Dalgınlık ve Hatıralar

“Ryou, Ryou.”

Dersler bitmişti. Kütüphanede ders çalışıyorduk. Fushimi masanın diğer ucunda oturuyordu.

“Ha? Şey, ne oldu?”

“Bütün bu süre boyunca dalıp gitmişsin. Ne oldu?”

“Hiçbir şey.”

“O zaman daha dikkatli ol,” dedi Hina Hoca ve sorunu tekrar açıkladı.

Girişin yanındaki bankoda Torigoe, kalın kapaklı bir kitap okuyarak önemli kütüphanecilik görevini icra ediyordu.

Himeji spor salonunda neden öyle dedi ki…?

“Himeji hep böyle miydi?”

“Sanırım öyle. En azından benim açımdan eskisi gibi görünüyor.”

“Belki şimdi daha olgunlaşmıştır.”

“Yani, evet, lise öğrencisi sonuçta.” Bana baktı, sonra saçlarını yana doğru itip diğer kolunu usulca tuttu.

“Neyin var? Endişeli görünüyorsun.”

“Ben de şimdi daha olgunum.”

Onu her gün gördüğüm için küçük değişiklikleri fark etmek zordu. Belki de Himeji’yle olduğu gibi, birbirimizi uzun zamandır görmeseydik fark ederdim.

Fushimi somurtarak yana baktı, sonra parlak dudaklarını parmağıyla okşadı. Daha olgun davranmaya çalıştığı belliydi.

“Himeji pek öyle biri değil aslında,” dedim.

“Öyle!”

Himeji daha çok… Ah, buldum.

Fushimi’den ne kadar farklı olduğunu sonunda fark ettim.

Daha dolgundu.

“Ryou,” dedi Fushimi, gözlerini kısarak ve beni yaramaz bir köpek yavrusu gibi azarlayarak. “Kirli düşünceler mi kuruyorsun?”

“Hayır. Ne demek istiyorsun?”

“Ş-şeyi, ne demek istediğimi biliyorsun! Müstehcen düşünceler! Kirli fikirler! Unut gitsin!” Yüzü kıpkırmızı kesilmişti, konuyu değiştirmeye çalıştı.

Fushimi’nin bağırması üzerine Torigoe bize bir göz attı, sonra içini çekip kitabına geri döndü.

“Hina, sessiz ol.”

“Üzgünüm. Ama Ryou’nun hatası.”

“Evet, dinliyordum.”

“O zaman benim hatam olmadığını da biliyor olmalısın, değil mi?” dedim.

“Belki. Hiçbir şey söylemedin. Ama ona attığın o bakışı da gördüm.”

Bizden başka sadece birkaç kişi vardı, bu yüzden duyulmak istemiyorsak fısıldamak zorundaydık.

Fushimi boğazını temizleyip ödevime geri dönmemi söyledi.

Kalemimi alıp birinci probleme göz attım ve hemen mırıldandım, “Hey, Fushimi.”

“Hmm? Zaten tıkandın mı?” diye sordu, sesi benimki kadar alçaktı.

“Hayır, onunla ilgili değil.”

Himeji’nin spor salonu deposunda ne sorduğunu hatırladım. Olay yaşandığından beri Fushimi ile bunu doğru düzgün hiç konuşmadığımı fark ettim.

“Dağda mangal yapmaya ve havai fişek atmaya gittiğimiz o günü biliyorsun. Onun hakkında konuşmak istiyordum.”