Yakınlık

“Seni seviyorum.”

Beklenti dolu bir ses, bu az ve sade kelimeleri fısıldadı.

Sesi, yumuşak pembe dudaklarından dökülürken alçaktı; ona baştan çıkarıcı bir edayla yaklaştı.

Amane yatakta doğrulmuştu; kadın kalçalarını onun bacaklarına indirerek Amane’yi olduğu yere mıhladı.

Tuhaf bir şekilde, hiçbir ağırlık hissetmiyordu.

Ancak teninin yumuşak dokunuşu ve mis kokusu tüm benliğini sarmıştı.

Mahiru, nazlı nazlı Amane’ye sokuldu, kollarını onun sırtına doladı ve aralarındaki mesafeyi kapatırken mahcupça gözlerini indirdi. Amane aşağı baktığında, beyaz elbisesinin dekoltesinden, normalde gün yüzü görmeyen taze bir ten parçasının göründüğünü fark etti.

Göğüslerinin arasındaki derin vadiden bakışlarını kaçırmaya yeltendi, fakat Mahiru ellerini sırtından boynuna kaydırıp yüzünü kendine doğru çekti; sanki bakışlarını ondan ayırmamasını emreder gibiydi.

İçini çekti.

“Daha çok dokun bana?” diye fısıldadı.