İsimsiz Kısım

BAŞLIK: Yaz Esintileri ve Film Telaşı

Okul festivali için çektiğimiz filmde yavaş yavaş ilerleme kaydediyorduk.

Zaten ağustos gelmiş, ağustos böceklerinin sesleri yükselmişti. Koshien Stadyumu'ndaki yaz ulusal beyzbol turnuvasının ve yerel havai fişek festivallerinin mevsimiydi.

Torigoe'nin onayladığı sahneleri gözden geçiriyordum.

Oyuncular, sıcak sınıftan serin kütüphaneye kaçmıştı.

Torigoe, yüzüne küçük bir el vantilatörü tutuyordu.

Normalde sessiz olan bu kız, filmin senaryosundan sorumluydu, bu yüzden hikayeyle ilgili her şeyi ona danışırdım.

—Hey, Fushimi burada repliğini biraz değiştirmiş. Ne dersin?

—Benim için fark etmez. Senin için?

—Hayır, bence sorun yok. Sadece nüansın hikayenin ilerleyen kısımlarında bir engel teşkil edip etmeyeceğini merak etmiştim ama sanırım etmeyecek, değil mi?

—Yok, sorun olmaz.

Cevap verirken hiç tereddüt etmedi; yargısına güvenebileceğimi biliyordum.

Gerçi bu durum, plajda sahne çekerken başımıza dert açmıştı.

Bu yönünü keşfetmek beni şaşırtmıştı, zira bu bahara kadar sadece öğle yemeği arkadaşıydık.

—Ryou, Shii, Waka bize buzlu dondurma almış. Personel odasından almamızı söylüyor.

Çocukluk arkadaşım ve filmin yıldızı Fushimi çıkageldi.

Okul festivali için kısa film çekme fikri onundu.

Bir müzikal seçmelerini kaçırdıktan sonra çekimlere kısa bir ara vermişti ama şimdi iyi görünüyordu.

—Ciddi misin? Ne kadar cömert Waka.

Waka, sınıf öğretmenimiz Bayan Wakatabe'ydi.

—O zaman bir atıştırmalık molası verelim.

Torigoe'nin önerisini kabul ettim ve Fushimi ile birlikte sınıftan çıktık.

—Himeji bugün gelemedi mi? diye sordu Torigoe umursamazca.

Himeji — diğer çocukluk arkadaşım Ai Himejima.

—Şey, evet, antrenmanı var.

—Ne güzel. Ne mutlu ona, diye dudak büktü Fushimi.

Himeji, Fushimi'nin başarısız olduğu aynı seçmeleri geçmişti. İkisi de son aşamaya kadar gelmişti ama sadece Himeji kadroya alınmıştı.

Himeji eski bir idoldü, bu yüzden hem görünüşü hem de şarkı söyleme yeteneği vardı. Ancak oyunculuğu hâlâ gelişme aşamasındaydı.

Son bilgiye rağmen yapımcıların özel bir planı olduğu için seçmeleri geçtiğini duymuştum. Ama bence Fushimi'nin oyunculuğu çok daha iyiydi.

Himeji'nin programında bazen ani değişiklikler olduğu ve çekimlere katılamadığı için sınıf arkadaşlarımız bunu zaten biliyordu.

—Onun sahnelerini çekmeyi bitirebilecek miyiz? diye sordu Torigoe endişeli bir sesle.

Başımı salladım.

—Dikkatli davranıyoruz ve işi olmadığı zamanlarda gelmesini sağlıyoruz. Sorun olmaz.

—Peki. Yine de senin için kötü oldu, hmm, Hiina?

—Değil mi? Değil mi?! Hâlâ en iyi seçimin ben olduğumu düşünüyorum, diye hıhladı Fushimi.

Reddedilişinden bu kadar açıkça bahsetmesi, bu konudaki duygularını çözümlediğini düşündürdü bana.

—Biliyor musun, belki de aşırı özgüvenin sonunu getirdi?

—Yaraya tuz basma, Shii.

Torigoe kıkırdadı ve Fushimi'nin ifadesi yumuşadı.

Elinde buzlu dondurma tutan bazı sınıf arkadaşlarımızın yanından geçip sonunda klimalı personel odasına girdik.

Mutfakçıkta az sayıda sınıf arkadaşımızı gördüm, biz de oraya doğru yürüdük. Buzdolabının kapısını açık bırakmış, hangi buzlu dondurmayı seçeceklerini düşünüyorlardı. Çok çeşitli renk ve tatlar vardı.

—Çilekli alıyorsun, değil mi, Ryou?

—Neden?

—Yaz festivallerinde buzlu tatlı yediğimizde hep o tadı alırsın.

—Öyle mi?

Çileği severdim ama limonlu, kavunlu ve mavi Hawaii'li de büyük bir hayranıydım.

—Hey, beni kendi CF Alanınızdaki sohbetten dışlamayın, diye yakındı Torigoe.

—Niyetim bu değildi. Senin favori tadın ne, Shii?

—Benimki limonlu.

—Limonlu güzel. Ben de ondan alıyorum.

Limoncular, coşkulu bir dostluk gösterisiyle el sıkıştılar.

—Hepsi aynı tat değil mi zaten? Sadece renkleri farklı.

Bunu televizyonda duyduğumu hatırladım.

—Olamaz! Gerçekten limon tadı var.