Direnişin Çelik İradesi

Prensliğin sancak gemisinde sirenler acı acı çalmaya başladı. Hertrude, üzerine tam oturan siyah bir elbise içinden doğrularak oturduğu yerden kalktı; uzun, kömür karası saçları hafifçe dalgalandı.

Pencereye doğru adımlarken hizmetçilerinden biri elini uzatarak onu durdurmaya yeltendi. "Yapmayın, Altesleri."

"Çekil önümden. Kendi gözlerimle görmek istiyorum."

Angelica da neler olup bittiğini deliler gibi merak ediyordu ama etrafını saran şövalyeler yüzünden yerinden kıpırdayamıyordu bile.

Hertrude arkasına dönüp tutsağına baktı ve eliyle gelmesini işaret etti. "Gel buraya, Angelica. Görünüşe göre akademideki arkadaşların onurlu bir ölümü seçmiş. Son anlarına kendi gözlerinle tanıklık etmene izin vereceğim."

Angelica prensese öfkeyle bakarken, Hertrude dışarıdaki bir şeyi fark edince aniden sustu.

Angelica'nın gördüğü şey ise hayal gücünün sınırlarını zorlayacak cinstendi. "Ne?!"

Devasa yolcu gemisi, doğrudan kendilerine çarpmak üzere son sürat üzerlerine geliyordu.

Hertrude panikle hizmetçisine bağırdı. "Hemen Sihirli Flüt'ü getir!"

Bir hava motosikleti, prensliğin gemisine yol açarak hücumun başını çekiyordu. Angelica'nın gözleri doldu, gözyaşları yanaklarından süzülmek üzereyken nefesi kesildi. "Aptal! Seni gidi koca budala! Neden... neden kaçmadın?! Savaşacak kadar gücün vardıysa kaçıp kurtulabilirdin!"

Tam o sırada hizmetçi elinde Sihirli Flüt ile hızla yanlarına indi. Hertrude aleti kapıp ağızlığını dudaklarına götürdü.

Havada tuhaf, tekinsiz bir melodi yankılanmaya başladı. Melodinin duyulmasıyla birlikte tüm canavarlar tek bir beden gibi aynı anda harekete geçti. Angelica, prensliğin bu sarsılmaz özgüveninin arkasındaki sebebi şimdi nihayet anlamıştı.

"Demek gizli silahınız buydu."

Hertrude flütü dudaklarından çekti. "Doğru tahmin. Bunun sayesinde aramızdaki güç farkını tamamen kapatabiliriz. Krallığınız yıkılacak."

Prenses büyük bir inançla konuşsa da yolcu gemisindeki öğrenciler ellerindeki her şeyle direniyordu. Üzerlerine saldıran canavarları birer birer biçiyor, bir yandan büyüyle kendilerini korumak için bir kalkan oluştururken diğer yandan büyü salvosuyla karşılık veriyorlardı.

Hertrude ve Gelatt öğrencileri hafife almıştı ancak krallığın gelecekteki şövalyeleri gerçekten güçlüydü. Güçlü olmak zorundalardı. Pek çoğu, evlenecek bir eş bulabilmek ve düğün masraflarını karşılayabilmek adına zindanların derinliklerine inip üç beş kuruş kazanabilmek için canını dişine takmıştı. Bu çocuklar mezun olana kadar her biri çelik gibi sertleşmiş birer maceracıya dönüşüyordu. Şimdi de tüm bu birikmiş güçle savaşıyorlardı.

Hertrude, canavarlarını püskürtmek için çırpınan öğrencileri izlerken alt dudağını ısırdı. "Bize karşı koymaları sadece acılarını uzatıyor."

Angelica kendini toparladı ve dik dik prensesin gözlerinin içine baktı. "Sizin adınıza üzüldüm ama krallığın soylu sınıfı asla pes etmez. Bunu siz istediniz. Şimdi size gerçek iradelerini, asıl gururlarını göstermeye geliyorlar. En ön safınızı yarıp geçen o adamı görüyor musun? Sanırım ondan bahsetmeyi unuttum. O, Leon Fou Bartfort ve kendisi krallığın en seçkin şövalyelerinden biridir!"

"Bartfort mu?" Hertrude parmağını çenesine götürüp hafifçe sıvazladı.

O sırada bıyığını burkarak yanlarına yaklaşan Gelatt araya girdi. "Gerçekten de ne zaman pes edeceklerini bilmiyorlar. Ama çabaları ancak buraya kadar yetebilir."

Prensliğin savaş gemileri, kendi gemilerinin dost ateşinden korkmasına gerek kalmayacak şekilde formasyon alarak yolcu gemisinin etrafını sardı. Atılacak yaylım ateşinde kendi canavarları da arada kaynayacak olsa bile, toplarını doğrudan yolcu gemisine ve Leon'a doğrulttular.

Hertrude kaşlarını çatarak Gelatt'a döndü. "Bunu benden izin almadan yapıyorsun."

"Kazanmamız için böylesi şart, Altesleri. Hem elimizde bunlardan daha pek çok canavar var." Dişlerini göstererek genişçe sırıttı. Aynı anda tüm filo yüzlerce gülleyle ateşe başladı.

Angelica çığlık attı. "Leon! Livia!"

Şövalyeler onu sıkıca zapt ederken, Angelica yolcu gemisinin kara dumanlar içinde kalışını korkuyla izlemekten başka bir şey yapamadı.