İsimsiz Kısım

BAŞLIK: Görünmez Olmak İsteyen Kız

"Tahmin edeyim. Adı Ryou olan yakışıklı bir aktör, değil mi?"

Cevabım o kadar alakasızdı ki Fushimi'nin yüzü bembeyaz kesildi, gözleri donuk bir parıltı aldı.

"Evet. Aynen öyle."

Sesinde hiçbir duygu yoktu.

Bakın, eğer bu bir manga ya da anime olsaydı, anlardım. Çocukluk arkadaşının "Ryou, seni seviyorum!" demesi o kadar alışıldık ki. Ama bu durumlarda karakterlerin ilişkisi koparılamaz olur. Hayatları boyunca birliktedirler.

Bize gelince, ortaokuldan beri doğru düzgün konuşmuşluğumuz yoktu.

Beni uyandırmaya hiç gelmezdi; okula birlikte gidip gelmezdik. Ailelerimiz birlikte gezilere çıkmazdı.

Sakinleşmek için taş basamaklara oturdum. Fushimi de hemen beni takip edip yanıma oturdu. Narin bedenini daha da küçülterek bacaklarına sarıldı, sonra da görünmez olmak istercesine yüzünü dizlerinin arasına gömdü.

"Ryou, sen gerçekten daha popüler kızlardan hoşlanıyorsun."

"Sana zaten söylemiştim, bu doğru değil."

Daha kaç kere tekrar etmem gerekiyor?

"Farkında olmayabilirsin ama ben aslında oldukça popülerim."

"Evet, biliyorum."

Neyse ki o da farkında. Yani, nasıl olmasın ki?

"Başka biri bana çıkma teklif ettiğinde hiçbir şey düşünmüyor musun?"

"Hayır, düşünüyorum." Aslında bu konuda kendi düşüncelerim vardı — hem de bir sürü.

Fushimi şaşkınlıkla kaşlarını kaldırdı. "Gerçekten mi?"

"Gerçekten. Senin biriyle çıktığını hayal edemiyordum. Ne kadar çok erkeği reddettiğini düşününce, hep böyle devam edeceğini varsaymıştım."

"Sadece bu mu?"

"Alıştığımda evet. Ondan önce..."

Boşluğa daldım, geçmişi düşünerek.

Tam olarak ne zaman alıştığımı bilmiyordum ama sanırım ortaokulun birinci ya da ikinci yılı civarıydı.

"Ondan önce, evet, canımı sıkıyordu. Sana sadece güzel bir yüz olduğun için falan, sığ nedenlerle çıkma teklif ettiklerinden emindim."

Şimdi düşününce, ortaokul çağındaki bir çocuğun bir kıza aşık olması için bu fazlasıyla yeterli bir nedendi.

"Evet, sığdılar gerçekten," dedi Fushimi. "Yani, daha önce hiç konuşmadığın birinden hoşlandığını nasıl söyleyebilirsin ki? Çoğu zaman yüzlerini bile hatırlamıyordum, reddederken de bunu söylüyordum. Sanki ünlülere hayran olanlar gibiydi."

Seni tamamen anlıyorum.

Yani, daha önce hiç konuşmadığın biri sana ilgi gösterip evet ya da hayır demeni istese, sen de hayır derdin.

"Evet, erkeklerin genel izlenimi senin hep reddettiğin yönündeydi, bu yüzden hiçbir şey beklemeden sırf eğlencesine denerlerdi."

Fushimi'ye çıkma teklif etmenin potansiyel riski oldukça düşüktü çünkü onun evet deme ihtimali de düşüktü.

"Evet... İşte bu sığlık. Ve utanmazlık! Eğer ciddi olsalardı, belki ben de düşünürdüm ama 'eğlencesine' çıkma teklifi mi? Gerçekten tanımadığım ve umursamayan birine neden evet diyeyim ki?"

Konuştukça, neden hiç kimseyle çıkmadığı daha da mantıklı geliyordu. Elbette herkes böyle değildi ama çoğunluk onlardan ibaretti.

"Sinir olduğunu söylemiştin, değil mi? Neden?" diye sordu.

"İyi soru."

"Kıskanmıyordun... değil mi?!"

"Hayır olm—"

Hayır... olamaz mı? Gerçekten mi?

"'Hayıııır! Başka bir adam benim sevgili Hina'mı benden alacaaaak! Ne sinir bozucu bir herif!'... gibi şeyler mi?"

"Ben öyle konuşmam."

Ama sinir olduğum doğruydu...

Acaba bir erkek arkadaşı olduğunda eski bir arkadaşımı kaybedeceğimden mi korkuyordum? Yoksa daha... romantik bir duygu muydu bu?

Hayır, hayır, hayır, hayır, hayır.

"Heh heh. Gerçekten derinlemesine düşünüyorsun."

"Şey, duygularımın romantik olup olmadığını bilmiyorum... ama evet, muhtemelen kıskanıyordum."

Yüzüne karşı söylemesi utanç vericiydi. Ama doğruydu.

Fushimi bana bakıyordu. "...Biraz daha sokulabilir miyim?"

Onun yüzünü bunca yıldır görmeme rağmen her zamanki gibi sevimliydi. Bayılıp ölecek gibi hissediyordum ama sakin kalmaya çalıştım.

"Elbette. Tamam."

"Peki, o zaman..." Yaklaştı, omzunu benimkine dayadı. "Heh heh heh." Yüzü bir gülümsemeye dönüştü.

"Bundan fazla keyif alıyorsun."

"Ama sen de gülümsüyorsun."

Öyle miyim?

İki elimle yüzümü ovdum.

"...Sanırım ben de serseriye dönüyorum."

"Ne demek istiyorsun?"

"...Okula geri dönmek istemiyorum. Seninle burada kalmak istiyorum."

"Hey, her zaman uslu olmak zorunda değilsin."

"Evet. O zaman yaramazlık yapalım. Sadece bugünlük."

Okulu tamamen asmaya karar verdik.