp, "Tanikita-san, orada yatman sorun olmayacak mı gerçekten?" diye sordum.

Oda aslında üç kişilikti ve yan yana dizilmiş üç tek yatak vardı. Koltuğun yerine sonradan dördüncü bir küçük yatak getirilmişti. Hanımlara öncelik tanımak gerekirdi; normalde o derme çatma ek yatakta benim yatmam gerekiyordu.

Tanikita-san, "Evet, dert etme," dedi. "Zaten minyon biriyim. Hem evde futon üzerinde yattığım için yatağın nasıl olduğu pek umurumda değil."

Bazen beklenmedik şekilde sade bir tavrı oluyordu. Bu huyu sanki Icchi ile ortak noktalarından biriydi.

Belki de çıkmaya başlasalar gerçekten iyi anlaşabilirlerdi...

"Peki o zaman..." diye mırıldanıp arkama yaslandım. Sesim istemsizce ince çıkmıştı.

Bir türlü sakinleşemiyordum. Hele ki şu durumu düşününce...

"İyi geceler Ryuto."

Runa, hemen yanımdaki yatakta uzanmış, bana bakıp gülümsüyordu.