Öğle Arası Şüphelisi

Öğle arası gelmişti. Ashida'nın saldırı bombardımanından sağ çıktıktan sonra, okul kantininden tatlı ekmek almış, öğle yemeğimi de her zamanki sınıftan farklı bir yerde yemeye karar vermiştim. O lanet olası Ashida'nın bakışları sırtımı ağrıtmaya başlamıştı bile...!

Peki, bugün nerede yesem ki? Bu okulun bir avlusu var, önünde de bir sürü bank. Yaz yaklaşsa da dışarısı hala oldukça serin, bu yüzden gölgedeki bir bank en iyisi olabilir.

"......Hım?"

Tam okul girişindeki koridorda, kolunda pazuband olan küçük bir kızın sağa sola sendelediğini fark ettim. Kollarında bir sürü kitap ve başka belgeler taşıyor gibiydi, onu öylece izlemek bile beni endişelendirmişti. Sağa sola bakıp etrafta kimse olmadığını teyit ettikten sonra, şüpheli görünme endişem kalmamıştı.

"…Şey, affedersin."

"Eveeet!? Kim ooo!?"

"…Gerçekten üzgünüm."

Konuştuğum kişinin beni şüpheli biri sanmasına inanamıyorum. Bu gerçekten canımı yakıyor. Olduğum yerde durdum ve kızdan bir adım geri çekildim.

"Avavavava, üzgünüm…! Sadece birinin bana seslenmesine şaşırdım…!"

Ona epey uzaktan seslendiğimi sanıyordum… üstelik koridorun karşı ucundan. Sanırım o bile ona fazla gelmişti. Neden? Yüzüm mü? Yoksa yine yüzüm müydü?

Kızın kıvırcık ve gür saçları vardı, başında da kocaman kırmızı bir kurdele. Aman Tanrım, ne kadar da şirin, sen bebek misin?

"Şey… ağır olmalı diye düşündüm de…"

"Eh!? Ah, evet!"

"…Taşımana yardım edeyim mi?"

Ona seslenmem bir tür travmaya dönüşmüş gibiydi. Aramızda tam beş metrelik bir mesafe bile vardı. Artık gerçekten şüpheli bir adam olmuştum. Bu nasıl bir mesafe böyle?

"Ş-Şey… kötü hissederim de…"

"………Anlıyorum."

Acaba, bu neden reddedilmiş gibi hissettiriyor? Gerçi, böyle bir tepki beklenen bir şeydi sanırım. Tanımadığın bir adam sana aniden seslense hoşuna gitmezdi, hele ki onun kadar şirin bir kızsan—Başka bir deyişle, ben o kadar havalı olduğum için mi yanımda gergin hissediyor!? Evet, kesinlikle hayır.