Sonsöz

Bu sonsöz, hikayenin ana olaylarına atıfta bulunacağından, kitabı bitirmeden okumamanızı rica ederim.

***

Derler ki, insan en hızlı bir şeyden kaçarken koşarmış ve bu düşünceye katıldığımı itiraf etmeliyim. Mimoza İtirafları'nın ilk konseptinin ortaya çıkışı da bu prensibe dayanıyordu; başka bir hikayenin olay örgüsünü oturtmakta zorlanırken editörüme attığım rastgele bir fikirdi. Oradan itibaren, fikir korkutucu bir hızla çığ gibi büyüdü ve sonunda bugün elinizde tuttuğunuz bu kitapla sonuçlandı. Sürecin tamamen pürüzsüz ve sorunsuzdu dersem yalan söylemiş olurum ama yazdığım önceki iki kitaptan kesinlikle çok daha derli topluydu.

Bu roman, merkez karakteri Ushio Tsukinoki'nin yaptığı birkaç ardışık itiraf yüzünden hepsi oldukça büyük şekillerde değişmeye başlayan, birbiriyle sıkıca örülmüş karakter ilişkileri etrafında dönen bir hikaye anlatıyor.

En yakın erkek arkadaşınız bir gün okula kız kıyafetleriyle gelseydi ne yapardınız? Ya da uzun süredir tanıdığınız hemcins bir arkadaşınız size aşık olduğunu itiraf etseydi? Veya hoşlandığınız kızın, zaten en iyi arkadaşınıza karşı duyguları olsaydı? Bu varsayımsal "eğer" sorularına tek tek, her karakterin yerine kendimi koyarak, elimden geldiğince cevap vermek, bu hikayeyi aşağı yukarı bu şekilde örmemi sağladı. Bu karakter ya da şu karakter bu senaryo karşısında nasıl tepki verirdi, ne düşünürdü? Dürüst olmak gerekirse, cevapları herkesten çok ben kendim bulmak istedim.

Ayrıca, birçok okurun muhtemelen bu romanı yazarken kasten kullanmaktan kaçındığım birkaç anahtar kategori kelimesi olduğunu fark etmiş olacağını ve en azından bazılarının nedenini merak edeceğini tahmin ediyorum. Aslında birkaç farklı sebebi var ama en büyüğü, eğer mantıklı geliyorsa, bu hikayeyi veya karakterlerinden herhangi birini belirli etiketler atayarak kutulara hapsetmek istemememdi. Hikayenin mümkün olan en geniş kitleye hitap etmesini istedim ve bu yüzden bazı açılardan bireysel yoruma açık olacak şekilde kasıtlı olarak yazdım. Ancak açıkça belirtmek gerekirse, bu sadece bu kitap için değil, tüm kitaplarımı yazarken uygulamaya çalıştığım bir prensiptir.

İçtenlikle umuyorum ki Mimoza İtirafları ile hepinize en azından bir nebze keyifli bir hikaye sunmayı başarmışımdır ve umarım biraz da düşündürücü malzeme olmuştur.

***

Bunları söyledikten sonra, şimdi teşekkürler kısmına geçeceğim.

Editörüm Hamada-sama'ya: Son sonsözümde size ne yazdığımı hatırlamaya çalışıyordum, rafımdan o cildi alıp baktığımda şöyle dediğimi gördüm: "İçimden bir ses, bir sonraki kitapla da zorlu bir mücadele vereceğimizi söylüyor." Neyse ki o kadar da zorlu olmadı... Değil mi? O kadar kötü değildi, değil mi? Umarım gelecek yıllarda da rehberliğinize ve teşviklerinize güvenmeye devam edebilirim. Ne de olsa daha yazacak çok romanım var!

KUKKA-sensei'ye: Harika çizimlerinizle bir kitabımı daha kutsadığınız için size ne kadar teşekkür etsem azdır. Bana her yeni bir çizim gönderdiğinizde, başucunda bırakılan bir hediyeyi açmak için uyanan bir Noel çocuğu gibi hissediyorum. İşlerinizdeki titiz detaylara gösterdiğiniz özen karşısında şapka çıkarmaktan başka bir şey yapamıyorum, en ufak ayrıntısına kadar. Yeteneklerinize layık hikayeler yazmaya devam edeceğim. Umarım gelecekte de birlikte çalışmaya devam edebiliriz.

Ve hepinize, sevgili okurlarım: Ezici desteğiniz olmasaydı, yazarlık kariyerimde bu kadar ilerleyemezdim. Anlatacak hikayelerim olduğu sürece kitap yazmaya devam etmeyi planlıyorum, bu yüzden umarım beni sıcak bir şekilde izlemeye devam eder ve bir sonraki ne hazırlayacağımı her zaman merakla beklersiniz.

***

Bu notla sizlere veda ediyorum. Yeniden buluşuncaya dek.

HACHIMOKU Mei

2021