Bölüm

[AI CENSORSHIP BLOCKED THIS CHUNK - RAW ENGLISH RETAINED]

“Amane, wake up please.”

There was a gentle voice calling his name.

In the midst of a comfortable slumber, he answered the soft whispering voice with a short “Mm,” raised his heavy eyelids, and slowly opened his eyes.

The blurry figure of a lovely girl appeared before him, faintly illuminated by the sunlight streaming in through the window.

She seemed to have put one knee up on the bed to shake him awake and was leaning forward, her hemp-colored hair cascading around her like wisteria vines that swayed with her every movement.

“…Mahiru?”

“Yes. Good morning.”

When he called out her name to confirm it was her, she nodded and answered in a familiar voice.

Amane didn’t think he’d overslept, so he was having a little trouble figuring out why Mahiru was in his bedroom. She was there as if it was the most natural thing in the world, further deepening his confusion.

“…Morning. Why are you here?”

“Don’t you remember what we talked about yesterday?” Mahiru frowned slightly.

“Yesterday?” he replied, then recalled their exchange from the previous evening.

“Beginning this Monday, could we start walking to school together?”

Mahiru had brought up the question as they were parting on Sunday night.

She’d looked up at him uneasily, fidgeting as if she couldn’t settle down, which made him a little nervous, too.

Mahiru had probably spoken cautiously in order to see whether Amane was planning to conceal their relationship. They had already talked it over and decided to go public, but she still seemed worried about it.

As far as Amane was concerned, they had basically confessed their love to the world already, so he hadn’t even considered keeping it a secret. Rather, he fully intended to tell people they were dating now.

“Yeah, sure.”

“R-really?”

“What would I get out of lying?”

When she had heard Amane’s answer, the tinge of anxiety in Mahiru’s eyes disappeared, replaced by shades of delight.

Amane’s heart fluttered when he’d heard her whisper bashfully, “I’ve always wanted to walk to school together,” but she hadn’t seemed to notice his agitation.

“All right, then, I’ll come over to your place in the morning,” she’d said brightly. “While we’re at it, we may as well eat breakfast together.”

“Oh, sweet. I get to eat Mahiru’s cooking first thing in the morning.”

“It’s just going to be leftovers… Is it all right if I make you a lunch box, too?”

“I would like nothing better.”

Amane would have been perfectly content with the breakfasts that Mahiru made, so he couldn’t help but feel delighted for a chance to eat her cooking at lunch, too.

The thought that she wouldn’t have to restrain herself in front of other people anymore had Mahiru beaming with happiness, and Amane was glad to see that whenever she’d looked at him. At the same time, it made him feel a bit embarrassed.

We’ll start going together tomorrow, huh?

Up to that point, he had been staggering his commutes in order to avoid giving anyone clues about his relationship with Mahiru.

But going forward, that would no longer be necessary.

Being open about their relationship at school was sure to make others jealous of him, which was worrying, but the most important thing was that it would make Mahiru happy. Being by her side was enough for him.

Amane gazed at Mahiru, who was smiling happily, and mumbled quietly, “I guess I’ve got my work cut out for me.”

“…Ah—”

As his brain fog started to clear, Amane groaned a little when he remembered their conversation from the previous night.

He wasn’t opposed to the idea, but seeing Mahiru first thing in the morning surprised him and made him forget.

Mahiru watched Amane’s reaction with an exasperated look.

But she didn’t seem that irritated, rather she looked amused to be chiding Amane for his hopelessness, so Amane pouted his lips in apology.

“Good grief, you’re so forgetful… Well, go on—get dressed and wash your face.”

“Okay.”

Mahiru was probably going to prepare their meals while he did that.

Suppressing a yawn, Amane got up out of bed and took off the shirt he was wearing. He heard a sudden shriek from right beside him. “Hyah!”

He tossed his shirt on the bed, then looked at Mahiru, who had her eyes firmly closed and was trembling. Her cheeks were red.

“L-listen, I told you this before, but please don’t change in front of me,” she said, clearly agitated from seeing him take off his shirt.

Amane couldn’t help but smile wryly.

“I’m a guy, so I don’t really mind if you see me.”

“Well, I do…”

“Look, I’m not trying to show off or anything, and I’m not going to tell you that you have to get used to it or whatever, but we won’t be able to go to a lot of summer staples like the pool if you let this bother you.”

Amane wondered how Mahiru had gotten by up until now, since she was apparently not accustomed to seeing boys’ bodies… But since she didn’t know how to swim, she had probably always come up with some reason or another to sit out of swim classes at school.

Amane couldn’t imagine Mahiru, who was so serious by nature, skipping a class, but since she really didn’t know how to swim, and had purposely chosen a high school where swimming wasn’t a required subject, she must have managed somehow.

They had talked about possibly visiting the pool over the summer, which would be difficult if she was overly conscious. Actually, at the pool, all the boys would be half naked. Amane was starting to worry if she would be able to take it.

“Uh… I—I can handle it…,” Mahiru responded, almost groaning, in a feeble voice. She must have also been self-consciousabout her reaction. Then she timidly opened her eyes and looked at Amane’s body.

Almost on the verge of tears and shaking, with a bright-red face, Mahiru groaned after peering at his upper half.

Frankly, Amane didn’t think he made for a particularly salacious tableau. He’d been exercising more and adding to his training regimen in an effort to become a better match for Mahiru. Compared to when they’d first met, his figure was much more robust. Faint bulges of muscle were just starting to show on his body. But it wasn’t something so impressive as to force Mahiru to avert her eyes.

…If she can’t get used to this, it’s going to mean trouble when we go all the way.

Amane figured that was probably a long way off, but it would still pose some difficulty if their relationship was going to develop past a certain point.

But Amane was positive that he would also freeze in his tracks if he ever saw Mahiru similarly exposed, so it was probably going to be an issue for both of them.

Amane’s own face was now red, as he imagined impossible scenarios, so he spoke to Mahiru, whose face was just as flushed. “…Uh, so, um… Would you please go make food?”

“Yeah, I think I’ll do that,” she replied, scampering out of the room as fast as she could.

After Mahiru was gone, Amane banged his head on the nearest wall and let out a small groan. “What was she thinking, so early in the morning?”

Amane stared into the mirror. The person staring back seemed unfamiliar somehow.

Even though he was dressed in his school uniform as usual, Amane looked like a different person from the neck up. Or rather, helooked like a version of himself that he only ever showed Mahiru—a version that seemed out of place in his uniform.

Sweeping back his black bangs, Amane teased and adjusted his hair with his fingertips. He knew he had it easy compared to girls his age, since he didn’t have to apply makeup or anything, but even so, he wasn’t used to carefully arranging his hair like this.

“…Amane?”

A voice called out to him from behind.

Reflected in the mirror was Mahiru, who had finished getting ready to leave for school and had come to summon Amane from the sink.

When he turned around and looked straight at her, he saw that she had a slightly clouded expression.

“What’s the matter?” he asked.

“…Don’t you hate that?”

“Hate what?”

“…That hairstyle?”

“Oh, that.”

She broached the topic with some hesitation, and her words made Amane worry.

Mahiru seemed anxious about Amane admitting to being her “mystery man.” He’d always rejected the idea of styling his hair this way before going to school.

As far as Amane was concerned, however, he’d taken the time to dress himself up because he’d wanted to. It would have been a lie to say he didn’t feel at least a little nervous, but since he had resolved to stand confidently by Mahiru’s side, he wanted to go with a look that wouldn’t make her embarrassed to be seen with him.

He wasn’t necessarily going to stand out as some hunk, but this look had gotten the seal of approval from Itsuki and Yuuta. For now,Amane was just hoping nobody would question Mahiru’s tastes in men.

“Not really; I don’t hate it. Do you?” he asked.

“…I don’t hate it, but…I’m just feeling a bit conflicted.”

“Conflicted?”

“…I might have a hard time keeping you all to myself.”

Mahiru looked undeniably sweet as she bashfully mumbled those charming words. Amane gave a little smile and gently stroked her head, being careful not to muss her hair.

“Well, why not enjoy having me to yourself while you still can?”

“…I think I will.”

Honestly, he had meant it as a joke, but Mahiru nodded obediently and pressed herself against Amane’s chest.

He had never expected her to agree, and he cringed a little when he realized he had said something that sounded presumptuous, but his lips curled naturally into a smile as he felt her forehead against his body.

There was nothing strange about his hand moving on its own to stroke her hair, in response to her overwhelming cuteness.

Mahiru was about one head shorter than him and had her face buried in his chest, clutching the fabric of his shirt so he couldn’t pull away.

But when she glanced up at him, she looked somehow lonely.

“…You’re really cool, so I feel like lots of other girls are going to talk to you. I’m happy they’ll see you for what you really are, but…”

“Gerçekten havalı olup olmadığımı bir kenara bırakırsak, senden başkasına gözüm kayar mı sanıyorsun?”

“Hayır, kaymaz ama bu duygusal bir mesele.”

“Kıskançlık mı?”

Amane düşünmeden sorduğunda Mahiru'nun yanakları anında kızardı ama utangaç bir evetle tahminini doğruladı, ardından alnını yeniden göğsüne sürtmeye başladı.

Gerçekten çok utanmış olmalıydı. Keten rengi saçlarının arasından görünen kulakları bile kıpkırmızıydı.

“Sorun değil. Başka bir kız benimle konuşsa bile, Mahiru, senden başkasıyla ilgilenmiyorum.”

Bunun onun endişesini dindirmeye yetmeyeceğini biliyordu ama Amane'nin aklında gerçekten de başka kızlar yoktu, romantik anlamda. Bu sevimli kıskançlıkla yanan sevgili kız arkadaşı varken dikkati dağılmayacaktı.

Amane zaten yabancılara karşı doğal olarak kayıtsızdı, bu yüzden başka hiçbir kızı fark etmeyeceğinden emindi. Yeni görünüşü yüzünden aniden ona ilgi gösterecek kız tipi de zaten tanışmak istemediği türdendi.

“…Biliyorum. Bu yüzden sana duygularımı hatırlatıyorum, kimsenin bundan faydalanmasına fırsat kalmasın diye.”

“Sakın gaza gelme… O sevimli yüzlerinden başkalarının çok fazla görmesini istemiyorum.”

“…Böyle şeyleri ne kadar da çabuk söylüyorsun!”

Mahiru'nun anlamsız öfke patlaması karşısında şaşıran Amane, saçlarını okşayarak onu yatıştırmaya çalıştı ama o, göğsüne şakacı bir şekilde vurdu.

“Böyle şeyleri bu kadar rahat söyleyince dayanamıyorum,” diye haykırdı.

“Ne demek bu?”

“Kalbim için kötü.”

“Hey, o benim lafım… Hem sen de ne kadar rahatsın. Bazen ölecek gibi oluyorum, çünkü bana o kadar doğal bir şekilde düşkünlük gösteriyorsun ki.”

Aslında ona dokunma eğilimiyle birlikte en yüksek yıkıcı güce sahip olan Mahiru'ydu.

Yumuşak bedeninin hissi, kokusunun havada asılı kalışı ve her zaman ona nazikçe gülümsemesi, Amane'nin kalbinin sürekli depar atıyormuş gibi hızla atmasına neden oluyordu.

Mahiru'nun güzelliğinden kalbinin gürültüyle çarptığını hissedebiliyordu. Yüzü göğsüne gömülü olduğu için o da fark etmiş olmalıydı.

“…Her zaman ani bir saldırının daha etkili olacağından şüphelenmiştim,” Mahiru, yanağını göğsüne sıkıca bastırırken sessizce mırıldandı. “…Ama kalbin gerçekten çok hızlı atıyor, bu yüzden bugünden itibaren buna ikna oldum,” diye fısıldadı, kalbini hızlandırdığını bilmekten çok memnun görünerek yanağını ona sürttü.

Bu hareket o kadar tatlıydı ki Amane neredeyse yine inleyecekti. Kendini toparlamasını söyledi ve içinde yükselen arzuları başka yöne çekmek için Mahiru'nun saçlarını okşadı.

Yaklaşık beş dakika sonra Mahiru enerji dolmuş gibiydi. Kızarmış yanaklarını ve sulanmış gözlerini görmek Amane'nin kalbini acıtmıştı ama Mahiru memnun görünüyordu, bu yüzden sabırsız hislerini göğsünün derinliklerine hapsetti.

“Pekala, gitmeli miyiz?”

Sabahın dikkat dağıtıcılarına rağmen okula zamanında yetişeceklerdi, zira kendilerine bolca hazırlanma süresi tanımışlardı. Yine de Amane yakında ayrılmak istiyordu ve bunu söylediğinde Mahiru gülümsedi ve "Evet," diye yanıtladı. Cildi parlıyordu.

Daha sabah oldu ve ben şimdiden yoruldum…

Amane bu sevgi gösterisinden hoşlanmıyordu değildi; aslında tam tersiydi, o kadar memnundu ki tüm öz kontrolünü kullanarak kendini tüketiyordu. Hafta sonu olsaydı Mahiru'yu daha da şımartırdı ama okul vardı, bu yüzden istediğini yapamıyordu.

Mahiru, Amane'nin yorgunluğunu fark etmemiş gibiydi. Enerji dolup taşıyor gibi görünüyordu.

Sabahın çeşitli sıkıntılarından biraz yorulmuş olsa da bu kötü bir yorgunluk değildi. Amane alaycı bir şekilde gülümsedi, okul çantasını aldı ve Mahiru ile birlikte kapıdan dışarı çıktılar.

İlk kez okul üniformalarıyla birlikte evden çıkmanın tuhaf bir şekilde derin duygularını hisseden Amane, kapıyı kilitledi ve Mahiru'ya baktı. Gergin bir şekilde kıpırdanıyordu.

Eli hala gömleğinin eteğini sıkıca tutuyordu.

“…El ele tutuşmak ister misin?”

“Evet.”

Görünüşe göre doğru tahmin etmişti. Utangaç Mahiru'ya bakarak sessizce mırıldandı: “Çok tatlısın, kahretsin.” Sonra rahatça sırt çantasını alıp kendi omzuna astı. Diğer eliyle de kendi parmaklarını Mahiru'nun parmaklarına kenetledi.

Hemen ona, çantasını taşıtmak istemediğini söyleyen gözlerle baktı ama o fısıldadı: “Şimdi senin erkek arkadaşınım, bu yüzden böyle şeyleri yapmama izin vermelisin.”

Mahiru, sevimli bir kabulleniş ifadesiyle dudaklarını sıkıca birbirine bastırdı.

“Biliyor musun, böyle tekrar el ele tutuşmak biraz utanç verici geliyor,” dedi Amane.

Apartman dairesinden ayrılıyorlar ve okula giden normal rotalarında yürüyorlardı ama Altın Hafta gezilerinden beri böyle el ele tutuşmamışlardı, bu yüzden hafif bir tuhaflık vardı.

Sadece onun eşlikçisi olmaktan ziyade, Amane parmaklarını Mahiru'nunkilere kenetlemiş, elini sevgi dolu bir yakınlık jestiyle tutuyordu. Daha önce birçok kez el ele tutuşmuşlardı ama hiç böyle olmamıştı, bu yüzden doğal olarak oldukça gergindi.

Elini çok sıkı mı tuttuğundan ya da terli avuç içlerinin onu rahatsız edip etmediğinden endişeleniyordu ama Mahiru'ya göz ucuyla baktığında neşeyle gülümsüyordu.

“Biraz utanç verici geliyor ama mutluyum,” dedi.

“…Evet.”

“Uzun zamandır okula böyle gitmek istiyordum. Ve nihayet bunu yapabilmek… Sadece… çok mutluyum.”

Okula yan yana yürümek o kadar önemsiz bir şeydi ki. Ama görünüşe göre Mahiru'nun sabırsızlıkla beklediği bir şeydi ve yüz ifadesi her zamankinden daha parlak görünüyordu.

“Peki bunun benimle ne kadar ilgisi var?”

Mahiru gülümseyerek gevşedi ve çekingen bir şekilde mırıldandı: “E-elbette var… Çünkü seninle olmak mutlu olmamın nedeni.”

“…Anlıyorum.”

Amane, onun kendisini ne kadar çok sevdiğini fark ettikçe göğsünün yavaş yavaş ısındığını hissetti.

Utangaçlığını yüzüne yansıtmamak için elinden geleni yapıyordu ama Mahiru fark etmiş gibiydi ve mutlu gülümsemesi genişledi.

“Öyleyse bugünden sonra her gün mutlu olacağım… Şanslı bir kızım.”

“Böyle şeyleri söylemesi gereken benmişim gibi hissediyorum.”

“Pekala o zaman, ikimiz de mutluyuz ve bu bir kutlama sebebi, katılmıyor musun? Nihayet tadını çıkarabiliriz.” Mahiru kıkırdadı ve yaklaştı.

Mahiru'yu rahatsız etmemeye özen göstererek Amane, aralarında hala biraz boşluk kalacak şekilde hafifçe yer değiştirdi. Boş eliyle onun başını okşadı.

El ele yürümeye alışmış olsa da Amane halka açık yerlerde fazla yakınlaşmaktan hala rahatsızdı. Elbette kız arkadaşının yanında olmaktan memnundu ama sabahın bu erken saatlerinde ikisinin bu kadar şefkatli görünmesinin diğer insanlara nasıl görüneceğinden endişeleniyordu.

Belirsizliğini yüzüne yansıtmamaya çalışarak Amane, Mahiru'nun narin elini sıkıca sıktı ve kolları birbirine değerek okula yürüdüler.

İnsanların işe veya okula gidip geldiği bir zamandı, bu yüzden etrafta çok sayıda öğrenci ve takım elbiseli insan vardı. Amane, hepsinin onlara baktığı düşüncesiyle rahatsız oldu.

Okula yaklaştıkça insanların daha çok baktığını hissetti.

“Gözlerini üzerimizde hissediyorum,” Amane kendini tutamayarak yorgun bir şekilde homurdandı.

Birçok farklı bakış aldılar. Bazıları Mahiru ile el ele yürüyen çocuğun kim olduğunu merak etmiş olmalıydı. Diğerleri ise çifte kıskançlık veya imrenmeyle bakıyordu.

Ve Amane bunu beklese de gerçekten deneyimlemek hayal ettiğinden daha rahatsız ediciydi. En azından onlara bakan herkesin onaylamadığı söylenemezdi ama sessiz, göze çarpmayan bir hayat yaşamaktan son derece mutlu olan biri olarak kesinlikle huzursuz hissediyordu.

“Yapacak bir şey yok,” dedi Mahiru. “İlk bakışta değişmiş bir adam gibi görünüyorsun.”

Mahiru ile birbirlerine yakın, el ele yürüyorlardı. Elbette, gerçekten bir çift oldukları gerçeğine dikkat çekmek, okula giden diğer öğrencilerden bazı bakışları üzerlerine çekecekti. Ama Amane'de Spor Günü'nden beri bir şeylerin değiştiği aşikardı ve kimse yüksek sesle kim olduğunu sormasa da meraklı gözlerle izliyorlardı.

“Gerçekten o kadar farklı mı görünüyorum?”

“Evet. Nasıl desem? Saçlarını değiştirdin, belli ki, ama aynı zamanda dik ve düz duruyorsun ve kendinden emin bir ifaden var, bu yüzden yarattığın izlenim tamamen farklı.”

“Üzgünüm, ben her zaman bir ezik oldum.”

“Lütfen kendini küçümseme… Sen her zaman farklıydın. Senin her iki halini de seviyorum ama kendini aşağılayan Amane'den nefret ediyorum.”

“Bundan sonra dikkat edeceğim; benden nefret ettiğini duymak hoşuma gitmiyor.”

“Çok iyi.”

Mahiru, Amane'ye memnun bir gülümseme bahşetti ve daha da fazla bakış onlara yöneldi.

Bu sefer, bazıları daha tehditkar bakışlar attı, bu da Amane'nin yanağının hafifçe seğirmesine neden oldu ama Mahiru, izleyicilere birinci sınıf bir meleksi gülümseme sergilediği anda kayboldular.

Bazı açılardan, kalabalıkların dikkatinden etkilenmeyen melek, ikisinin daha güçlü olanıydı.

Amane, Mahiru'nun elindeki tutuşunu ayarladı ve dümdüz ileri baktı. Hala dik dik bakan gözlerin batışını hissedebiliyordu. Çok yakında okula varacaklardı, bu da daha fazla insanın bakacağı anlamına geliyordu. Amane'nin omuzları hafifçe ağrımaya başladı.

“Şimdi insanlar böyle bakıyorsa, sınıfa girdiğimizde gerçekten sinir bozucu olacak.”

“Buna alışsan iyi olur… Yoksa bundan nefret ettiğini mi söylüyorsun?”

“Nefret etmiyorum. Ne de olsa değişmeye karar verdim.”

Mahiru duygularını itiraf ettiğinde Amane, hayatını daha iyiye doğru değiştirmesi gerekeceğini biliyordu. Kendini geliştirmeye zaten karar vermişti, böylece Mahiru'nun erkek arkadaşı olmaya yetecek kadar iyi bir adam olabilirdi ve kendinden utanmayacağı bir versiyonu.

Amane kendini toparladı, hafif bir karın ağrısı hissiyle. Kendini salmamalıydı; ona layık biri olmalıydı.

"…Öyle mi?" diye mırıldandı Mahiru, parmaklarını sıkıca sıkarak.

"Ha? Mahiru?"

Amane, Mahiru'nun kulaklarının hafifçe kızardığını fark etti. Tam bunu söyleyecekti ki arkadan tanıdık, sevimli bir ses duyuldu. Arkalarını döndüklerinde Chitose'yi gördüler; şaşkınlıktan gözlerini kocaman açmış, art arda kırpıştırıyordu.

Şaşkınlıktan donakalmış bir ifadeyle Chitose, Mahiru'yu baştan aşağı süzdü, sonra gözlerini Amane'ye dikti.

Chitose, kenetlenmiş ellerini fark etti ve memnuniyetle gülümsedi, "Hah!" Onlara doğru seğirtti ve coşkuyla Amane'nin sırtına vurdu. "Günaydın! Demek sonunda teşrif ettin, gizemli adam?"

"Sus."

"Günaydın, Mahiru! Anlaşılan her şey yolunda gitmiş!"

Chitose'nin keyfi yerindeydi; geniş bir gülümsemeyle, oldukça sert bir şekilde ona bir kez daha vurdu.

Şimdiye kadar sadece meraklı ve kıskanç bakışlara maruz kalmışlardı. Bu saf iyi niyet ifadesi karşısında Amane'nin içi biraz ısındı.

"Tebrikler, Mahiru! Sanırım sana hep göz kulak olmamın bir faydası dokundu!"

"Tavsiyelerini pek çok şey için kullandım."

"Elbette! Amane'nin bu kadar kalın kafalı davrandığı durumlarda ne yapmalıydım gibi konularda."

"…Mahiru?"

"Ş-şey, ama gerçekten de çok geç anladın..."

Pek bir karşı argüman sunamadı.

Bunca zaman gönderdiği sinyalleri inatla anlamaması kendi hatasıydı. Bu yüzden Chitose'ye danışması şaşırtıcı değildi.

Chitose onu tekrar süzerken, "Ne de olsa Amane'den bahsediyoruz," dedi. Bu değerlendirmeden pek hoşlanmamıştı. Chitose onu yakından inceledi; muhtemelen saçını düzgünce yaptığını ilk kez gördüğü içindi.

---