Yazın Sıkıntısı ve Bir Mesaj

Natsukawa'dan hoşlanıyor olabilirim ama yazdan hiç hoşlanmıyorum. O kadar çok böcek var ki, sıcak beni öldürüyor, kelimenin tam anlamıyla hiçbir iyi yanı yok. En azından kışın soğukla başa çıkmak için bir kat daha giysi giyebilirsin. Sınıfımız neden klimalı ama onu bile kullanmıyoruz? Bu nem beni öldürüyor.

İçimden homurdanırken, cebimde bir titreşim hissettim. Akıllı telefonumu çıkarıp ekrana baktığımda, karşıma şu çıktı:

'Kaede'den bir yeni mesaj aldın.'

Kahretsin, bunu açmak hiç istemiyorum. Abla'dan bir mesaj mı? Yarım yıl önce eve dönerken buharda pişmiş çörek almamı söylediğinden beri hiç olmamıştı. İçime kötü bir his doğdu.

Hayır, sorun değil. Şu an dersin ortasındayız. Hızlıca okuyup cevap vermezsem şikâyet edemez. Özellikle dershaneye giden o, beni bunun için suçlayamaz—

'Kaede'den iki yeni mesaj aldın.'

Telefonumu fırlatmak üzereydim. Hiç iyi değil, telefonumun ekranı bu yılın başında bir kez çatlamıştı zaten. Bir daha kırarsam Annem beni öldürür. Bu, ne pahasına olursa olsun kaçınmam gereken bir şey. Beni görmezden gelmememi mi söylüyor? Tamam, anladım artık.

'Hey? Hey.'

Ben daha hiçbir şey demedim ki!? Günümüzde böyle mi iletişim kuruluyor gerçekten? Aman Tanrım, hiçbir şey demeden bu kadar baskı. Ekranı aşağı kaydırıp ondan önceki mesajı kontrol ettim.

'Öğle arası. Öğrenci konseyi ofisi.'

Yani, çağrıldığımı anladım ama… bir zayıf noktamı mı yakaladı? Bu kadar talepkâr konuşmak için bir sebep göremiyorum ama neyse. Bir cevap gönderdim.

'Cezanı bekle sen.'

'Tamam, yumruğumu ısıtayım bari.'

Durduk yere kavgaya mı hazırlanıyor? Şu an hiç gitmek istemiyorum. Biz gerçekten kardeş miyiz? Ve bu dört yakışıklı adam ona nasıl böyle yapışıyorlar? Onları tehdit edecek bir yol bulmuş olmalı, değil mi?

Akıllı telefonuma dik dik bakarken, bacaklarımın üzerine bir gölge düştü.

"Sa~jou~kun~"

"Çok özür dilerim."

"Olmaz öyle."

Eh, sanırım bu dünya o kadar da saf değilmiş. Öğretmenimden bir azar daha işitince, gitgide daha da olgunlaştım.