Zoraki Yolculuk ve Aşkın Bedeli

“Ana karakter erkeklerden birini tavlayamazsa bütün dünya tehlikeye mi giriyor? Hadi oradan be. Bu kadarı da fazla artık.”

Eğer dünyanın sonu insanların aşk hayatının yolunda gidip gitmemesine bağlıysa, bu dünya gerçekten de acınası derecede pamuk ipliğine bağlıydı.

“Çok evham yapıyorsunuz, usta.”

“Dünyanın sonunun gelme ihtimali varken öylece elim kolum bağlı oturamam! Kahretsin. Hiçbir şeyden haberim olmasaydı, okulun ikinci yılının tadını huzur içinde çıkarabilirdim.”

“Haklısınız, sonuçta artık alt kademe bir kontsunuz,” dedi Luxion. “Hiç şüphesiz onlarca hayranınız vardır. Üstelik yaşananlardan sonra soylu erkeklerin evlilik piyasasındaki durumu da düzelecektir. Bundan sonra çok daha avantajlı bir konumda olacaksınız. Yurt dışına okumaya gidecek olmanız büyük kayıp.”

Haklıydı; evlilik piyasasında dengeler tamamen tersine dönmüştü. Bu değişimi sezecek kadar kurnaz olan kızlar çoktan panik yapmaya başlamıştı bile.

“Eğer burada kalsaydınız usta, sizi mutlu bir okul hayatı bekliyor olurdu.”

Başımı iki yana salladım. “Sanki can atıyorum gitmeye ama işleri bu haliyle bırakamam.”

Asıl mesele, Marie ve benim gibi bu dünyaya reenkarne olmuş başka birinin olup olmadığını bilmememizdi. Bu konuda henüz kesin bir kanıt bulamamıştım ama eğer böyle biri varsa, o da Marie’nin yolundan gidebilirdi; yani ortalığı birbirine katıp tüm dünyayı tehlikeye atabilirdi. Gardımı düşüremezdim. Bir aptal gelip hepimizi yok ederse, verdiğim tüm emekler boşa giderdi.

“Evet, o mevzu işte... Sadece göz kulak olmaya gidiyorum. Eğer şüpheli bir durum çıkmazsa, normal bir yurt dışı eğitim tecrübesi yaşar dönerim.”

“Peki ya dil bariyeri ne olacak?” diye sordu Luxion.

İtiraf etmek zorunda kaldım: “Temel selamlaşmaları öğrendim ama sohbet falan edemem.”

“Sizin için tercümanlık yapabilirim?”

Gözüm seğirdi. “Madem öyle, neden bunu en başında söylemedin! Gece gündüz köpek gibi ders çalıştım bunun için!”

“Zaten çalışmanız gerekiyordu.”

Tam o sırada Nicks içeri daldı. “Leon, babam seninle konuşmak istiyor.”

“Öyle mi? Hayırdır?”