Beklenmedik Bir Randevu Günü

Alışveriş sırasında duydukları endişeler haklı çıkmıştı. Sadece çiselemekle kalmıyor, adeta bardaktan boşanırcasına yağıyordu. Su perdesi gibi yağan yağmur, yere gürültüyle vuruyordu. Amane ile Mahiru birbirlerine baktılar ve ciddi bir ifadeyle başlarını salladılar.

"Yağmur, demek?"

"Evet, yağmur."

Hava durumunu dinlediklerinde zaten böyle olacağını tahmin etmişlerdi, ama dışarı çıkmayı planladıkları gün başlayan bu uzun süreli yağmur bir türlü dinmek bilmiyor, ne yapacaklarını bilemiyorlardı.

Neyse ki rüzgar çok şiddetli değildi ve bir acil durum ilanını gerektirecek kadar da yağmıyordu, bu yüzden Amane’nin anne babası zaten işe gitmişlerdi.

Anne babası işten izin alamasa da, Amane ile Mahiru’nun dışarı çıkması şart değildi.

Dışarı çıkmalarını engelleyen gerçek bir durum yoktu, ama böyle bir havada kıyafetleri muhtemelen mahvolur, sırılsıklam olup üşütürlerse de hiç hoş olmazdı.

"Bence gitmeyelim," dedi Amane. "İliklerime kadar ıslanmaya niyetim yok."

"İkimiz de üşütebiliriz, bu yüzden vazgeçelim bu fikirden," diye onayladı Mahiru.

"Tamam o zaman. Evde dinleniriz artık."

Zaten ikisi de evde vakit geçirmeyi severdi, bu yüzden evde kalmak sorun değildi. Randevu için dışarı çıkma şanslarını kaybetmeleri talihsizlikti, ama alternatif de o kadar kötü sayılmazdı.

Amane, kötü zamana denk geldiğini düşünerek planlarından çabucak vazgeçti. Ama Mahiru’nun omuzları hayal kırıklığıyla düşmüştü.

Amane onun saçlarını karıştırdı. "Bu kadar asık suratlı olma. Başka zaman yine çıkarız, değil mi?"

"Biliyorum. Sadece onca plan yapmışken böyle olması kötü oldu."

"Bu kadar çok mu istiyordun randevuya çıkmayı?"

"Elbette istiyordum."

"D-doğru, anlıyorum... Bu kadar heveslenmişken iptal ettiğim için üzgünüm."

Mahiru’nun bu açık sözlü itirafı karşısında, Amane kendini garip hissetti, yanakları tuhaf bir şekilde gerildi. Neyse ki Mahiru pencereden dışarı bakıyordu, bu yüzden Amane’deki değişimi fark etmemiş gibiydi.

"Neyse, bunu bir kenara bırakırsak, seninle dinlenmek bana mutluluk veriyor, Amane... Gerçi geçen günkü gibi kulaklarıma sürekli dokunmasan da olur."

"Ne yani, bana hatırlatıp tekrar dokunmamı mı sağlamaya çalışıyorsun?"

"Asla! Kulaklarıma dokunup fısıldamaya devam edersen, beni erken yaşta mezara sokacaksın!"

"Erken yaşta mezara mı? Bence asıl sorun, bana karşı ne kadar hassas olduğun."

"Ama sen de aynısın."

Buna itiraz edemezdi. Ancak Amane, hiçbir şeye Mahiru kadar hassasiyetle tepki vermeyeceğinden emindi.

Hassas noktalarından birine dokunduğunda, bu bile onun titremesine ve bir top gibi büzülmesine yeterdi, bu yüzden ne kadar ileri gidebileceğini kestirmek zordu. Eğer abartır ve onu bunaltırsa kaçıp gidecek ya da dudak bükecek türden bir kızdı, bu yüzden doğru temas derecesini ayarlamak zordu.

"Senin kadar zayıf noktam yok, Mahiru, o yüzden o kadar kolay boyun eğmem."

"S-sana söylemiştim, değil mi? Seni pes ettireceğim."

"...Zaten pes ediyorsun ve henüz hiçbir şey yapmadık bile."

Mahiru’nun kulaklarının hassasiyetini bu kadar pervasızca ortaya koymasına gülümsedi. Kızarmış yüzü, itirafından pişman olduğunu açıkça gösteriyordu.

Davranışlarından, kulaklarına her dokunduğunda ya da birine fısıldadığında dizlerinin dramatik bir şekilde boşaldığı uzun zamandır belliydi, bu yüzden şimdi bunu dile getirmek biraz geç kalmıştı. Ama Mahiru’nun bunu öğrenmesini istemediği anlaşılıyordu.

"...Madem durum bu noktaya geldi, seni bana delicesine aşık etmek için her yolu denemek zorunda kalacağım, Amane."

"Zaten sana deli gibi aşıkken daha ne yapabilirsin ki...?"

Pes etme meselesini bir kenara bırakırsak, Amane zaten Mahiru’ya tutulmuştu. Gözü ondan başkasını görmüyordu. Onu daha fazla aşık etmek zor olurdu.

Eğer Mahiru’yu zaten olduğundan daha tutkulu severse, tüm öz kontrolünü kaybeder ve kendini kapatmak zorunda kalırdı.

"...Böyle şeyleri ne kadar rahat söylüyorsun, Amane."

"Aslında, bu beni utandırıyor. Ama duymuşumdur ki, kelimelerle iletişim kuramazsan işler kötüye gider. Randevulaşıyoruz, bu yüzden sana ne hissettiğimi söylememde bir sorun olmamalı. Ve insanız, bu yüzden konuşarak karşılıklı bir anlayışa varabilmeliyiz."

Amane, daha önce de benzer bir şey söylediğini hissetti. İkisi de birbirine aşık olsa bile, bazen bunu sadece davranışlarıyla göstermek yeterli olmazdı. İşler kötüye gitmeden önce açıkça iletişim kurarak, ikisi de fazladan memnuniyetsizlik ve stresten kaçınabilirdi.

Eğer bir kelime, en ufak bir hoşnutsuzluk tohumunu bile silebilirse, çabaya değerdi. Aslında, Amane bunu bir çaba olarak bile görmüyordu.

Sözlerini, birbirlerini yanlış anlamasınlar diye kullanıyordu, evet. Ama bu kadar açık sözlü olmasının bir numaralı nedeni, Mahiru’nun tepkilerinin her zaman aşırı derecede sevimli olması ve onu izlemekten keyif almasıydı – gerçi bunu ona söyleyemezdi.

"...Mantıklı olmanı da seviyorum."

"Mm, teşekkürler... Randevulaşmaya başladığımızdan beri bana çok sık 'seni seviyorum' dediğini fark ettim."

"Ş-şey, yani, kelime ağzımdan öylece dökülüveriyor, söylemeden edemiyorum."

"...Anlıyorum."

Mahiru’nun utançla mırıldanmasından, yorumunun yüzeysel bir iltifat amacı taşımadığı açıkça anlaşılıyordu.

Başından beri Mahiru, Amane’ye karşı her zaman samimi olmuştu. Randevulaşmaya başlamadan önce bile, onu sertçe eleştirdiğinde gerçek fikrini dile getiriyordu. Bu günlerde muhtemelen sevgisinin etkisiyle önyargılıydı, ama gerçekten inanmadığı hiçbir şeyi söylemezdi, bu yüzden az önceki sözleri de kalpten gelmiş olmalıydı.

Bu şekilde hazırlıksız yakalanmak, onun bu tür şeyleri doğrudan yüzüne söylemesi son derece utanç vericiydi. İstemeden de olsa gözleri odada gezindi. Mahiru bunu fark etmiş gibiydi.

"Seni az önce utandırdım, değil mi?"

"Bu o kadar kötü mü?"

"Hayır. Sadece bugün nihayet bir puan kazandığımı hissediyorum."

"...Nihayet mi? Ama gün daha yeni başladı."

"O halde, sana karşı epey bir fark atabilirim, Amane."

"Bunun pek bir şansı olduğunu sanmıyorum."

"Ne demek istiyorsun?"

"Sadece genellikle olanlara dayanarak bir tahminde bulunuyorum."

"...Sanki aklını başından almamı istiyorsun gibi geliyor."

"Elinden geleni ardına koyma."

Doğrusunu söylemek gerekirse, işleri ılımlı tutmasını istiyordu, ama bunun Mahiru’nun ona olan sevgisinin bir ifadesi olduğu açıktı ve bu yüzden onu reddetmek istemedi.

Ona "Hadi bakalım, elinden geleni yap" der gibi baktığında, nedense yüzünde kendinden emin bir gülümseme yayıldı ve masanın üzerindeki bir karton kutudan plastik bir kutu çıkardı.

"O zaman bununla başlamama izin ver," dedi.

"Bir saniye; bunu nereden buldun?"

Amane, Mahiru’nun çıkardığı şeyi hemen tanıdı. Plastik kutunun içinde, kalın, kalıcı bir kalemle "BÜYÜYORUM – BİR YAŞINDA" yazan bir disk vardı.

Onu görür görmez, beklediği türden bir "aklını başından alma" olmadığını söylemek istedi.

"Annenin koleksiyonundan, elbette."

"...Neden sana verdi ki?"

"Eğer evde kalmak zorunda kalırsak, bunun yerine bunu izleyebileceğimizi söyledi. Her türlü drama DVD’sini de ortaya sermişti."

Amane’nin anne babası, Batı ya da Japon fark etmeksizin her tür filmi izleyen tiplerdendi ve evde epey bir DVD koleksiyonları vardı. Bu, zaman öldürmek için kesinlikle yeterli olsa da, Amane, annesinin Mahiru’ya verirken araya bir ev videosu sıkıştırdığına inanamıyordu.

Durup düşününce, Mahiru’ya o fotoğraf albümünü benim iznim olmadan göstermişti, bu yüzden belki de bu o kadar da abartı değildir.

Aslında, inansa da inanmasa da, annesi videoyu zaten vermişti, bu yüzden şimdi yapabileceği tek şey kötü şansına lanet etmekti.

"...Peki, bu tür şeylere dönüp bakmayı pek sevmiyorsun, değil mi?"

"Nefret ettiğimden değil, ama kendi geçmiş utançlarımla dolu bir videoyu oturup keyifle izlemek zor."

Mahiru fotoğraf albümünü görmüştü, bu yüzden bir bakıma zaten çok geçti, ama fotoğraflarla video arasında dağlar kadar fark vardı.

Amane, anne babasının gerçekten aşağılayıcı bir şey sakladığını düşünmüyordu, ama bu annesinin işiydi ve ona ne kadar güvenebileceğinden emin değildi.

Amane DVD’yi izlemekten pek hoşlanmamıştı, ama Mahiru isterse izin verirdi, gerçi önce bir göz atmayı tercih ederdi.

"Gerçekten utanman gereken bir şey yaptın mı?" diye sordu.

"Sandığından çok daha yaramaz bir çocuktum, Mahiru..."

"Benim evcimen Amane’m mi?"

"Orada bir şey ima ediyormuşsun gibi hissediyorum... Ama neyse, sadece normal bir çocuktum; hepsi bu."

Fotoğraflar bunu pek belli etmese de, Amane küçükken son derece hareketli bir çocuktu. Kendi yaşındaki diğer çocuklarla keşiflere çıkar, her yaştan çocuğun evinde oynardı. Şimdi hayal etmesi zor bir arkadaş canlılığı ve enerjiyle doluydu.

Geriye dönüp baktığında, Amane muhtemelen sağlıklı, küçük bir yaramaz olarak büyüdüğünü düşündü, tam da mahalledeki yetişkinlerin tüm çocuklara dostça göz kulak olması sayesinde.

Gerçi şimdi o kadar sakinleştim ki, bir zamanlar yaramaz olduğuma inanmak zor.

"...Şimdi daha da çok görmek istiyorum. Bahse girerim mahalledeki herkesi kocaman bir gülümsemeyle selamlayıp dururdun, değil mi?"

"...Şey, sanırım epey arkadaş canlısıydım."

Annesinin yaşındaki ve daha yaşlı insanlarla arasının son derece iyi olduğunu hatırladı. Gerçi muhtemelen annesinin kendi popülaritesinden de destek almıştı.

"Bahse girerim küçükken çok tatlıydın, Amane."

"...Videoyu izlemek istersen izleyebilirsin, ama o kadar ilginç olacağını sanmıyorum."

"Öyle söyleme! Bilmediğim bir yönünü görmek için sabırsızlanıyorum."

"...Ne istersen yap."

DVD kutusunu bu kadar neşeyle tutarken onu durdurmak istemedi. Amane biraz isteksiz olsa da, biraz utanca dayanabileceğini düşündü ve Mahiru’nun istediğini yapmasına karar verdi.

[AI CENSORSHIP BLOCKED THIS CHUNK - RAW ENGLISH RETAINED]

“When I was growing up, no one really took photos or videos of me, so I think it’s kind of nice that you have things like this,” Mahiru mumbled as she carefully embraced the DVD case.

Amane watched her, pretending he hadn’t heard a thing.

He didn’t want to make too much of it, since she had said it in a particularly dispirited tone of voice, but when he looked at her expression, he saw that her smile was a little lonesome. It didn’t linger, however, but flitted past, like the twinge of an old scar.

Amane pursed his lips automatically when he thought about how Mahiru’s parents had neglected her. But he figured it would only make her uncomfortable now to know how angry he was.

That was why he had sworn in his heart to never let her experience such loneliness again.

“…Mahiru, does that mean you’re the kind who likes to keep childhood records?”

“It’s lonely not to have anything, so I guess I do. I think both good memories and bad can help you grow when you look back at them later with a new perspective.”

“Well, in that case, when it comes time for all that, we’ll have to take lots of pictures and videos like this—and leave plenty of records.”

He swiftly took the DVD case from Mahiru’s hands and put the disc into the player.

Although he didn’t mention what he’d meant by “all that,” Amane had already made up his mind, and his resolution and love were unwavering. He had confidence in his instincts. He was going to give Mahiru the thing she craved from the bottom of her heart—no, they were going to build it together, he was sure of it.

He didn’t know how she had taken his words, but when he finished setting up the DVD and returned to Mahiru’s side on the sofa, he could see her infinitely genuine eyes were open wide and blinking quickly.

“Something the matter?” he asked.

“N-no, nothing at all…!”

It seemed like she was having difficulty settling on a reaction. Many different emotions flashed in her eyes as Amane watched, smiling. His gaze seemed to be embarrassing her.

After clearing her throat, Mahiru shifted her gaze to the DVD footage that had begun to play back.

This is the kind of thing we’ll just have to take slowly.

Amane was still a child, unable to take full responsibility.

Putting his ideals into words was easy, but he lacked just about everything he needed to turn them into reality. Life was not so easy that good intentions alone could ensure everything would turn out all right.

The first thing he had to do was gradually prove to her that the passion behind his feelings was everlasting.

Feeling that warmth settle deep in his chest, he smiled at Mahiru, who was fidgeting a little beside him.

“Well, here’s the video of my childhood you were so eager to see. I think anyone’s cute when they’re that age, though.”

“…You were a cute kid,” Mahiru mumbled while watching the footage. “I can see traces of it when I look at you now, but as expected, the expression in your eyes was softer back then, huh?” She seemed to have pulled herself together.

With a wry smile, Amane responded, “I guess these days I do look a little mean.”

In the past, he’d had quite a childish and androgynous face, and even Amane, who didn’t have much self-confidence, thought he was a cute kid.

All sorts of scenes played before them. Some of them Amane didn’t really remember, and others he did. They saw Amane chatting and smiling at the neighbors as they strolled by walking their dogs, Amane playing innocently with other children in the park, and young Amane with his delighted mother, riding a bicycle for the first time.

Mahiru was absorbed in the images, and it seemed like their earlier conversation might have temporarily left her mind. As for Amane, he couldn’t help but wish that, if possible, she would forget this instead.

“Oh, that boy showed up before, too, right?”

They’d only been watching for about an hour, but several years had passed by in the video.

They had watched many scenes of Amane playing with other children, and it must have caught her eye that, while the other faces changed, one particular boy appeared time after time.

“Ah, that’s someone my age who lived in the neighborhood. I guess you could call us childhood friends. We had kind of a complicated relationship, but I was fairly good friends with him.”

At this point, it was nostalgic for Amane to look back at a time when they had been close, but he didn’t feel any lingering attachment or desire to return to those days.

Amane couldn’t say with any confidence that he liked how he was now, but he was working toward becoming a version of himself that he could be proud of without reservation, so he felt no pull to return to a time when he was carefree and naive about the world.

Amane had smoothly deflected Mahiru’s question, so without saying anything else, she turned her gaze back to the television.

The youthful, somewhat shrill voice of the boy in the video told him that his childhood self was in high spirits.

As he watched himself covered in dirt from frolicking too much in the summertime, his mind flooded with memories of a different time.

“…Amane, you really were way more of a little rascal than I expected.”

“I mean, I was a kid. I did all sorts of things, got scolded by my mother, and learned better… Wait, Mahiru, we can’t watch this next part.”

When the video moved into the hallway of his house, Amane remembered what had been filmed next. In a panic, he grabbed the remote control and smashed thePAUSEbutton.

He’d moved so suddenly that Mahiru stiffened in her seat. But for the sake of his dignity and the purity of Mahiru’s eyes, he simply couldn’t let her see it.

“Huh, why did you pause?” she asked.

“Well, I have a feeling what comes next is kind of inappropriate. It’s shameful for me, but more importantly, it’ll be embarrassing for you to watch.”

“…Are you being honest? Or do you just not want to show it to me?”

“Well, that’s part of it, but not all. You won’t be able to look me in the eye afterward.”

Amane didn’t want her to see him in such a state, and he wasn’t interested in seeing it, either. And Mahiru being Mahiru, if she saw it, she might be rendered temporarily speechless.

He wasn’t sure how to explain the problem to her as she looked at him with suspicion, but he figured she would understand best if he said it directly. He took a deep breath and braced himself.

“…Well, um, I’m sure you know that at the end of this hallway is the bathroom. It’s a video of me getting a bath.”

He looked at Mahiru as if to ask whether she wanted to see a naked boy, even if he was a child under the age of five, and she stiffened. Apparently, the truth had caught her by surprise.

Amane would have liked to complain to his mother about keeping such unsavory mementos, but she wasn’t there to criticize.

“…S-sorry for asking,” Mahiru said at last.

“It’s fine, so long as you understand. I wish my parents had been more sensitive about what parts of my childhood they decided to film.”

“N-no kidding.”

Amane figured that they’d seen enough home movies and stopped the tape, but Mahiru put on a slightly regretful expression and deliberately shrugged.

“…Oh, were you interested, after all?” he said teasingly.

“D-don’t make me out to be a pervert, please!”

“You just seemed a little curious is al—Ouch!Okay, okay. I know you didn’t want to see it, so please don’t head-butt me.”

He’d only been joking, but Mahiru seemed to take it seriously. She smooshed her bright-red face into his shoulder and looked like she was sulking, so he offered her an honest apology.

Mahiru spent a moment grinding her head into his arm. She wasgiving off a lot of heat. Slowly, she rose to meet Amane’s gaze and stuck out her lip in a pout.

“…Amane, you’re a bully.”

“I said I was sorry. Come on, cheer up, okay?”

She seemed likely to pull away from him if he teased her too much, so he clasped one of her tense hands and gave her the kindest smile he could muster. Mahiru pressed her lips tightly together and looked at him with dissatisfaction.

“…I’m sure you would be curious if you were in my position, Amane.”

“I dunno; I don’t really have any interest in children… And didn’t you basically just admit you were curious?”

“I did not! Stupid!”

By the time he realized he’d gone too far, it was too late. Mahiru slipped out of Amane’s gentle hold and slapped at his thighs.

He must have hit the nail on the head, he thought. As indescribably embarrassed and self-conscious as it made him, he still felt happy that she had shown an interest. Fearing that he might smile against his better judgment, he decided to head to the kitchen to fix drinks, hoping that might help Mahiru settle down.

Trying to give her some space to cool off, Amane took a little extra time and prepared one of the sweet drinks Mahiru seemed to like. But when he returned to the living room, she was glaring daggers at him.

“Come on, snap out of it. I brought you some homemade iced cocoa.”

“…If you think you can bribe me into a good mood, you’re sorely mistaken.”

“You don’t want it?”

“N-no, I do, but… Good grief.”

It seemed like Mahiru was going to accept the offering, after all.Smiling inconspicuously, so that she wouldn’t see, Amane politely handed it over.

This cocoa required a bit of effort to make. You had to dissolve a very strong paste with milk in a pan and then chill the mixture with ice. It was one of Mahiru’s favorite drinks.

Because it had to be made in a pan, the cleanup took some effort, too, so Amane rarely made the drink for himself. But when he made it for Mahiru after thoughtlessly hurting her feelings, she would gracefully accept the bribe and listen to what he had to say.

After confirming she had taken a sip, he asked, “Is the flavor all right?”

Her accusatory gaze softened somewhat. “…It’s good.”

“Glad to hear it.”

“Are you sure you’re not trying to weasel your way out of this with a tasty treat?”

“…I would never.”

Mahiru, çarpık bir gülümseme takınan Amane'ye baktı ve elindeki kakao kupasıyla ayağa kalktı.

Amane, Mahiru'nun o kadar kırılıp misafir odasına döneceğinden endişelenerek soğuk terler döktü. Ancak Mahiru hemen yerine geri oturunca endişesi dindi.

---

Şimdi terlemesi için başka bir nedeni vardı.

“...Mahiru?”

“...Klima açık, üşüyorum da.”

Mahiru, Amane'nin bacaklarının arasına oturmuştu. Yaramaz bir gülümsemeyle yukarı doğru ona baktı.

Amane, hem rahatlamanın hem de isteksizliğin karışımı olan çok derin bir iç çekti.

“Ne kadar ileri gitmek istiyorsun?”

“İstediğini yapmana itirazım yok ama çok ileri gitmeye kalkarsan kakaoya ne olacağını biliyorsun, değil mi?”

---