Kayıp Kardeşin Çağrısı

Louise, Leon'a yaslanmayı sürdürürken, tanıdık bir ses kulağına doldu. Kaybettiği küçük kardeşinin sesiydi bu, ama çok acı çekiyor gibiydi.

“Canım yanıyor... Abla... Kurtar beni...”

Louise elleriyle kulaklarını kapattı, ama o, doğrudan zihnine konuşuyordu. Sesin kaynağı sağ elindeki mühür gibiydi. Ve sesi öyle, öyle perişandı ki.

“Korkuyorum, Abla. Ç-çok yalnızım. Ağacın içinde yapayalnızım.”

Gözyaşları daha da hızlandı. “Özür dilerim. Çok özür dilerim, Leon. Yemin ederim seni kurtaracağım. Ne olur, sadece... biraz daha dayan.” Çaresiz küçük kardeşinin ağacın içinde hapsolduğunu hayal edince, hıçkırıklarını tutamadı. “Sana yakında kavuşacağıma söz veriyorum.”

Yıllar önce kurtaramadığı küçük kardeşi ona sesleniyor, onu tekrar görmek için yalvarıyordu. Louise'in bakış açısından, bu, kendini feda etmeyi kabul etmesi için yeterli bir nedendi.

Burnunu çekerken, Ideal ona seslendi: “İyi misin? Bir tür ses duyduğunu mu söylüyorsun?”

“Evet, duyabiliyorum... Küçük kardeşimi.”

“Nasıl bir ses bu?”

“Acı çekiyor gibi,” dedi. “Onu kurtarmalıyım... Leon'u kurtarmalıyım. Bu sefer onu hayal kırıklığına uğratamam.”

“Kendi hayatını feda etmek anlamına gelse bile mi?” diye sordu Ideal.

Başını sallarken, Leon robotu iterek uzaklaştırdı. “Ne oluyor be?!”

“Ah, affedersiniz. Sadece bir kafa karışıklığı içindeydi gibi görünüyordu, bu yüzden bilgi toplamaya çalışıyordum. Hım? Görünüşe göre buradan aceleyle çıkmanız akıllıca olacaktır.”

Leon, Louise'i çıkışa doğru yönlendirmeye devam etti. “Bayan Louise, buradan çıktıktan sonra kimseye hiçbir şey söylemeyin lütfen. Anlaşıldı mı?”

Louise, Leon'un onu korumaya çalıştığını anladı, ama onun eylemlerini istenmeyen bir müdahale olarak görmeye başlamıştı.

Benim için endişelendiğini biliyorum, ama... üzgünüm. Ona gitmeliyim. Her şeyi telafi etmek için yapabileceğim en az şey bu.