Uykusuz Bir Sabah

Tanıdık olmayan gölgeler, yabancı bir tavanı kaplamıştı. Şaşırtıcı derecede hızlı uykuya dalmış, aynı hızla da uyanmıştım.

Sabahın ikisiydi. Yanımda, Sakurai-kun hâlâ mışıl mışıl uyuyordu. Adı “Diara” ile kafiyeli biri yüzünden, oda paylaşımımız yüzünden epey bir kargaşa çıkmıştı ama doğrusu, o bölümü tamamen unutmak istiyordum.

İnce shoji sürgülü kapının ötesinden böcekler vızıldıyor, cırcır böcekleri ötüyordu. Onların sesiyle tekrar uykuya dalmaya ne kadar uğraşsam da, gözüme uyku girmiyordu. Yarışı düşünmek de beni pek dinlenmiş bir ruh haline sokmuyordu. Bu yüzden vazgeçtim. Telefonumun ışığını açıp banyoya yöneldim.

Dönerken antreden geçerken, başkanın akşam yemeğinde söylediği bir şeyi hatırladım.

“Burada kapılarımızı kilitlemeyiz. Asla.”

Görünüşe göre bu, onun için bir gurur meselesiydi. Sakurai-kun'un bile anlamadığı bir şeydi. Ben de kesinlikle anlamıyordum. Ama önemli olan şuydu ki, ön kapı muhtemelen kilitli değildi.

Ayakkabılarımı giydim ve kapıyı kaydırarak açtım.