Geçmişin Gölgesinde

Saray tam bir kafa karışıklığı ve kaos havasına teslim olmuşken Angie, Livia’nın elinden tuttuğu gibi koridorda koşturmaya başladı. Livia can havliyle kaçarlarken endişeyle pencereden dışarı baktı. “Ağzımızın dibine kadar geldiklerini nasıl fark edemedik, hâlâ inanamıyorum.”

“İletişim kanallarındaki parazit iyice arttı. Luxion bile yaklaştıklarını öngöremediyse bizim anlamamıza imkân yoktu zaten. Her neyse, bir an önce kraliyet ailesinin gemisine ulaşmamız gerek.” Angie de dışarıya göz attı, gözü bir an Partner’a kaydı. Dev zırh şimdilik gökyüzünü tek başına koruyordu.

Leon neredeydi peki?

Kraliyet gemisi Angie ve Livia’yı sahibi olarak kabul ettiği an Leon ortadan kaybolmuştu. Diğerlerinin söylediğine bakılırsa moral olarak yerlerde sürünüyordu ama Livia ile kendisi o kadar meşguldü ki peşine düşecek vakit bulamamışlardı. Aşk ölçer curcanasının hemen ardından Luxion’un robot hizmetkârları sökün etmişti. Geminin artık açılmış olan kapısından içeri süzülüp bakım çalışmalarına başlamışlardı.

Livia gözlerini ayaklarına dikti. “Test sonuçlarımıza bu kadar sevindik diye bize kırılmış olabilir mi?”

“Y-yok canım, sanmıyorum. Yani evet, kabahatin bir kısmı bizde ama özür dilememize bile fırsat vermeden çekip gideceğini düşünmemiştim.”

Tepelerinde patlayan top atışları ve infilak sesleri yankılandı; maziye dalmanın sırası değildi. Babam da ağabeyim de burada değil. Olabilecek en kötü zamanda yakalandık.

Dük, Angie’yi korumak için geride üç muhafız gemisi bırakmıştı. Gemiler şu an gökyüzünde devriye geziyordu fakat tehlike anında onu tahliye etmekle görevlendirilmişlerdi.

Derken ileride Julius belirdi. Omuzları çökmüş, nefes nefese kalmış bir halde pencereden dışarı bakıyordu. Yaklaştıklarını fark edince kafasını kaldırdı ve Angie’ye doğru seğirtti.

“Alteksleri, burada ne işiniz var?” diye sordu Angie. “Bir an önce kaçmanız gerek. Şimdi!”

Prens başını öne eğdi. “Angelica, senden bir istirhamım var. Elinin altındaki gücü bana ödünç ver, dükün filosunu emrime tahsis et.”

Livia bu ani gelişmeyi kavrayamayarak kafa karışıklığı içinde bir ona bir diğerine baktı.

Angie’nin gözleri bir anlığına hayretle açılsa da çok geçmeden toparlandı. “O üç gemi beni korumak için burada. Benim emrimde çalışan adamlar değiller. Sadece babamdan ya da ağabeyimden emir alırlar. Belki şu an Leon’u dinlerler ama her halükârda bu isteğinizi yerine getiremem.”

“Tek bir zırh bile yeter. Kaçan bir korkak olmak istemiyorum.” Tekrar başını eğdi, adeta yalvarıyordu.

“Hayır, Alteksleri,” diyerek kestirip attı Angie. “Lütfen bizimle birlikte tahliye olun.”

Julius çenesini kaldırdı. “Duygularınıza ihanet ettiğim için benden nefret mi ediyorsunuz? Bu yüzden mi yardım etmiyorsunuz bana?”

Bu sözler üzerine Angie bir şeyin farkına vardı. Çok garip ama… Ona karşı artık hiçbir şey hissetmiyordu.

Leon için duyduğu endişe, içindeki en ufak intikam kırıntısını bile silip süpürmüştü. Her şeyden çok, sadece Leon’un yüzünü yeniden görmek istiyordu.

“Çok değil, yakın bir zamana kadar sizden gerçekten nefret ediyordum. Ama şimdi… Ben Leon’u seviyorum. Size karşı en ufak bir kırgınlığım kalmadı, Alteksleri. Artık değil.” Gülümsedi.

Julius adeta büyülenmiş gibi bir süre ona bakakaldı. Ağzı açıldı fakat tek bir kelime edemeden dükalık şövalyeleri çıkageldi.

“Küçük hanım, buradaymışsınız!”

“Yeraltına iniyoruz,” diye talimat verdi Angie. “Prensi de getirin.”

“Emredersiniz!” Şövalyeler Julius’un etrafını sarıp onu ve kızları sarayın altındaki depo alanına doğru yönlendirdi.

Livia, Angie’nin elini sıktı. “İyi misin? Şey, ben…”

“Tasalanma, gayet iyiyim. O duyguların hepsi… geçmişte kaldı.” Angie bir kez daha gülümsedi.

Julius ise bakışlarını ayaklarına dikmişti.

Livia göz ucuyla ona baktı. “Bir sorun mu var?”

“Daha önce hiç böyle gülümsediğini görmemiştim. Hepsi bu.” Sesi öz eleştiri ve alayla doluydu.

Angie bu sözleri zar zor işitti, aklı fikir bambaşka bir yerdeydi. Leon, ne yapıp edip yanımıza dönmelisin.