İsimsiz Kısım

BAŞLIK: Kız Gecesi

İSTASYONDAN PEK DE UZAK OLMAYAN, yerel bir nerimono üreticisinin işlettiği bir meyhanede, iki genç kadın barda oturuyordu. Kadeh tokuşturdular.

“Yine bir Tsuwabuki şöleni! Şerefe!”

“Şerefe.”

İlki minyon bir kızdı ama kendi boyutunun iki katı kadar içiyordu. Kadehini masaya vurdu. “Bir fıçı bira daha, lütfen!”

Tsuwabuki Lisesi sosyal bilgiler öğretmeni Amanatsu Konami, yirmi altı yaşındaydı ve bununla gurur duyuyordu. Kimliğini sürekli göstermek zorunda kalmamasını dilediği bir gerçekti bu.

“Yerinde olsam yavaşlardım. Yoksa bir yabancının gelip seni evine atmasını mı umuyorsun?” Okul hemşiresi Konuki Sayo, kadehinin kenarında parmaklarını gezdirerek cilveli bir şekilde gülümsedi.

Amanatsu, nasıl olduysa zaten çakırkeyif olmuştu, arkadaşına ters ters baktı. “Hıh, tabii. Herkesin birileri gibi erkekleri kendinden uzak tutmak için uğraşmak zorunda kalması gerekmiyor.”

“Senin kadar sarhoş olursam, beni sürükleyerek evlerine götürmeleri gerekir, Konami.”

“Emin misin? Kolay sarhoş olduğunu biliyorum ama üniversitedeyken hep erkeklerle mi ayrılıyordun barlardan, yoksa ben mi kafayı yedim?”

“Ah, ben hep numara yapıyordum.”

Konami ikinci kadehini alıp donakaldı. “Vay be. Hep merak etmişimdir, neden en uygun zamanlarda sarhoş olurdun?”

“Sosyal ortamlarda fazla içmemeyi bilirim.” Konuki ilk kadehini bitirip bir tane daha sipariş etti.

“Dur bir dakika, onlar sosyal ortamlar mıydı? Ben oralara hep sanki lanet olası bir kedinin sürükleyip getirdiği bir şey gibi giderdim.”

Bu sefer Konuki donakaldı. “Ben de bilerek yaptığını sanıyordum. Hep bir tür fetiş peşinde olduğunu varsaymıştım.”

“Hey, eğer bu birinin fetişiyse, numaramı ver onlara… Aslında, boş ver. Verme.”

“Akıllıca. O tipler acemilere göre değil.”

Garson, ahşap bir kutunun içinde bir kadeh sake getirdi. Konuki kadehi aldı ve neredeyse taşan sıvıyı yudumladı. Shikaiou Junmai Ginjyo. Favorisiydi.

Konami, içerken onun dingin profilini hayranlıkla izledi. Erkekleri denedikleri için suçlayamazdı. “Konu dışı ama edebiyat kulübü çocukları nasıl? Orada işler yolunda mı?”

“Aslında yolunda. Danışmanlık yapmak ilginç bir deneyim.” Kadehinin içinden, berrak sıvının ötesine bakarak anımsadı. “Özellikle Nukumizu-kun ilginç biri. İlk yardım halledebileceğim bir şey ama gönül işleri mi? Onların bambaşka bir beceri seti gerektirdiğini anladım.”

“Nukumizu bir şeylerle mi boğuşuyor?”

“Daha çok o değil de, yanındaki kızlar. Sezgilerim, o kızlar için bildiğinden daha fazlasını ifade ettiğini söylüyor.”

“Hm. Ben kendim böyle düşünmezdim.” Amanatsu, miso odenindeki daikon turpunu karıştırırken şaşkınlığını gizledi.

“Demek istediğim, profesyonel olarak dikkatimi çekiyor.”

Konami, Konuki’nin gözlerindeki ifadeyi temkinle inceledi. “Sınırlar hakkında konuşmamız gerekmiyor, değil mi?”

“Konami, ben bir eğitimciyim. Bu işi kabul ettiğimde kendime yemin ettim.” İçeceğini bir dikişte bitirirken küstahça gülümsedi. “Öğrenci yok.”

“Tebrikler. Asgariyi başardın.”

“İtiraz etmeme izin var mı?”

“Hayır. İç.” Amanatsu kadehini bitirip hemen üçüncüyü sipariş etti.

Üçüncü kadeh gelir gelmez, küçük bir ızgara da masaya konuldu. Garson ızgarayı ikisinin arasına yerleştirdi. Burada kendi çikuwanı pişirmene izin veriyorlardı.

“Aojiso mu? Ne kadar alışılmadık,” diye yorumladı Konuki, balık köftesini ızgarada döndürürken.

“Ben bir Toyohashi kızıyım, ne diyebilirim ki? Senin için sos yok mu?”

“Bu aralar sadeliğe can atıyorum.”

Çikuwa şişmeye başladı. Güzelce kızarması için bir çubukla bastırdı.

“Yanlış anlama,” diye homurdanmaya başladı Konami, “çikuwa yemeyi ve kız kıza takılmayı severim ama ne zaman sıra bana gelecek diye merak etmeden edemiyorum.”

Konuki usulca gülümsedi. “Çok katısın. Biraz daha yaşamalısın. Arada bir risk almalısın.”

“Evet, sanki o sana çok iyi yaramış gibi. Reşit olma kutlamanda olanları unuttuğumu sanma. Burada olduğuna bile şükretmelisin.”

“Her şey biraz riskle gelir, Konami. Özellikle de bir kadın olarak doğacak kadar şanslıysan.” Konuki güzelce kızarmış bir balık rulosu aldı. “Ama biz kızlar darbelere dayanıklıyızdır.”

“Hiçbir şey öğrenmediğini görmek ne güzel.”

Konuki sadece geri gülümsedi.

Ve kızların gecesi böyle devam etti.