Arkasındaki El

Açıklandığı üzere dış destekçiler, yani Hanawa-senpai’nin ailesi bize destek verecek. Sınıfların kendi hazırlıklarına yakında başlayacağı bir dönemdeyiz; bu yüzden yürütme kurulunun işleri vaktinde yetiştirebilmesi için tek yol bu. Şu an ucu ucuna da olsa takvime sadık ilerliyoruz. Bu kültür festivaline değer katmak istiyorsak, en ideal senaryomuz bu. Hatta beklentilerin ötesine bile geçebiliriz.

Neden? Ne hakla? Bu sorular zihnimi kurcalayıp duruyordu. Öğrenci Konseyi bünyesinde ablasının olduğunu biliyordum ama normalde bu kadarına cüret edilir miydi? Yine de resmin tamamını dinledikten sonra içimdeki o tek şüphe kırıntısı bile tamamen silinip gitti. Şaşkınlığımı gizleyemedim. Her şeyin sadece hazırlıklarda geç kaldığımız için sarpa sardığını ve ihale kurulun üzerine kaldı sanıyordum. Oysa bu kaosun ardında birbirine girmiş pek çok sebep yatıyordu. Özellikle eski ve yeni öğrenci konseyi arasındaki sürtüşme beni hayrete düşürmüştü.

Şu anki en büyük sorun, Başkan Hasegawa’nın hatalı bir karar vererek öğrenci konseyi bilgilendirmemesiydi. Gerek geçmişteki pürüzler gerekse Oneda Öğretmen'in size dayattığı iş yükü göz önüne alındığında, konsey tüm bunların tek bir kurul başkanının omuzlayamayacağı kadar ağır olduğuna karar verdi.

Ishiguro-senpai, durumu izah ederken lafını hiç sakınmıyordu. İş dünyasına uygun saç kesimi, keskin yüz hatları ve ortalama bir erkek öğrenciyi katlayan boyuyla, öğrenciden ziyade bir şirket çalışanı ya da üst düzey yöneticiyi andırıyordu. Güvenilir bir üst dönem olduğu her halinden belliydi ama nasıl biriydi, en ufak bir fikrim yoktu. Wataru’nun onunla nereden bir tanışıklığı vardı acaba? Belki de ablasıyla bir ilgisi vardı.

Wataru ise Ishiguro-senpai’nin aksine tek kelime etmeden öylece dikiliyordu. Senpai’nin söylediklerine dair en ufak bir yorum yapmıyordu; bu da en başta neden burada olduğunu sorgulamama yol açtı. Benimle aynı yaşta olan bir birinci sınıf öğrencisi ne yapabilirdi ki? İster istemez kendimi onunla kıyasladım ve içimi bir huzursuzluk kapladı.