Hon-Nagashino Durağı

Iida Hattı üzerindeki Hon-Nagashino İstasyonu'na, güneş yanığı tenli genç bir kız SUV'den indi.

“Teşekkürler, Büyükanne. Eve varınca haber veririm.”

Yakishio Lemon, şoför koltuğundaki yaşlı kadına el salladı.

Büyükannesi camdan sarkıp torununa gülümsedi. “Seni ta eve kadar götürmeyeyim mi, tatlım?”

“Gerek yok. Zaten biraz düşünmeye ihtiyacım var.”

“Peki. Şimdi dikkatli ol.”

“Olurum.” Lemon arabanın etrafından dolaşıp camdan ona sarıldı.

Dört gün önce, Lemon aniden çıkageldiğinde büyükannesini az daha korkudan öldürüyordu. Torununun yüzüne yapıştırdığı robotik gülümsemeyi görünce ise iki kat daha korkmuştu.

Şimdi gitmişti o gülümseme, yerini gerçek bir şeye bırakmıştı. Büyükanneye göre, biraz daha olgun bir şeye. Gerçi, büyükannelerin gözleri torunları söz konusu olduğunda olgunluğu hep farklı ölçerdi.

Büyükanne, Lemon'ın saçındaki tokayı düzeltti. “Hayatında harika insanlarla şanslısın.”

“Evet. Sanırım öyleyim.”

Bir kez daha sarıldılar, sonra yola koyuldu. Son bir el sallayışla Lemon istasyonun içinde kayboldu.

Boş bir bekleme odasının ve oradaki birçok soluk kahverengi koltuğun yanından geçti, ardından bilet kapısından. Bu saatte ortalıkta hiçbir çalışan yoktu. Geçidi geçip, az sayıda insanın trenlerini beklediği yere doğru ilerledi.

Lemon yanaklarına vurdu. Artık kaçmak yoktu.

Edebiyat kulübündeki arkadaşları o sıralar Toyohashi'ye doğru yola çıkmış olmalıydı. Lemon onlara karşı doğru olanı yapmak istiyordu. Mitsuki ile aralarındaki meseleyi temelli halletmek için.

Hon-Nagashino'dan Toyohashi'ye trenle yaklaşık bir saat sürüyordu. Lemon peronda kendi kapısını ararken, kalbinin bir an durmasına neden olan bir şey fark etti. Turuncu tek parça bir elbise ve gösterişli bir şapka giyen bir kız, ondan çok uzakta durmuyordu.

Lemon elini göğsüne bastırdı ve yaklaşmadan önce derin bir nefes aldı. “Asagumo-san?”

“Sanırım ilk kez sadece ikimiz baş başa kalıyoruz,” dedi, başını hafifçe eğerek.

Lemon onun burada ne aradığını sormak istedi ama bu gereksiz olurdu. Aşikâr olandan başka ne sebeple olabilirdi ki?

Bunun yerine sordu: “Burada olacağımı nereden bildin?”

“Nukumizu-san konuşmak istediğini söyledi, ben de ondan programını istedim.”

“Bu istasyonda olacağımı nasıl anladın, hiçbir fikrim yok. Beni Toyohashi'de bekleyebilirdin.”

“Bu bekleyemezdi. Hem ben de konuşmak istiyordum.” Asagumo şapkasını çıkardı, başını hafifçe yana eğerek ona baktı ve gülümsedi. “Seni tanımak istiyorum, Yakishio-san. İzin verir misin?”

Bu sözlerde korku ve endişe vardı. Takındığı güzel yüzün ötesinde.

Lemon son duvarlarını da indirdi. “Evet. Çok isterim.”

Raylar gürültüyle titredi, gelen bir trenin habercisiydi bu; bir hoparlör de varışını anons ederken. “Toyohashi yönüne,” diye anons etti. Biri esmer, diğeri kısa boylu iki kız, trenin perona yanaşmasını izledi.

“Tren geldi,” dedi Lemon.

“Öyle görünüyor,” dedi kısa olan. “Birlikte mi binelim, yoksa bu treni kaçırıp bekleme odasında mı devam edelim?”

“Bunu kaçırırsan planın ne?”

“Bir sonrakine binerim.”

“En azından birbirimiz oluruz, sanırım.”

Birlikte güldüler.

Trenin frenleri hafifçe gıcırdadı. Durduğunda, Asagumo kapıyı açmak için düğmeye bastı. “Buyurun. Bir sonrakini beklemek uzun sürer.”

“Çok teşekkür ederim, Asagumo-san.”

“Rica ederim.” Asagumo peşinden gelmeye yeltendi ama son saniyede döndü, eteğini yukarı çekip hızla geri koştu.

“Ne yapıyorsun?”

“Bir saniye!” diye bağırdı geri dönerek. Bir şeyi çöp kutusuna attı, sonra trene geri atladı. Kapılar kapanırken içini çekti.

“O da neydi öyle?”

“Sadece Nukumizu-san'a verdiğim ve bozduğum bir sözdü. Ama şimdi bitti. Temelli.”

Lemon iri gözlerini kırpıştırdı. “N-ne?”

Asagumo muzipçe genişçe sırıttı ve parmağını dudaklarına götürdü. “Aramızda kalsın, tamam mı?”

Lemon da karşılık vermeden edemedi, genişçe sırıttı.

İnsanlar birbirlerini asla tam olarak anlayamazlar. Bu yüzden iletişim kurarız, anlamsızlığa bir anlam katmaya çalışmak için. Bilinmeyeni bilmek için.

Hayatında ilk kez, Lemon, Asagumo'yu gerçekten ve içtenlikle tanımak istedi.