Çaresizliğin Eşiğinde

O sabah Marie, cumhuriyetin yaptığı alçaklıkları bildirmek için doğruca Holfort elçiliğine gitti. Fakat oradaki görevlilerin pek bir faydası dokunmadı.

“Bu tam bir saçmalık! Bize böyle bir muameleyi reva görmeye nasıl cüret ederler! Bu resmen zorbalık, duymuyor musunuz beni?!”

Leon’a boş durmadığını göstermeliydi. Taleplerinin Krallık’ı harekete geçireceğini umuyordu. Ne var ki beklediği karşılığı alamadı.

“Çok üzgünüm, Lady Marie. Bu olayı Krallık’a bildireceğimden emin olabilirsiniz fakat umduğunuz gibi bir adım atacaklarını sanmıyorum.”

“Nedenmiş o?! Tek istediğim Pierre’in Einhorn’u geri vermesi!” En azından bu sayede Leon tepesinden çekilirdi. Gemisini geri alamazsa Leon’un öfkesi dinmeyecekti. Bu da kendisine yabancı gibi davranmaya ve “Bayan Marie” demeye devam edeceği anlamına geliyordu.

Görevli iç çekerek, “Krallık, cumhuriyetten yüklü miktarda Süzülme Taşı satın alıyor,” dedi.

“Doğru ya!”

Marie buraya gelmeden önce yaptığı konuşmayı hatırladı. Alzer Cumhuriyeti, enerji ihracatı konusunda bir devdi. Holfort’un onlarla karşı karşıya gelmekten kaçınması son derece doğaldı. Şimdiye kadar kendilerini savunma konusundaki kusursuz sicillerinden bahsetmeye gerek bile yoktu, son derece dişli bir rakiptiler.

“Raporu ileteceğim ve sizin adınıza gerekli başvuruları yapacağım fakat bir sonuç çıkacağını sanmıyorum.”

Marie gözyaşlarını içine çekti. “Ama neden?!”

Yanında gelen Julius söze girdi. “Hiç mi bir şey yapılamaz? Bu meydan okuma tamamen hileliydi.”

“Üzgünüm Altesleri, ancak cumhuriyette işler böyle yürür. Bunca aile varken Feivel Hanesi’ni kışkırtacağınızı hiç düşünmemiştim.”

“İtibarları o kadar mı kötü?”

“Altı Büyük Hane arasındaki en kötüsü.”

Marie’yi hafiften bir panik kaplamıştı. Ş-şimdi ne yapacaktım? Çabuk bir yol bulamazsam abim beni tamamen gözden çıkaracak!

Protestoları bir işe yaramadığına göre, bir sonraki hamlesini iyice düşünmesi gerekiyordu.