Alacakaranlıkta Dostlar

Momozono’nun serasını eski, vızıldayan bir floresan lamba aydınlatıyordu. Mesai bitmişti ama bahçe kulübü dağılmamıştı. En azından herkes gitmemişti. İkinci sınıf, birinci şubeden Gondou Asami, küçük bir saksı ağacına dönük, hâlâ orada oyalanıyordu.

Elinde budama makasıyla bir göl kadar sakindi. Kıpırtısız. İşinden gözünü ayırmadan mırıldandı: “Buraya kimsenin girmesine izin verilmediğini biliyorsun, Nuku-chan.”

Nukumizu Kaju'nun uzun, koyu renk saçları sallandı. Gülümsedi. “Girmeleri için bir sebepleri yoksa tabii. İşte bu ayki bülten, Gon-chan. Öğrenci Konseyi'nden.”

Gon-chan derin bir nefes verdi ve makası kenara bıraktı. “Teşekkürler. Yine geç kaldın, değil mi?”

“Başkan yardımcılığı düşündüğümden çok daha zormuş, itiraf etmeliyim. Ama iyi bir amaç uğruna. Mezun olan öğrencilerimizi layıkıyla uğurlamak istiyorum.” Arkadaşı bülteni aldıktan sonra, daha yakından bakmak için eğildi. Küçük, el gibi dallar oraya buraya uzanıyordu. “Yine bir bonsai ağacı mı?”

“Eski danışmanımız Takamatsu-sensei geçen yıl emekli oldu. Bunu geride bıraktı.” Makası tekrar eline aldı ve dalları inceledi.

Kaju bir süre sessizlik içinde izledi, cesaretini topluyordu. “Bundan emin misin?”

“Neyden?”

Bir an daha cesaret topladı. “Tachibana-kun. Yakınsınız, değil mi?”

“Aynı gençlik kulübüne gittik. Yakınız sanırım. Arkadaşlar. Aile. Tarif etmesi zor.” Bir an için, tatlı bir anıyı hatırlıyor gibi oldu ama o an geçti ve yüzüne tekrar metanet çöktü.

“En iyi arkadaşımsın, Gon-chan. Bu yüzden bana nasıl hissettiğini söylediğinde sana geldim. Tek başıma nasıl başa çıkacağımı bilemedim.”

Kaju bir yanıt bekledi. Ve biraz daha bekledi.

Bir yanıt alamayacağı belli olunca, daha da cesaret topladı ve devam etti: “İşler yolunda giderse, buna gerçekten, sahiden de razı mısın?”

Makas havayı kesti. “Zaten olmadı mı?”

Kaju arkadaşına döndü. Çetin cevizdi, orası kesindi. “Sanırım itiraf edecek. Yarından sonraki gün. Ayın on dördü.”

“Ve dünya dönmeye devam edecek. Hem benim için hem de Satoshi için.”

Kaju başını salladı. Bazen haklıydı.