Kırmızı Gözler ve Bir Veda

Ne var ki ertesi gün, yani pazartesi, Yamana-san ders zili çalar çalmaz okula geldiğinde, gözlerinin şişliğinden ağladığı her halinden belliydi.

Teneffüs olur olmaz Runa, Yamana-san’ın sırasına koştu. “Ne oldu, Nicole?! Merak ettim seni! LINE mesajlarımı bile okumadın!”

Sırasına kapanmış, kolları iki yana sarkmış bir halde duran Yamana-san, güçsüzce ağzını araladı: “Terk edildim.”

Sıram yakın olduğu için kulak misafiri olmuştum. Yamana-san’ın cevabı beni istemsizce yerimden fırlattı.

“Ne?!” diye bağırdım.

“Şaka yapıyorsun, değil mi?! Neden?!” diye sordu Runa, yüzünün ifadesi anında değişirken sesini yükselterek. En yakın arkadaşının böyle bir şey söylemesini kesinlikle beklemiyordu. “Yani, sadece vücudun için miydi?! Ve bir kez yaptıktan sonra işi bitti mi seninle?!”

Konuşmaları sınıf arkadaşlarımızın dikkatini çekerken, ben de Runa’ya yaklaştım, etrafındakilere karışarak dinlemeye başladım.

“Hayır. Yapmadık,” diye yanıtladı Yamana-san, hiç yerinden kalkmadan. O kadarını yapacak enerjisi bile yok gibiydi. “İstasyonda sizden ayrıldıktan sonra, ‘Bir süre mesafeli duralım’ dedi...”

“Neden?!” diye haykırdı Runa.

“Üniversite giriş sınavlarına odaklanmak istediğini söyledi...”

“Peki ya kıyafetlerin?! Sırılsıklam olmuştun!”

“İstasyondaki Uniqlo mağazasından bana yenilerini aldı, ben de üzerimi değiştirip eve gittim...”

Runa bir an şaşkına döndü. Öfkesi, konuşma boyunca ardı ardına yeni boyutlara ulaşmıştı.

“A-Ama dur bir dakika, o zaman seni terk etmiş sayılmaz, değil mi?” diye üsteledi. “Sadece aranıza mesafe koymak istiyor, öyle mi?”

“Elbette... Ama terk edilmek gibi bir şey aslında... Artık benimle iletişime geçmeyeceğini, ben ulaşsam da cevap vermeyeceğini söyledi. Onu unutmamın sorun olmayacağını da ekledi.”

“Ne...?! Nasıl bu kadar bencilce bir şey söyleyebilir?!”

Runa gazapla titrerken, Yamana-san dalıp gitmişti. Gözleri kıpkırmızıydı.