Beklenmedik Bir Karşılaşma

Abla beni çağırmış olsa bile, kim bile isteye öğrenci konseyi ofisine gider ki? Mantıken bakarsak, sadece işi olanlar ya da konsey üyelerine yakın arkadaşlar… Hayır, bir kişi daha var. Bir sapık.

“…Şu kadın…!”

Oradaydı işte, öğrenci konseyi ofisinin içine göz atan o şüpheli kız. Bugün de burada… Hatta yine aynı şeyleri mırıldanarak. Bir gal gibi görünmesine rağmen gerçekten böyle sapıklık mı yapmalı? Neyse, telefonumu çıkarma zamanı.

Öğrenci konseyi ofisinden bu kadar uzak durmamı mı istiyorsun!? Koruma tuttuğunu bilmiyordum! Gidiyorum!

Dedim.

Tın tın tın ♪

“Ah.”

“Bu kadar yakınken—Eh?”

Telefonumun sessizde olmadığını unutmuştum. Bunun sonucunda, telefonumdan yüksek bir ses çıktı ve bu da öğrenci konseyi ofisinin önündeki kızın dikkatini çekti. Eh? Bir gal gibi görünüyordu ama şimdi daha yakından bakınca aslında oldukça hanım hanımcık ve düzgün biri gibi… Hatta üst düzey. Yine de, kıçını bana döndüğü an, tam bir sapık.

“……”

“……”

Bana inanmaz gözlerle baktı. Asıl şaşırması gereken bendim.

Ha? On sayfa daha, diye mesaj atmıştı Abla.

Ne yani, onu öylece itip kakmalı mıyım? Ne yapmalıyım şimdi…!

“…N-Ne istiyorsun?”

Hayır, hiçbir şey de—Dur bir dakika!? Bu konuşma tonu… oldukça nadir değil mi? Ona bakılırsa, Japon gibi görünmüyor… Melez mi acaba? Ohohohohoho!

“Hiçbir şey, hanımefendi.”

“Aaa, öyle mi. B-Ben sadece buradan geçiyordum, hepsi bu.”

Şaşkınlıktan ses tonum biraz ürkütücü çıkmıştı ama neyse ki o genç hanım bunu fark etmedi. Ardından, çılgınca zarif ve neredeyse sofistike bir kahkahayla yanımdan geçip gitti ve gözden kayboldu. Tamamen gitmesini bekledikten sonra öğrenci konseyi odasına girdim. Normalde ona başka bir mesaj atardım ama benim o Ablamı bildiğimden, bu şekilde bana daha da fazla iş çıkaracağını düşündüm.