Geçen yıl bu zamanlar, kimseyle tek kelime etmeden bütün bir günü bitirebiliyordum. Amanatsu-sensei benim kim olduğumu bile hatırlamakta zorlanırdı. Şahsen beni pek rahatsız etmiyordu bu durum, ama Kaju'nun canını epey sıkıyordu muhtemelen.
Eli benimkine dokundu. Fırçalamayı bırakmıştım. “Ama şimdi farklı düşünüyorum. Gitmek istiyorum, çünkü saygı duyduğum senpailer var. Bunu kendim için istiyorum.”
“Harika,” dedim. “Sevindim. Yardım edebileceğim bir şey olursa haber ver yeter.”
“Veririm!”
Bacaklarını sallamaya ve mırıldanmaya başladı, ben de birden hafiflemiş hissettim. Üzerimden bir yük kalkmıştı sanki.
Fırçalamaya devam ettim. Yavaşça, nazikçe.
Bölüm Tartışması
0 yorumHenüz yorum yok. İlk tartışmayı sen başlat.