Raporlar ve Rol Çekişmesi

Pazartesi geldiğinde, gezi hakkında bir rapor yazmamız istendi.

Başta endişelenmiştim ama meğerse sadece gezi izlenimlerimizi yazacakmışız. Rehber kitap ve albüm bu iş için çok faydalı olacaktı.

Waka, sınıf temsilcileri olarak bizden, herkesin raporlarını hafta sonuna kadar toplamamızı istedi.

Rehber kitabımı çıkarıp sayfalarını karıştırdım. Gezi, sanki çok uzak bir geçmişte kalmış gibi geliyordu zaten, belki de o kadar özgürleştirici olduğu içindi.

Öğle yemeği vakti gelir gelmez Fushimi, “Raporuna ne yazacaksın, Ryou?” diye sordu.

“Sanırım çoğunlukla ikinci günü yazacağım.”

“Evet, eğlenceliydi. Senin de eğlenmene sevindim.”

“Eğlendim mi?”

“Rehber kitabına bakarken çok memnun görünüyordun. Gözlerin bir filinki gibiydi. O yüzden eğlendiğini tahmin ettim.”

Bir… filinki mi?

Himeji, çantası elinde ayağa kalkarken, “Ne duruyorsun? Hadi gidelim,” dedi.

Nereye?

“Shizuka zaten gitmiş. Bizi beklemeliydi.”

“Sen de fizik odasına mı geliyorsun, Himeji?” diye sordum.

“Evet; gelmemeli miyim?”

“Hayır, öyle demek istemedim.”

Torigoe de Himeji ile iyi anlaşıyor gibiydi, bu yüzden sorun olmazdı.

Ben de eşyalarımı alıp ayağa kalktım; Fushimi ise bize hüzünlü gözlerle bakıyordu.

“Sen gelmiyor musun, Hina?” diye sordu Himeji.

“Planları olduğunu söyledi,” diye yanıtladım.

“Planlar, öyle mi? Ne iş?”

“Öyle söyleme.”

Himeji, Fushimi’nin tam zıttıydı; bu yüzden Fushimi’nin aslında takılmak istemediği insanlarla neden sürekli iletişimde kaldığını anlamıyordu. Himeji, iyi ya da kötü, kalbinin sesini dinlerdi. İstediğini yapar, istemediğinden kaçınırdı. Basit.

Fizik odasına vardık. Torigoe her zamanki yerindeydi, ben de kendi yerime yürüdüm.

“Müsadenizle sorabilir miyim, neden bu kadar ayrı oturuyorsunuz?”

“Böyle daha iyi. Daha rahatlatıcı.”

“Öyle mi?” Himeji, Torigoe ile benim aramda bakışlarını gezdirdi.

Torigoe, “Takamori, Hiina sonra uğramalı,” dedi. “Konuşmamız gerekenler var.”

“Ne hakkında? Gezi raporu mu?”

“Hayır, film hakkında.”

Doğru. Film için henüz ne yapacağımıza karar vermedik.

Himeji, “Şimdi düşününce, Wakatabe Sensei okul festivalinde bir film çekip göstermekten bahsetmişti,” dedi.

Torigoe yanıtladı: “Evet. Mevcut bütçemizle, hikaye lise öğrencileri hakkında modern, sıradan bir hikaye olmalı… Ama şimdilik aklımızda sadece bu var.”

“Anladım.” Himeji bir an gülümsedi.

Eyvah. Başımızı ağrıtacak. Hissediyorum.

“Himeji, oynamak istediğin bir rol var mı? Senaryoyu ben yazıyorum, Takamori de yönetiyor, o yüzden…”

Himeji gururla, “Pekala, eğer siz avam takımı beni bir yıldız olarak isterseniz, başarısını garanti ederim,” dedi.

Tabii ki, Majesteleri.

Gerçi eski bir idol olduğu düşünülürse, gururunun bir ağırlığı vardı.

“Doğru, ama zaten Fushimi’nin başrol kadın olacağına karar verdik. Senin yan karakter oynaman gerekecek; bu uygun mu?”

“Peki ya Hina’yı başrol erkek yapıp, ben başrol kadın olsam?”

Ne cüret! Başkasının spot ışığını çalma peşinde tamamen arsızdı.

“Ne düşünüyorsun, Torigoe?” diye sordum.

“Kulağa fena gelmiyor.”

“Kendi adıma konuşursam, fena bir fikir değil, değil mi? Hina’nın göğüslerinin ne kadar düz olduğu düşünülürse, rol için biçilmiş kaftan.”

Hatta çocukça davranıyordu. Her şeyin kendi istediği gibi yapılmasını talep eden şımarık bir velet gibi.

Aniden tüylerim diken diken oldu ve dikkatlice arkamı döndüm; orada, bir korku filmindeki gibi pencereden bize göz atan Fushimi’yi gördüm.

“Ama gerçekten, Fushimi başrol kadın olmak istiyor, o yüzden lütfen…” O içeri girmeden önce arayı bulmaya çalıştım ama sözümü bitiremeden sabrı tükendi.

Fushimi, “Başrol kadın ben olacağım. Sen başka bir şey yap,” dedi.

“Öyleyse başrol erkek ben mi olacağım?” diye karşılık verdi Himeji.

Ortamdaki gerginlik bıçakla kesilecek gibiydi. Bunun olacağını biliyordum. Ne yapalım, şimdi artık hiçbir şey yapılamazdı.

Torigoe’ye baktığımda kahkahasını tutmaya çalıştığını gördüm.

“Yine kavga ediyorlar…”

Sanırım gezi sırasında odalarında da aynı şeyi yapmışlardı.

Fushimi, “O zaman bir yarışma yapalım, Ai,” diye önerdi.

“Ne tür bir yarışma?”

“Bir oyunculuk yarışması! Rolü kimin gerçekten hak ettiğini göreceğiz.”