Bir Savaşçının Vedası

Vandel, beyliğin sancak gemisinin güvertesine büyük bir gürültüyle çakıldı. Hertrude, nefes nefese yaşlı adamın yanına koştu.

“Vandel!” diye haykırdı prenses, ona sımsıkı sarılarak.

Yaşlı adamın gözleri güçlükle aralandı. Elini karnına götürdü ancak geri çektiğinde parmakları kan içindeydi. Sağ kolu da kopup gitmişti.

“Ah… Demek yenildim.” Vandel, gözlerini prensese dikip gülümsedi. O velet ilk dövüştüğümüzden çok daha güçlü şimdi. “Prensesim, bağışlayın ama...”

Hertrude feryat figan ağlıyordu. “Yalnız bırakma beni!”

“Görünüşe göre yolun sonuna geldim.”

Vandel, bakışlarını gökyüzüne çevirdi. Tam o sırada Leon, saldırıya hazırlanmak için Arroganz’ın kollarını iki yana açtı. Havada onlarca büyü dairesi belirdi ve üst üste dizildi. Vandel büyü işlerinden pek anlamazdı ama karşısındaki her neyse, muazzam bir büyü olduğu aşikardı. Dairelerden süzülen ışık büyüleyici bir güzellikle parlıyordu.

Işığın yoğun bir enerjiye dönüştüğünü, Leon’un zırhının eklem yerlerinden elektrik arklarının sıçradığını izledi. Genç adam, zırhının sınırlarını sonuna kadar zorluyordu. Sonunda büyüyü serbest bıraktı.

Saldırı, Gardiyan’ı tam kalbinden vurdu.

Altındaki güverte devasa bir patlamayla sarsıldı. Beylik gemisini yoğun bir duman bulutu sararken Vandel, savaşın gerçekten bittiğini anladı.

Arroganz’ın parçaları alevler içinde aşağıdaki göle doğru süzülürken Livia ve Angie, Leon’un düşen bedenini kurtarmak için hemen kurtarma gemisine koştular.

Marie ise orada kalmıştı. Gözlerini prensesten ayırmadan yavaşça Vandel ve Hertrude’ye doğru ilerledi. Bakışlarındaki o endişeli hal, Vandel’i garip bir şekilde rahatlattı.

Prensesimiz için mi endişeleniyorsun? Şayet senin gibi kollayanların varsa, her şey yoluna girecek demektir majesteleri. Benim intikam görevim artık bitti... Artık aileme kavuşma vaktim geldi...

Vandel kan kustu, ardından gözlerini son kez kapatırken yüzünde huzurlu bir gülümseme belirdi.