***

BAŞLIK: Tatami ve Sırlar

İkiye on kala saate bakmak için bir an duraksadım. Öğleden sonra ikiyi zaten geçmişti. Prez, afişleri son teslim tarihinden hemen önce gönderdiklerini haber vermişti ve şimdi onları almaya gidiyordu.

Sabahtan beri el ilanları ve benzeri şeylerle uğraşıyordum; Ayano’nun yardımıyla tatami minderlerini sermeyi yeni bitirmiştim.

Sırtımı sıvazladı. “Şimdi sınıfa geri dönüyoruz.”

“Bol şans, Nukumizu-san,” dedi Asagumo-san, Ayano’nun terini dikkatlice silerken.

“Sağ olun, beyler.”

Gidişlerini izledim. Sonra bir ben kaldım.

Tsukinoki-senpai, tatamileri taşımak için kullandığımız arabayı geri götürüyordu. Yanami ve Yakishio ise öğleden beri Flash Cadılar Bayramı için prova yapmakla meşguldü.

Tatami zemine yayıldım. Kendi kendime söylemek gerekirse, bayağı iyi bir iş çıkarmıştım. Serginin içeriğine o kadar odaklanmıştık ki, sunum kısmını hiç düşünmemiştik. Sonuçta, bir şeyi doğru yapmak epey zahmetliymiş.

Bunu tek başıma yapamazdım. Tsukinoki-senpai’nin sürüşü bile bunu garanti etmişti.

***

“Vay, burası bayağı iyi olmuş.” Şeytanı anınca kulağına su kaçar. Şeytana şimdi bu kadar saygı duyacağımı hiç düşünmezdim. “Elimizde gerçek bir etkinlik alanı var artık.”

“Tekrar teşekkürler,” dedim. “Araban var dediğinde bir kamyon beklemiyordum açıkçası.”

“Aile işi. Özel bir ehliyete falan da gerek yok kullanmak için.” Tsukinoki-senpai, eşofman takımıyla yanıma yere oturdu.

“Yine de, okulun öğrencilerin araç kullanmasına izin verdiğini bilmiyordum.”

“Ah, kesinlikle izin vermez. Yakalasalar anında uzaklaştırırlar.”

Bekle, ne?

“Senpai, o arabada ben de vardım seninle.”

“Ve yakalasalardı bizi de uzaklaştırırdılar.” Eşofmanını çekiştirdi. “Bunu ne diye giydiğimi sanıyorsun? O şeyi üniformamla dolaştıracak kadar aptal değilim.”

En azından biraz aklı vardı.

Bana bir şişe çay uzattı. “Seninle kız kardeşinin akraba olduğuna inanamıyorum. Tam bir süperstardı. Bize yüklemeye yardım eden çocukları hatırlıyor musun? Sanırım onun hayran kulübü olduklarını söylemişlerdi.”

“Yapmadılar. Sadece iyi niyetlerinden bize yardım etmeye karar veren öğrencilerdi,” diye temin ettim onu. “Ortaokul erkek çocukları için çok erken, Senpai, bunu unutmamanı rica edeceğim.”

Bana bir bakış attı. “Ha, sen de o tiplerdensin, öyle mi? Kulüp odasında kız kardeşlerle ilgili bir sürü kitap bırakıyorsun etrafta.”

Pekala, onları evde bırakamazdım ya.

“Kurgu ve gerçeklik aynı şey değil. Sen BL yazıyorsun ama erkek arkadaşının eve başka bir adam getirmesini istemezdin, değil mi?”

“Hey, eğer o öyle şeylerden hoşlanıyorsa, ben açık fikrliyim. Bana kalırsa, bu gayet işe yarar bir durum.”

Beklediğim cevap değildi ama neyse.

“Sanırım yeterince adil,” dedi. “Bu kadar çok erkeğin ona göz diktiği düşünülürse, biraz korumacı olman mantıklı.”

“Onunla aynı okuldayken böyle değildi. Tam tersiydi, aslında.”

“Gerçekten mi? İlginç.”

Geçen yılı, birlikte okula gittiğimiz o kısa dönemi düşündüm.

“Herkese abisinin aynı okula gittiğini ve dünyanın en iyi, en harika abisi olduğunu söyleyip duruyordu,” diye anlattım. “Yani, bilirsin, birinci sınıf kızlar konuşmaya başladı ve birdenbire bu mega yakışıklı üçüncü sınıf öğrencisi hakkında bir söylenti yayıldı.”

“Vay canına, demek zirveye o zaman çıktın, ha?”

“Söylenti oldukça hızlı değişti. Mega yakışıklı biri yoktu. Sadece tuhaf, takıntılı küçük bir kız kardeş vardı.” Şişeyi açtım. “İlk yılında biraz uyumsuzdu. Ama şimdi onun için işlerin daha iyi gittiğini görmek beni sevindiriyor.”

***

O hayran kulübü hariç. O çocuklar zaten benim kara listemdeydi.

Tsukinoki-senpai bana alaycı suratlar yapmayı bıraktı ve düşünceli bir şekilde yukarı baktı. “Onunla daha önce tanışmış mıydık? Sanki onu bir yerlerde görmüş gibiyim.”

“Oldukça eminim ki ilk kez tanıştınız.”

Bekle, geçen temmuzdaki gezi vardı. Kaju anlaşılan bizi gözetliyordu, bu yüzden Senpai’nin onunla bir noktada yollarının kesişmesi mantıklıydı.

Gerçi meseleleri karmaşıklaştırmaya niyetim yoktu.

“Çıldırıyor olmalıyım,” dedim.

“Hm. Sanırım öyleyim.”

Tsukinoki-senpai yukarı bakmaya devam etti. Ben de çayımdan sakin bir yudum aldım.