The Country of Mages

[GENERATION FAILED - RAW TEXT]

It was a quiet country, surrounded by rugged, forbidding mountains and hidden behind tall walls. Nobody from the outside world could visit.

Above a rock face shimmering with heat in the brilliant sunlight, a single broom soared through the warm air. The one guiding it on its way was a beautiful young girl. She wore a black robe and a pointy hat, and her ashen hair flapped in the wind. If anyone had been around to notice her, they would have turned to look, wondering with a sigh who that beauty on the broom could be…

That’s right. She’s me.

Ah, that was a joke.

“…Almost there.”

The high wall looked like it had been carved out of the mountain itself. Glancing downward just a bit, I spotted the gate and steered my broom toward it.

It had taken some serious work to get to this country, but I suppose the people who lived here had planned it that way—to keep people from entering by mistake. After all, there’s no way anyone would trek all the way out here without a very good reason.

I dismounted my broom just in front of the gate. A local sentry, apparently conducting immigration inspections, stepped up to meet me.

After looking me over slowly from head to toe and examining the brooch on my chest, he smiled cheerfully.

“Welcome to the Country of Mages. Right this way, Madam Witch.”

“Hmm? Don’t you need to test whether I can do magic or not?”

I had heard that anyone visiting this country had to prove their magical ability to enter; anyone who didn’t meet a certain standard would be turned away.

“I saw you fly in. And besides, that brooch you’re wearing means you’re a witch. So please, go on ahead.”

Oh yeah, that’s right. Being able to fly on a broom is one of the minimum prerequisites for entry. Of course they could see my approach from the gatehouse. How silly of me!

After bowing slightly to the guard, I passed through the massive gate. Here was the mages’ country. Novice magic users, apprentices, and full-fledged witches—as long as you could use magic, you were permitted into this curious country, while everyone else was turned away.

As I passed through the huge gate, two strange signboards standing side by side caught my eye. I peered at them in confusion.

The first sign depicted a mage straddling a broom, enclosed in a circle. The sign beside it showed the image of a soldier walking, surrounded by a triangle.

What’s with these signs?

I knew the answer as soon as I looked up—above the crowded brickwork houses and beneath the gleaming sun, mages of all kinds were streaking across the sky in every direction.

I see. It must be a rule in countries where they only permit mages to enter—most everyone’s flying around on a broom, so very few people choose to walk.

Satisfied with my explanation for the signboards, I pulled out my broom and sat on it sideways. With a push off the ground, I gently floated up into the air in a living demonstration of the signboard.

“So flying is the preferred mode of transportation here, huh?”

And with that, I saw the mages’ country as it was meant to be seen. Above the reddish-brown roofs stretched out like so much dry earth, mages drifted through the air. Some had stopped their brooms to have a friendly chat, while others flew by with bundles of baggage tied to their brooms. There were suspicious, witchy-looking old women as well as children racing through the sky, vying to see who could fly higher.

These people must live their whole lives in the air.

It was a really wonderful scene. It almost took my breath away.

I joined their ranks, soaring above the country, aimlessly surrendering to the flow of air traffic around me. Suddenly a sign secured to the top of one of the roofs caught my eye. It was apparently an INN. I passed it without stopping and saw the word GROCERnext. There were others: a BUTCHERand even a JEWELER. As I suspected, life here was lived above the rooftops, and placing your signs on top of the roof must have been common practice.

Looking around, I saw that the roofs on most houses had a window built in that was large enough for a single person to pass through. As I watched absently, one of those windows opened, and a man riding a broom flew out.

Sothat’swhat they’re used for.

I flew around at a leisurely pace, slowly taking in the scenery, until—

“Ahhhhhhhhhhhhhhh!”

—a scream came from behind me. Steadying my broom with one hand, I held on to my hat so it wouldn’t fly away and turned around.

Ah, too late.

“Ahhhhhhhhhhh!”

Careening directly toward me at a preposterous speed, like a screaming meteorite trailing a tail of tears, the person in question was already only about one rooftop away by the time I spotted them.

Dodge? Impossible.

I reflexively turned my upper body away, but there was no avoiding the collision. With a series of grunts (“Ugya!” “Geh”), we tangled together and crashed into the rooftop below. The neatly lined tiles sheared off with a clatter and crunch, and we finally came to a halt just shy of falling off the edge of the roof. I saw a single tile bounce off the ground far below. Thank goodness there weren’t any pedestrians.

The angle had been shallow, and I had avoided a direct collision with the ground. Plus, the strange person who had collided with me had taken the brunt of the landing, so thankfully I was uninjured.

I clambered to my feet, brushing at a few reddish-brown shards of roofing that were stuck to my black robe.

“……”

“Urggggh…”

The teenage girl groaning and looking around in a daze appeared to be just a little bit younger than me. Her black hair was cut short and even all the way around, and she had an androgynous-looking face. She wore a white blouse and a checkered skirt under a black mantle, both of which were in serious disarray after she got caught underneath me.

She isn’t wearing a brooch or anything on her chest, so she must be a novice.

“…Um, are you all right?”

When I touched the fallen girl’s shoulder, she opened her eyes.

“……”

“……” She was silent.

It seemed like she was still struggling to process the situation, so I ventured, “Do you have trouble steering your broom?”

Yes, I’ll admit I was being a touch sarcastic.

“…Ah.”

“Looks like you’ve finally come your senses,” I said with a smile.

“Ahhhh!” She looked around again. “Wh-wh-wh-what do I do? What do I do? There’s no way I can fix this many tiles…”

Hey, now…“How about an apology first?”

“Ah, s-sorry! It wasn’t on purpose! Really!”

Well, I knew that.“Anyway, are you all right? You flew in like a hurricane.”

“Oh, I’m fine! I’m in tip-top shape, see?!” the girl said, as small rivulets of red ran down from her head. Her eyes were clear, and she had no trouble speaking.

……

“You’re bleeding. From your head.”

“That’s just sweat!”

“Does your sweat always smell like iron?”

“Um, well, um… It’s sweat!”

“Okay, I get it, so just calm down a little.”

“Yes, ma’am!”

“……”

I’m not sure why, but I already feel exhausted. Maybe it’s from the collision.

I had been planning to make the girl fix the broken tiles after a good scolding, but enough was enough. She was already a mess; forcing her to repair the roof when she was in this state would just be heartless. Instead, I took my handkerchief out of my pocket.

“Here, have this. Press it to your head.”

“Oh…but…”

“Also, I’m going to put the roof tiles back now, so go take a rest over there, please.”

“No, I’ll help, too!”

“In your condition, if you tried to help, you’d just be in the way. Go rest,” I told her in no uncertain terms.

“But—”

“You’re. In. My. Way.”

“…Okay.”

Like a stray cat, the dejected young girl sat down on the peak of the roof and pressed the handkerchief against her head wound. As energetic as she had seemed, it was clear she had pushed herself a little too hard. The very moment she sat down, she slouched over and collapsed.

I can put off dealing with her for a bit. It’s not like she’s going to die from her injury or anything. First, let’s do something about this disaster here…

I gathered magical energy in my hands. Instantly, a long, thin wand appeared in my grasp, accompanied by a faint glow.

This was the special privilege of mages. We’re able to produce anything—wands and brooms and other magical tools, for example—out of thin air.

I channeled energy into my wand and set to work.

It was a time-reversing spell.

As the name might suggest, it’s a type of magic that fixes broken things and heals injuries by making time run in reverse. It requires slightly advanced magical ability, but any witch living in this country should have been able to perform it. I’m sure it would have been difficult for the little novice out cold behind me, though.

The roof tiles began to move as I showered them with magic. The broken tiles stuck themselves back together, returning to their original places like so many puzzle pieces.

After all the fragments had vanished and any sign of an accident had been wiped away, I completed the spell and turned around. Now it was time to fix up the girl.

“Okay, you’re next.”

“Um, uhhh…”

I approached the girl, who sat up nervously holding her head, and applied the spell. Beneath the gentle light, her tattered clothes mended themselves and her injuries healed instantly.

“Whoa…” I could hear her mumble.

It’s nothing impressive, though. Once you become a witch, this stuff is a cinch.

After making sure that she was in good shape, I hurried over to pick up the brooms that had fallen onto the roof. I decided it was probably a good idea to get out of there before making any more of a scene.

“Oh, um!”

The girl apparently had more to say to me, but I threw one leg over my broom, halfway ignoring her. “You don’t need to apologize. Just don’t forget to look where you’re going when you’re flying around on your broom, okay?”

“Please wait, I have to do something to make up for—”

“No need. I’m in a hurry. Good-bye, nameless novice.”

And so I got back on my broom and flew away.

[GENERATION FAILED - RAW TEXT]

Any human who can use magic starts their training as a novice. Not everyone can become one, and in most cases the ability is passed down through blood. My parents were novices, too.

Apprentice witches rank above novices, but they’re one level below full witches. As the name suggests, the title of “witch” applies only to girls and women. I have no idea why, but women naturally have greater magical ability than men. That’s why only women can attain ranks higher than novice.

There’s only one way to become an apprentice: pass the magic exams and receive the corsage that proves your status. There is no alternative method. However, the exams are brutal, and many people drop out before they reach the end.

After becoming an apprentice witch, one undergoes a very specific training regimen to earn the title of “witch.” This means long days of hard work under the watchful eye of a proper witch, until the apprentice finally wins her approval. The training might last a single day, or it might take ten years. It all depends on the individual’s own efforts and on the witch who is serving as her teacher.

When someone is officially recognized as a witch, she receives a star-shaped brooch with her name engraved on the back, and her teacher gives her a witch title. Mine is “the Ashen Witch.”

That was a pretty long-winded explanation, but my point is that as a full-fledged witch, I should have ranked among the top magic users in this country. I had expected that people would look up at me with envy as I flew through the sky, that when I went to a restaurant they would tell me, “Madam Witch! Allow me to offer you a discount on everything on the menu! Please, eat to your heart’s content!” and so on, but…

“Huh? A discount? We don’t do anything like that. Are you saying you don’t have any money, missy?”

“……”

So that’s how it is, hmm? I suppose if the restaurant gave special treatment to each and every witch, they’d go out of business.

I left the restaurant and went to the jeweler’s next. I wanted to sell a jewel that I had picked up in one of the countries I had visited before this one, and I was expecting a considerable sum from it.

“Ah, this here’s a total counterfeit, see? I can’t give you anything for it.”

“Surely there’s been a mistake. Take a closer look, please.”

“I can look all ya want, but the answer’s gonna be the same. Whaddaya wanna do? If you don’t need it, I can get rid of it for you…”

“…That just sounds like you’re scheming to steal it from me, doesn’t it?”

“Of course not, sweetie! I’d never do that to ya. So what’ll it be?”

“Give it back.”

By the time I left the jeweler’s, I was in a sour mood.

Well, I’m sure the owner of that jewelry shop is just a bit of a swindler, that’s all. It’s not like he was treating me specifically with contempt, right? …Right?

Feeling uneasy, I headed for an inn. The day was drawing to a close. However—

“Hey. This isn’t a place for kids like you. Go on, scram.”

…Huuuh? What on earth? Is this some kind of upper-crust hotel exclusively for rich people? Hmm… Either way, I’m not staying here. Let’s go somewhere else.

I hopped off my broom atop a very cheap-looking inn with a tattered sign.Surely this place won’t turn me away.

I opened the window on the roof and descended the ladder that led inside. But halfway down I couldn’t be bothered anymore, so I jumped.

Thud.The sound echoed through the building like a cannonball.

Hey, I’m not that heavy. Rude.

I had dropped into the reception area.

The girl seated behind the counter looked at me. “Welco—”

She stiffened.

So did I.

She had short black hair. Boyish, androgynous features.

Sitting there in front of me was the girl who had (literally) run into me several hours earlier.

“……”

“……”

She was the first to shake herself loose from the frozen moment in time.

“E-eeeeeek! I’m s-s-sorry! I’m sorry! Are you here for revenge? This is revenge, isn’t it?! I’m sorry! Spare my life! Spare meee!”

“No, uh…”

“Waaaaaah! I don’t wanna diiiiiiiie!”

“Um…”No need for hysterics; come on.

She was grinding her head against the counter and sobbing. “Just spare my liiife…”

I touched her shoulder lightly.

“Eek! You’re going to tear me limb from limb? Are you going for my shoulder first? Noooooo!”

Could you please be quiet for one second? —Wait, no, don’t say that aloud.“Um, it’s all right? I just came to stay at this inn tonight.”

“Nooooo— Oh, is that all? In that case, please fill out this form.”

“……”

There were several things I would have liked to say, but I refrained. Setting her off again would be more than I could handle right now.

I took the form from her and picked up a quill pen from its stand on the counter. It was a simple piece of paperwork, just asking the number of people and number of nights, plus the name of a representative. As an experienced traveler, I had quickly grown accustomed to these kinds of forms.

As I moved the quill pen smoothly across the paper, the girl spoke up in a very bright voice. “I’m really sorry for what happened this afternoon. Whenever my mind wanders during practice, I seem to lose the ability to steer the broom…”

“I see.”In other words, you’re a bad flier.

“I really wanted to thank you properly, but you sped off— Ah, so your name is Elaina. I’m Saya.” She smiled cheerfully at me as she watched me write.

“You don’t really need to thank me,” I replied as I continued filling out the form. “Besides, plenty of people get tangled up with others when practicing magic.”

Come to think of it, I once set my house on fire trying to light a candle. My parents really chewed me out for that one. Oh, to be young again…

“But won’t you let me do something for you? I caused all that trouble for you, and you even healed my injuries. I’d hate to leave things as they are.”

“It’s really fine, but…”

“Anything is okay! Please! Miss Elaina!”

I shook my head as the girl begged me to let her pay me back. I’m sure it would have been strange to watch.

Well, it’s not as if she’s asking me to go out of my way for her, so there’s no need to dig in my heels.I gave it a little thought as I was writing.

“Hmm…well then, in that case—”How about I get you to give me a discount on the room?I was about to ask, then stopped myself.

An item on the form had caught my eye.SPECIALDISCOUNT FORWITCHES(HALF-OFFONENIGHT) it read.

Oh-ho! What have we here?

“Ah, that discount doesn’t apply to anyone who’s not a witch. Ordinary mages should circle the regular price option,” she said, knitting her eyebrows.

“I see.” I circled SPECIALDISCOUNT FORWITCHES(HALF-OFFONENIGHT).

“Eh? No, um… Huh?”

What’s with that weird reaction? Sheesh, rude.“Iama witch, so…”

“Come on, you can’t joke about that… Oh, well, but I did cause you a bunch of trouble… Okay! I’ll go ahead and apply the discount!” She clapped her hands once.

I had a feeling that we were somehow talking past each other, which was making me nervous. I shook my head. “No, no, no, that’s not it. You see, Iama witch. Can’t you see how I’m dressed?”

“Huh?” she said, pointing at my chest. “But you don’t have a witch’s brooch.”

“I beg your pardon?”

Following her finger, I lowered my eyes to my own chest.

The brooch that belonged there had disappeared.

In a sense, a witch’s brooch is her identification. Without it, I was just a traveler who could use magic.

That must be why the last inn treated me like a little child. I see, I see. But how did I only just notice that it was missing? Witches aren’t all that rare, and if I had been just a little more skeptical, I could have done something earlier. Am I just an idiot? Ugh, screw you, Elaina!

As I cursed and swore at myself, I searched frantically for the brooch.

“…It’s gone.”

It was nowhere to be found.

I must have dropped it when Saya and I collided, but it was already completely dark outside. The brooch was small enough to fit in the palm of my hand…not exactly the kind of thing I could find just by groping around in the dark.

“…Ugh.”

After scouring the roof in a thorough zigzag pattern and looking into all the cracks between tiles, I went down to ground level and searched all around the house. But of course, no luck.

I’m gonna cry.

“I didn’t find anything!! Miss Elaina, it’s not over here, either!!” An obnoxiously loud voice came from the rooftop, echoing down the alleyway. When I looked up, I saw Saya illuminated by the moonlight.

Right after we had discovered the brooch was missing, she had said, “This is my fault, too, so I’m going with you!” and insisted on joining me in my search. She had left another person in charge at the inn or something, I guess.

While I was walking around below, I had let her take the roof on the off chance that I had overlooked something. But apparently, she hadn’t fared any better.

I floated up beside her on my broom.

“We’ve done a thorough search and the brooch isn’t here. We have to consider the possibility that someone picked it up…” I let out a deep sigh.

“I think it’s also going to be hard to find because it’s dark outside,” Saya said. “It might be good to search here again tomorrow morning.” Her voice was cheerful, though my shoulders were slumped with disappointment. I was a little grateful for her optimism.

“I’ll do that…” I nodded meekly at her suggestion and turned to head back to the inn.

Flying around unsteadily on my broom, I must have looked just like a mere apprentice witch who was still learning how to steer.Ah, if anyone were to fly close to me, I just might collide with them.

I had gone through a lot to get that brooch, and it held a lot of memories of my time with my teacher. Losing it was a bitter pill to swallow.

If I had lost it when I first became a witch, I’m sure I would have noticed right away. But after wearing it every day for two years, I was probably too accustomed to just always having it on me.

“…Sigh.”

This was depressing.

Aramanın ardından hana döndüm, akşam yemeğimi yedim ve Saya’dan aldığım anahtarla odama girdim. Henüz banyo yapmadığımı hatırlayınca, doğruca büyük banyoya yöneldim.

Sıcak suya daldım, zihnim dolaşırken tam bir saat geçirdim. Ah, Saya ile çarpıştığımda düşürmüş olmalıyım… ama orada da yoktu… Ne kadar gizemli… Neredeyse tamamen uzanıp büyük küveti doldurdum (yalnızdım). Sonra, sıcak suda eriyip gidecekken, ağır bedenimi tekrar doğrulttum.

Ve sonra odama geri döndüm…

“Ah, merhaba!”

…ve içeride Saya’yı buldum.

Kapıyı kapattım. Bir adım geri çekilip oda numarasını kontrol ettim. Evet, anahtarın üzerindeki numarayla aynıydı. Tuhaf. Acaba yanlış mı görüyordum?

Kapıyı bir kez daha açtım.

“Ah, merhaba!”

Keşke kötü bir rüya olsaydı… Ama ne yazık ki, yanılma payı yoktu: Saya, odamdaydı, sert yatağın üzerinde umursamazca el sallıyordu.

......

“…Odamda ne işin var?” Bir elimi arkama atarak kapıyı kapattım.

“Seninle konuşmak istedim, Elaina, o yüzden seni burada bekledim.”

“Kapıyı kilitlediğimi sanıyordum.”

“Evet, kilitledin! Ama ben burada çalışıyorum!” Gururla, üzerinde çok sayıda anahtar olan bir anahtarlık çıkardı.

Tek kelime etmeden yanına yürüdüm ve iki yanağını da kavradım.

“Ay, acıyoğ! Ç-çok acıyoğ!”

“Ne cüretle birinin odasına izinsiz girersin? Ha?” Yanaklarını sertçe çektim.

“Yı-yırtılacaklağ! Yanaklağımı yırtıyoğsun!” diyecek gibiydi.

“Hmm? Ne dedin? Duymuyorum.”

“Vaaaaay…”

Hassas yanaklarını tatmin olana kadar çekiştirip büktüm, sonra da bıraktım.

Hafifçe kızarmış yanaklarını iki eliyle ovuşturarak Saya, “Bu çok kabaydı…” diye mırıldandı. Gerçekten de, hangimiz haksızdı şimdi?

“Peki, ne istiyordun? Odamda beklemeyi göze aldığına göre, bir sebebin olmalı, değil mi?”

Hala yüzünü ovuştururken Saya, “Elaina Hanım, siz gerçekten bir büyücü müsünüz?” dedi.

“Evet,” diye onayladım, “Şu an broşum yanımda değil ama evet, bir büyücüyüm.”

“O zaman büyü sınavını geçtiniz, değil mi?”

“Geçtim.”

Hala, sınavın zorlayıcı olmamasının beni nasıl hayal kırıklığına uğrattığını hatırlıyordum.

Saya bir an bana dik dik baktı, sonra aniden yataktan inip diz çöktü. Ardından iki elini yere koydu ve alnını yere dayadı.

“Lütfen bana yardım edin! Sınavı geçmenin sırlarını öğretin bana, lütfen!”

“…Şey, yerde öyle ne yapıyorsun?”

“Bu, memleketimde geleneksel bir saygı duruşu şekli! Karşı tarafa affedilmez bir şey yaptığında kullanılan kesin bir yöntemdir.”

Ne tuhaf bir gelenek… Memleketindeki insanlar bu kadar sık mı özür dilemek zorunda kalıyorlar? Yine de samimiyetini hissedebiliyorsun.

Ama bana bu… nasıl desem? Tuhaf bir his mi verdi? Hatta ürkütücü mü?

“Hııı? Böyle bir iyilik istemek için bu kadar yeterli mi sanıyorsun?” deme isteğimi bastırarak yanına diz çöktüm.

“Şey, şimdilik başını yerden kaldır.”

“Yapacak mısınız?!” Bana dik dik baktı.

“Sakin ol,” dedim. “Önce bana durumunu anlat.”

Anlattı.

Onu tekrar yatağa oturttum, masadan ucuz görünümlü sandalyeyi çekip karşısına oturdum. Saya, siyah saçlarını hafifçe sallayıp başını yana eğdi, sonra tereddütle ağzını açtı.

“Şey... Benim küçük bir kız kardeşim var. Çok tatlıdır.”

“Pekala…” Oldukça tuhaf bir başlangıçtı ama artık işe girişmiştim.

“Uzak doğudan geliyoruz. Kız kardeşimle ben, çırak büyücü olmak için bu kadar yolu geldik – memleketimizde sınavları düzenleyen hiçbir kuruluş yok. Bu yüzden ikimiz bu handa çalıştık ve sınavlara çalışırken para biriktirdik. Birkaç yıl böyle yaşadık ama…”

“Ama ikiniz hala acemi misiniz?”

Gözlerini yere indirdi ve başını yavaşça salladı. “Sadece kız kardeşim son sınavlara girdi. Ve eve döndü. Bensiz.”

“…Hmm.” Anlıyorum, anlıyorum. Sanırım nereye varacağını biliyorum. Başka bir deyişle…

“Şirin küçük kız kardeşin seni geçmiş ve sen de o kadar sabırsızlanmışsın ki, az önce tanıştığın (üstelik bir kazayla tanıştığın, eklemeliyim) bir büyücüyü sınavlarını geçmene yardım etmesi için ikna etmeye karar verdin? Öyle mi?”

Utangaçlıkla yanağını kaşıyarak Saya, “Şey, ımm... öyle... aşağı yukarı öyle,” diye mırıldandı.

“Peki, bir sonraki sınav ne zaman?”

“Bir hafta sonra... Çok zamanım yok…”

Gelişim sınavlarına birkaç kez girdin, o yüzden panik yapmana gerek olduğunu sanmıyorum. Ama muhtemelen kız kardeşini tekrar görmek istediğin için bu kadar endişeleniyorsun.

......

Sessizliği bozarak konuştum. “Broşumu bulana kadar sana yardım edeceğim.” Zaten broşumu bulmadan ülkeden ayrılamazdım ve arama yapmadığım zamanlarda da yapacak bir şeyim olmazdı. Muhtemelen handa ücretsiz kalmama da izin verirdi, bu yüzden iyi bir fikir gibi geldi bana.

Çırak büyücü seviyesine yükselmek için, yazılı bir sınavı ve ardından pratik büyü becerileri sınavını geçmek gerekir.

Yazılı sınav basitti; büyü teorisi, tarihi ve diğer konuları kafana sokabildiğin sürece, gerçekten daha kolay bir şey olamazdı. Ama sonra pratik sınav vardı. Bunun bir yolu yoktu; gerçek yetenek olmadan, onu tekrar tekrar almak zorunda kalırdın.

Pratik sınavın içeriğine gelince, esas olarak iki beceriye bakılırdı: bir süpürgeyle uçma yeteneğin ve saldırı büyüsünü nasıl kullandığın. Sınav her yapıldığında, sadece bir kişi geçebilirdi. Bir hafta sonra yapılacak sınav da farklı olmayacaktı. Süpürgeyle gökyüzünde süzülerek, her hevesli büyücü diğerlerine saldırır, kendini korurken rakiplerini alt etmeye çalışırdı. Ayakta kalan son kişi sınavı geçer ve halka açık bir şekilde çırak büyücü ilan edilirdi.

Savaşlar her zaman şiddetli ve izlemesi zordu. İnsan doğasının en çirkin yanları her zaman tüm çıplaklığıyla sergileniyor gibiydi. Sınava bir daha asla girmek istemezdim.

“Sana dürüst olmalıyım, Saya. Şu an sahip olduğun yetenekle, ne kadar içtenlikle savaşırsan savaş, diğer adaylara karşı kazanma şansın sıfıra oldukça yakın,” dedim süpürgemin üzerinden. Bu, ona yardım etmeye söz verdiğim günden sonraki sabahın erken saatleriydi. “Ancak, sıfıra yakın olmak mutlak sıfır demek değildir. İçini ferah tut.”

“N-ne yapmalıyım?!” Sabahın erken saatlerinde bile enerjikti ve gözleri heyecanla parlıyordu. Sabah güneşi gibi parlıyordu.

Süpürgemi, kiremitli çatının üzerinde dizleri bükülü oturan Saya’nın yanına doğru yönelttim. “Önce, süpürgeni en az benim kadar, hatta daha iyi kontrol etmeyi öğreteceğim sana.”

“Of... Bu biraz zor gibi…” Burnunu buruşturdu.

Zor mu? Sana kolaylık sağlıyorum.

“Pratik beceri sınavı sırasında ayak uydurmanın başka yolu yok. Mevcut beceri seviyenle girersen, muhtemelen sınav başlar başlamaz düşer ve başka bir şansı heba edersin. En azından bundan kaçınmalısın.”

“Öf…”

Durum buydu işte.

Önce, onu bu en temel büyü becerisini geliştirmeye yönelttim. Tahmin ettiğim gibi, Saya zar zor uçabiliyordu. (O kadar kötüydü ki, ona büyücü demeli miyim diye sorgulamaya hazırdım!) Onu gerçekten zorlamam gerekti.

Ah, demek anneler çocuklarına süpürgeyle uçmayı öğretirken böyle hissediyor…

Günün elverdiği sürece sabahtan akşama kadar çalıştık. Etrafımızda özgürce uçan mahalle çocukları alay edip parmakla göstermeye başladığında bile yoğun eğitimimize devam ettik.

Doğal olarak, broşumu aramayı unutmamıştım. Saya’da kademeli bir gelişme görülürken, ben hiç ilerleme kaydedememiştim.

Cidden, broşum dünyanın neresinde?

“Sıradaki dönüş. Vücut ağırlığını yumuşakça kaydır ve hızlı bir dönüş yap, lütfen.”

“Tamam!”

“Sıradaki acil frenleme ve hız artırma. Vücudunun tüm ağırlığını kullan ve süpürgeyi durdurmak için sertçe çek, sonra gökyüzünü tekmeler gibi ileri fırla.”

“Tamam!”

“Sıradaki havada inme. Havada süpürgeyi bıraktıktan sonra, onu geri çağırmak için büyü kullan. Zor durumda kalırsan sana yardım ederim, o yüzden endişelenme ve sadece uç.”

“Tamam!”

“Sıradaki…” Pekala, anladın demek istediğimi.

Sonunda Saya, süpürgesini neredeyse benim kadar iyi kontrol etmeyi hızla öğrendi. Bu seviyeye ulaşması kaç gün mü sürdü? Sadece iki! Ondan inanılmaz gelişmeler koparmıştım. İnsanı gerçekten de şimdiye kadar ne yaptığını merak ettiriyor... yoksa benim öğretmenliğim mi bu kadar iyiydi?

Ona sorduğumda, Saya utangaçça söyledi: “Şimdiye kadar sadece kendi kendime çalıştım.”

İşte sorun da buydu zaten.

Bu ülkede kalışımın dördüncü, yoğun eğitim programımızın ise üçüncü günüydü. Broşumu arayışımın aksine, ki bunda hiçbir ilerleme kaydedememiştim (gerçi sadece etrafa soruyordum), Saya’nın eğitimi hızla ilerliyordu ve yakın zamanda duracak gibi de görünmüyordu.

“Sırada, biraz saldırı büyüleri çalışalım – rüzgar büyün nasıl?”

“Rüzgar büyüsü mü?” Saya, kavrulmuş kızılımsı kahverengi çatının üzerinde başı yana eğik oturuyordu.

Bir kez başımı salladım ve cevap verdim: “Evet, rüzgar. Havanın akışını kontrol ederek diğer katılımcıları engelleyebilirsin.”

Bu, kendi pratik sınavımda kullandığım biraz alışılmadık bir yöntemdi. Hava akışını değiştirmek şaşırtıcı derecede etkili olmuştu ve hala diğer yarışmacıların nasıl dengelerini kaybedip süpürgelerinden düştüklerini veya binalara çarptıklarını hatırlıyordum.

Rüzgar kontrolü hem öğrenmesi kolay hem de güçlü bir silahtı. Yeterli zamanımız olsaydı, kesinlikle ona öğretmek isterdim.

“Pekala, şuradaki teneke kutuyu bir rüzgar patlamasıyla vur, lütfen.”

Karşımızdaki çatının tepesine kurduğumuz teneke kutuları işaret ettim. Bizimle kutular arasında yaklaşık bir ev mesafesi vardı, yani hiç de zor bir görev değildi.

“En iyi, bir hava topu yaptığını ve onunla kutulara vurduğunu hayal edersen işe yarar. Şöyle ki…”

Asamı sallamamla birlikte, şiddetli bir rüzgar teneke kutulardan birini sıyırdı. Kutular takırdayarak bir o yana bir bu yana sallandı.

Saya'ya döndüm; bana şüpheyle bakıyordu. "Düşmedi, değil mi? Acaba beceremedin mi?" der gibiydi.

Ama bunu bilerek yapmıştım. Gerçekten de!

"Pekala, bir de sen dene."

"…B-böyle mi?"

Saya, bir hışırtıyla asasını salladı. Hava büyüsü, acemi bir cadının öğrendiği ilk büyü türlerinden biriydi, bu yüzden bir rüzgar esintisi yaratabildi; ne var ki rüzgar, yalnızca teneke kutuların üzerinden esti. Yazık oldu.

"Asanı yanlış tutuyorsun. Nişan alışın da hatalı. Rüzgar büyüsü hassastır, bu yüzden zorlamaya çalışmak fayda etmez."

"Şey, peki, böyle nasıl?"

Vızıldadı. Rüzgar, tıpkı az önceki gibi kutunun yanından geçip gitti.

"Yanlış. Şöyle yap."

Asamı salladım ve kutular yine birbirine çarparak takırdadı. Saya küçük bir şaşkınlık sesi çıkardı. "Oha…" Kutuları düşürmemeye çalıştığımı nihayet anlamıştı.

Ardından, bu sefer daha nazikçe, küçük bir "Ey!" sesiyle asasını yeniden salladı. Beni izleyerek öğrendiği belliydi, ancak büyüsünün arkasındaki güç çok zayıftı. Sadece hafif bir esinti yaratabildi.

…Bu iyi gitmiyor.

"Pek sayılmaz. Şöyle."

"Böyle mi?"

Boşa salladı.

"Tamamen yanlış. Şöyle."

"B-bu nasıl?!"

Rüzgar, kutulara bile değmedi.

"Tam bir felaket. Şöyle, izle."

"O zaman böyle bir şey!"

……

Umutsuz bir vakaydı. Gerçekten de. Talimatlarım hiçbir fark yaratmıyordu.

İşleri bir üst seviyeye taşıma zamanıydı. Arkasına geçip iki bileğini de kavradım. Saya'nın omuzları şaşkınlıkla irkildiğinde, kulağına fısıldadım.

"Hazır mısın? Asana biraz rüzgar büyüsü aktaracağım. Nasıl hissettirdiğini unutma."

"B-bedenimle mi?"

"Evet, bedeninle." Başımı salladım ve nedense kulakları kıpkırmızıydı. "Pekala, başlıyoruz—"

İşte böyle.

Üçüncü gün güneş batana kadar pratik yaptık ve Saya rüzgar büyüsünde ustalaşmayı tamamen başaramadı.

Büyümü onun aracılığıyla aktardıktan sonra nedense daha da kötüleşti… Bu nasıl mümkün olabilir? Anlamıyorum.

Açıkçası, Saya ile sürekli ilgilenmiyordum. Öğle vakti civarı tek başıma ayrılarak kasabada broşumu arayarak uçtum, olabildiğince çok farklı insanla konuştum.

Yapmam gereken tek şey sormaya devam etmekti.

Elbette, bilgiyi bu kadar kolay bulmayı beklemiyordum ve sonunda sorduğum herkes başını sallayıp aynı cevabı verdi: "Bilmiyorum."

"Bir broş gördüm," dedi, büyü konusunda çok deneyimli görünen yaşlı bir kadın. Daha yakından bakınca, göğsünde kendine ait yıldız şeklinde bir broş takıyordu. Ancak broş, neredeyse kendisi kadar eski görünüyordu ve ayrıca oldukça yıpranmış ve hırpalanmıştı.

Oh, ondan bir şeyler bekleyebilirim gibi görünüyor. Gerçi o "bir şeyin" ne olduğundan emin değilim…

"N-nerede gördün?!" Bu habere anında sarıldım.

Kadın, tam bir cadı kahkahası attı. "Hi-hi-hi… Hmm, acaba…"

"Lütfen söyle bana, harika kadın!"

"Hi-hi-hi." Aniden, avuç içini bana doğru uzattı.

"…Bu ne anlama geliyor?"

"Bu bilgi senin için ne kadar değerli? Hmm?"

Eli bana doğru uzanmış öylece duruyordu. Bu hareketi şimdi okuyabiliyordum: "Daha fazlasını duymak istiyorsan, öde."

…Kirli oynuyor. Bir cadıdan da başka ne beklenir ki…

"……" Sessizce çantamdan bir bozuk para çıkardım ve kadının eline bıraktım. Bunu yaptığımda, canlanmış bir kurmalı bebek gibi tekrar hareket etmeye başladı.

"Gördüğüm şey şuydu—"

Kadının uzun hikayesi sadece şüphelerimi doğruladı.

Bu ülkedeki beşinci gecemdi.

Yatağımdan pencerenin dışındaki gökyüzünde asılı duran aya bakarken, kapı aniden açıldı. Başımı kaldırdığımda Saya'nın çekingen bir şekilde bana baktığını gördüm.

"Şey, Elaina Hanım?"

"Ne oldu?"

"S-seninle burada uyuyabilir miyim?"

Yatağa baktım.

……

"Biraz küçük, sence de öyle değil mi?"

"Ucuz bir han işletiyoruz, üzgünüm."

Ah, hayır, kastettiğim bu değildi. Burası tek kişilik bir oda. Yatak da tek kişinin, yalnız başına uyuması için. "Pekala, sıkışık olmaya aldırmazsan, benim için sorun yok sanırım."

"Yaşasın!"

Saya kapıyı çarparak kapattı, odaya girdi ve yatağa tırmandı. Banyodan yeni çıkmış gibi güzel kokuyordu. Burası bir han olduğuna göre, aynı şampuanı kullanıyor olmalıydık, ama kokusu benimkinden tamamen farklıydı. Saçımdan bir tutam alıp burnuma yaklaştırdım, ama o narin, kız gibi koku benden gelmiyordu.

Neden sadece o bu kadar güzel kokuyor? …Neyse. Yatma vaktiydi.

Hala aya bakarak uzandım ve örtüleri çektim. Yakında arkamda birinin varlığını hissettim.

"Uyumaya çalışırken bakmak için ay çok parlak değil mi?"

"Biraz." Döndüm. Döndüğümde gözlerim onunkiyle buluştu. "…Şey, ay hakkında az önce ne demiştin?"

"Benim için sorun değil, çok parlak gelmiyor." Hafifçe gülümsedi. Ay ışığında, gülümsemesi geçici gibiydi, sanki dokunsam dağılıverecekmiş gibi.

"Bugün iyi iş çıkardın. İlk başladığın zamana göre büyük gelişmeler kaydettin. Yakında benim yardımıma hiç ihtiyacın kalmayacak."

"Ne? Bu doğru değil. Bana öğretmeni istediğim hala o kadar çok şey var ki, Elaina."

"…Ben bir gezginim. Çok geçmeden bu ülkeden ayrılacağım."

"Ama o zamana kadar birlikte olacağız."

Battaniyenin altında kıpırdanıp durduğunu fark ettim, sonra elimin üzerinde serin bir şey hissettim.

Gözlerimin içine baktı ve elimi sıktı. "Lütfen, bana çok daha fazlasını öğretmenini istiyorum."

"……"

Gözleri ayın ışığını yansıtıyordu.

Bu saf küçük kız, benim gibi insanları gerçekten idolize ediyor olmalı. Acımasız bir şey yapmak üzere olduğumu biliyorum – ama kendim için en iyisini yapmalıyım.

Göğsümdeki o batıcı hissin suçluluk mu yoksa hayal kırıklığı mı olduğundan emin değildim, ama ilki olduğuna inanmak istedim.

"Bu konuşmayı sürdürmenin bir anlamı yok, Saya," dedim, elini silkerek. "Peki neden broşumu geri vermiyorsun?"

Broşun gizemli kayboluşunun ardındaki gerçek, gerçekten de oldukça basit çıkmıştı.

"Sana çarpan genç bir kız vardı, değil mi? Sen aceleyle uçup gittikten sonra, broşu o almıştı."

Verdiğim parayla hala parıldayan gözleriyle, yaşlı kadın her şeyi gördüğünü söyledi. Ve hikayesi doğruydu; içimin bir yanı da aynı şeyden şüphelenmişti. Bu kadar kapsamlı aradıktan sonra onu bulamamak… birisi almış olmalıydı.

Başından beri bir şeylerden şüpheleniyordum.

……

Saya.

Süpürge kontrolün neredeyse fazla kötüydü – bilerek kötü uçtuğunu düşündürecek kadar. Ne de olsa, süpürgeni yeterince iyi uçuramazsan, bu ülkeye bile alınmazdın.

İlk başta Saya'nın yerel halktan olduğunu varsaymıştım, ama ona sorduğumda, özel koşullar altında buraya gelmiş doğulu bir büyücü olduğunu söyledi. Eğer bu doğruysa, süpürgesini uçuramaması daha da tuhaftı. Ve böylece…

…İşte gerçek. Sana en başından beri şüpheyle yaklaştım. Broşumu geri vermeni bekledim de bekledim. "Ama sen onu sakladın ve bana hiç geri vermedin. Bunun yerine, sonsuza dek seninle kalmamı istediğini söyledin. Sana karşı sabrım kalmadı," dedim ona.

Saya yatağa oturmuş, başını öne eğmişti. Yüzünde hangi duygunun olduğunu merak ettim, ama ilk tanıştığımızda yaptığım gibi omzuna dokunarak onu teselli etmek için hiçbir hareket yapmadım. Maalesef, o kadar nazik değilim.

Ay ışığından kaçınmak ister gibi bakışlarını yere sabitlemişti ve ben de sadece cevabını bekledim.

Ne kadar zaman geçtiğini merak ettim. Bir dakika mı? On dakika mı? Belki de sadece on saniyeydi.

"…beni sorgula?"

Zar zor duyulabilen çok kısık bir ses duydum. "Ne dedin?" diye sordum.

"…Neden beni sorgulamadın?" Bu sefer onu net bir şekilde duydum.

"Çünkü hiçbir kanıtım yoktu. Bu ilk sebep. Seni suçlayıp hırsız deseydim bile, eğer inkar etseydin, hiçbir kanıtım olmazdı. Elim kolum bağlı kalırdı."

"……"

"Ayrıca, sonunda geri vereceğine inandım. Gerçekten kötü biri olduğunu düşünmüyorum, Saya."

Bu masum, neşeli kız, annesinin şımarttığı bir çocuğu hatırlatıyordu.

"Bu yüzden bekledim," dedim ona.

Saya nihayet başını kaldırdı. Güzel yüzü karmakarışıktı, ağlamaktan buruşmuştu. Gözyaşlarını silip hıçkırıklarını bastırmaya çalışarak, "Yalnızdım," dedi.

"Ben senin küçük kız kardeşin değilim."

"Biliyorum. Biliyorum ama… Ben… ben seninle olmak istedim." Sesi o kadar kısılmıştı ki. Kız kardeşine mi yoksa bana mı konuştuğundan emin değildim.

Tanıştığımız kısa sürede Saya hakkında öğrendiklerimi yazacak olsaydım, korkunç derecede kısa bir liste olurdu, ama nedense, nasıl bir insan olduğunu anladığıma inanıyordum. Tatlı küçük kız kardeşinin her zaman şımartılmasına izin veren işe yaramaz bir ablaydı. Her zaman böyle olduğuna emindim, bu yüzden küçük kız kardeşi onu geride bıraktığında buna dayanamamıştı.

"Yalnız olmaktan nefret ettim. Nefret ettim ve korktum, bu yüzden ben—"

"Hey." Alnına fiske vurdum ve sert bir 'tık' sesi çıktı. "Bu bir bahane değil."

Yalnız olmaktan nefret ediyorsan, güvenebileceğin birini bul. Yalnız olduğun için alay edilmekten nefret ediyorsan, dışarı çık ve anlaştığın birini bul. Yalnızlık korkutucuysa, ondan kaçmak için elinden geleni yap.

"Şimdi yalnız olman gerçekten önemli mi? Kendini yalnız hissediyorsan? Bu korkulara tutunurken bir cadı çırağı olabilir misin? İnsanlar gerçekten, ciddiyetle bir şey başarmaya çalıştıklarında, her zaman yalnızdırlar. Yalnız değilsen hiçbir şeyi başaramazsın. Bir partnerin varsa her şey biter."

Küçük kız kardeşin seni terk ederek sana bunu öğretmeye çalışıyordu muhtemelen. Gerçi kesin bir şey söyleyemem.

"…Ama."

"Ah-ah-ah. Amalar yok. Hiçbir bahane dinlemem." İki elimle kulaklarımı kapattım ve başımı salladım. Olamaz. Saçlarım çılgınca etrafa savrulup yüzüne çarptı.

Eyvah, bundan hoşlanmadığına eminim.

“Elbette, tek başına mücadele etmek zor. Korkutucu. Bunu anlıyorum. İşte bu yüzden…” Konuşurken sihirle sivri bir şapka yarattım, tıpkı benimki gibi, ve başına kondurdum. “…bunu sana veriyorum. İzin ver, kendimden küçük bir parçayı yanında bırakayım. O zaman yalnız kaldığında bile iyi olacaksın.”

Şapkanın kenarını sıkıca kavrayan Saya, “Ama bunu alırsam, senin…” dedi.

“Ah, sorun değil. Bu yedek.”

Başka bir şapka çıkarıp ona gösterdim, sonra da kendim taktım. “Şimdi uyumlu olduk. Bundan sonra kendi başınasın, ama asla gerçekten yalnız değilsin. Ablan ve ben her zaman seni kolluyor olacağız.” O yüzden broşumu geri ver, diye içimden fısıldadım.

Şapkayı iyice, iyice başına kadar çekti ve çok, çok sıkı tuttu. Titreyen omuzlarıyla sessizce başını salladı. O kadar zayıf ve çaresiz görünüyordu ki.

İnce omuzlarını kucakladım ve kendime çektim.

---