Bitmeyen Tekrar

Anılarım bende kalıyor ama sınıfın zemininde, ayağa kalkamadan duruyorum. Bir şey kalkmam gerektiğini söylüyor ama zihnimle bedenim birleşmiyor. Kum tanesi kadar küçücük olsa bile biraz umut istiyorum. Minyatür bir ampulün ışıltısı bile yeter. İleriye doğru tek bir adım istiyorum.

Kurşun gibi ağırlaşan bedenimi zorla ayağa kaldırıyorum.

Bu sefer de bir sonuç vermiyor.

Çatıda sırtüstü yığılıyorum. Maria'dan kimsenin haberi yok. Burada ondan bir iz bile yok.

“Ngh…ngh…”

Ağlıyorum. Artık atlamak istemiyorum. Bu acı düşünceleri taşımak istemiyorum artık. Mogi'yi bu kadar üzgün görmek istemiyorum. Hepsinden nefret ediyorum.

Ama vazgeçemem, bu yüzden atlıyorum.

Küt.

Kafamın içindekiler yere saçılıyor.

Sadece beni öldürün!