Beklenmedik Bir Karşılama

Bu adam da neyin nesi?

Sonunda son aşk hedefiyle yüz yüze gelmiştim, ama adam tuhaf davranıyordu. Bana yönelttiği düşmanlık akıl almaz boyutlardaydı. Hissettiğim bu nefret miydi? Yoksa tiksinti mi? Eğer öyleyse, ne içindi?

Tamam, burada biraz ortalığı karıştırmış olabilirim, ama bu herife şahsen hiçbir şey yapmamıştım. Peki neden benden bu kadar nefret ediyordu?

Serge kaşlarını çatmış, bana dik dik bakıyordu. Duvara indirdiği yumruğundan kan süzülüyordu. Duygularına o kadar kapılmıştı ki acıyı hissetmiyor gibiydi.

“Ha? Şey, yanılmıyorsam ilk kez karşılaşıyoruz, değil mi?” dedim, deli olup olmadığımı doğrulamak için odadaki diğer insanlara bakarak.

Lelia şaşkınlıktan donakalmıştı, ama Bayan Louise neler olup bittiğini anlamış görünüyordu.

“Evet, ilk karşılaşmanız. Serge, babamın bahsettiği adam bu. Seni tanıştırmak istediği kişi.”

Serge yaklaştı. “Sen kimsin?” Her an yumruklaşmaya hazır gibiydi.

Harika. Bir baş belasıyla daha tanıştım.

Tüm aşk hedefleri baş belası mıydı, yoksa sorun sadece bende miydi? Bu noktada o kadar duyarsızlaşmıştım ki Serge’in kavgaya can attığını görmek beni şaşırtmadı bile. En fazla, “Hah, demek böyle biriyle uğraşıyorum,” diye not ettim içimden.

“Tanıştığıma memnun oldum. Ben Leon Fou Bartfort. Aslen Holfort Krallığı’ndanım, ama yurt dışında eğitim görüyorum—gah!”

Serge, tam kendimi tanıtırken yüzüme bir yumruk indirdi. Geriye doğru sendeledim ve popomun üstüne düştüm.

Bayan Louise yanıma koşup kalkmama yardım etti. “Leon! Serge, ne yaptığının farkında mısın?! Bu adam yabancı bir soylu. Ona en ufak bir zarar verirsen—”

Sızlayan burnuma elimi bastırıp Serge’e baktım; düzensiz nefes alıp veriyordu. Lelia bile bu sebepsiz şiddet karşısında şaşkına dönmüştü.

“N-neden yaptın bunu? Serge, neyin var senin?” diye sordu Lelia.

Serge’in gözleri Bayan Louise’e kilitlenmişti. “Leon, öyle mi? Ne olmuş yani? Benim yerime birini mi buldun?”

“Ne gibi çıkarımlar yaptığını bilmiyorum, ama Leon’dan özür dile. Ciddiyim. Az önce yaptığın bu numaranın sonuçlarını hayal bile edemezsin.”

“Cehenneme kadar yolu var! Bu herif küçük kardeşinle aynı ada ve aynı yüze sahip. Onunla burada olman tek bir anlama gelebilir!”

Tek bir anlam mı? O da neymiş?

Bayan Louise sadece küçük kardeşine verdiği sözü tutmaya çalışıyordu. Şikâyet etmek için ağzımı açtım, ama Luxion araya girdi.

“Bir başka karmaşa daha yolda, anlaşılan. Usta, başını belaya sokmaya bayılıyorsun.”

“Bana sinsice yumruk atmasını istediğimden değil, biliyor musun,” diye hırladım.

“Pekâlâ. O zaman onu ortadan kaldırayım mı?”

Her zamanki gibi Luxion aşırıya kaçıyordu ve ben de her zamanki gibi onu durdurmaya çalıştım, ama Ideal benden önce davrandı, tabiri caizse.

“Öyle mi? Oldukça uç bir ilişkiniz var. Ama Luxion, bunun akıllıca bir seçim olacağını sanmıyorum.”

“Önleyici saldırıyı başlatan oydu,” dedi Luxion.

“Her şeyi sadece ortadan kaldırarak halledebileceğini varsaymak tehlikeli.”

Vay be. Bu yapay zekâ beklediğimden daha akıllıymış. Hatta temas kurduğum diğer iki yapay zekânın arızalı olup olmadığını merak ettim doğrusu.

Bayan Louise Serge ile atışmaya devam ederken, içimi çektim. “Neyse, şu dua işini bir an önce bitirelim de buradan gidelim. Ve sen!” Parmağımı Serge’e uzattım. “Buradan çıktığımızda, sana bunun bedelini ödeteceğim.”

Ne de olsa intikamımı her zaman alırdım. Bunu zor yoldan öğrenecekti.

“Öyle mi? O zaman neden hemen şimdi burada halletmiyoruz?” Serge tekrar üzerime gelmeye yeltendi, ama Lelia kendini öne atıp koluna yapıştı.

“Serge, bekle! Bu adam gerçekten tehlikeli. Söz veriyorum, sonra açıklayacağım. Şimdilik gidelim.”

Serge yumruklarını indirdi. “Tch. Pekâlâ. Daha içeri gidelim, Lelia.”

Bayan Louise bir mendil çıkarıp burnumdan akan kanı durdurmaya çalıştı. “Bunun için çok üzgünüm. Burada olacağını hiç tahmin etmemiştim. Ne kadar özür dilesem az.”

Onun bariz üzüntüsünü görünce onu suçlayamazdım.

“Şu duaları bitirelim,” dedim. “Sözünü henüz tutmadık, değil mi?”

“Pekâlâ.”

Serge ve Lelia’nın peşinden, daha içerideki anıta doğru ilerledik.