İstenmeyen Yolculuk ve Beklenmedik Misafir

Einhorn’daki özel odama geçer geçmez kendimi yatağa bıraktım. “Kahretsin! Ayrılış aşaması falan pürüzsüz halloldu ama ben gerçekten denizaşırı ülkelere gitmek istemiyorum!” Bir çocuk gibi sızlanıp yatakta debelenmeye başladım.

Zaten oldum olası yabancı ülkelere pek ilgi duymazdım ama gel gör ki, şimdi eğitim bahanesiyle birine doğru yelken açıyordum.

Luxion, “Gerçekten de ne zaman pes etmen gerektiğini bilmiyorsun,” dedi.

“Bırak da en azından şikayet edeyim. Neden elin memleketine gidip başkasının aşk hayatına bekçilik yapmak zorundayım ki?!” Eğer bu yeni ana karakter, taliplerinden birini kendine aşık etmeyi beceremezse hepimizin sonu gelecekti. Bu dünya neden bu kadar saçma sapan bir yerdi?

“Evet, haklısın. Neyse, şartları bir kenara bırakalım da buraya gelir misin?” Luxion büyük bir kutunun üzerinde süzülüyordu. Aslına bakılırsa kutunun boyutu o kadar sıra dışıydı ki şüphe uyandırmaması imkansızdı.

“O ne?”

“Saraydan gönderilen bir şey.”

Çenemi sıvazladım. “Cumhuriyete götürmem için yanıma bir hatıra vereceklerini söylemişlerdi.”

“Ülkeler arası haraç trafiğine 'hatıra' diyecek tek kişi sensin. Her neyse, bu paket doğrudan sana hitaben gönderilmiş, Usta.”

Kutunun kapaklarını geriye doğru katladığımda, içeride dizlerini göğsüne çekmiş oturan Marie ile karşılaştım.

Korku filmlerinden fırlamış bir sahne gibiydi. Hiç vakit kaybetmeden kutuyu geri kapattım.

Marie anında içeriden fırladı. “Neden üzerime kapatıyorsun?!”

“Çünkü o kadar korkunçtu ki ecel terleri döktüm!” Onun burada ne işi vardı?! Luxion’a dik dik baktım. Hiç şaşırmamış olması, bunu önceden bildiğinin kanıtıydı.

“En iyisi Marie’den duyman,” dedi Luxion.

Tekrar Marie’ye döndüm.

İşaret parmaklarını birbirine vurarak huzursuzca kıpırdandı. “Ş-şey... Doğrusunu istersen, gönderdiğin paraların hepsi bitti.”

“Bitti mi?”

“Benim suçum değil! Parayı harcayan ben değildim! O beş aptal kafalı yüzünden oldu!”