Bir Centilmenin Sınavı

Her şey bir önceki gece yaşanmıştı. Angie ile Livia Krallık'a dönecekleri için Alzer'deki bu son gecelerinde Leon’un odasına uğramaya karar vermişlerdi. Birlikte uyumak istediklerini söyleyip üçü yan yana yatağa kurulmuştu. En nihayetinde Leon bir erkekti; kızlar onun içgüdülerine yenik düşeceğinden adları gibi emindi ama…

“D-durun bir dakika. İlk önce hanginizden başlamam gerekiyor?” Leon başını ellerinin arasına almış kıvranıyordu.

Kızlar uyur gibi yapıp kirpiklerinin altından sinsi sinsi onu izliyordu.

Angie, diye düşündü Livia. Kendi kendini köşeye sıkıştırdı.

Angie ise zihninden, Şapşal Leon, diyordu. Buralara kadar geldikten sonra gerçekten üstümüze atlamayacak mısın?

Bir süre daha sessizce izlediler ama Leon ikisine de hamle yapmadı.

“H-hangisinden başlasam ki? Angie mi? Livia mı? Yok ya, şimdi ikisine de dokunmam hiç doğru olmaz. Bana güvendikleri için buradalar. Bir şey yapmaya kalkışmak ayıp olur, değil mi ama?!” Leon kendi kendine bir sonuca vardı. “İkisi de buradayken bir şey yapmam saçmalık olur. Evet, kesinlikle doğru değil. Hem bunun korkaklıkla falan alakası yok! Ben sadece centilmenlik ediyorum. Tabii ya, ben bir centilmenim, o yüzden paşa paşa uyuyacağım. Luxion!” Yapay zekâ yoldaşına fısıltıyla seslendi. Luxion anında yanında bitti, elinde uyku haplarıyla bekliyordu.

“Gerçekten tam bir korkaksınız.”

“Kes sesini,” diye çıkıştı Leon. “Kızların gözünden düşmek istemiyorum. Uyuyacağım işte, ver şu hapları.”

“Pekala. Çabuk için de dinlenin bari.”

“Bugün de üstündeyse anlayışın tuttu.”

“En başından beri böyle olacağını tahmin ediyordum zaten. Tam da düşündüğüm gibi yüreksiz çıktınız. Arada sırada beklentilerimi boşa çıkarsanız ne kadar güzel olurdu.”

Leon hapları yutup yatağa devrildi ve saniyesinde derin bir uykuya daldı. O kendinden geçer geçmez Angie ile Livia yatakta doğruldu.

“Maalesef,” dedi Luxion kızlara dönerek. “Yurt dışı eğitimi Usta'nın ödlekliğine çare olamamış.”