Bölüm

[AI CENSORSHIP BLOCKED THIS CHUNK - RAW ENGLISH RETAINED]

Exams were over, and it was the middle of May.

The sun’s gentle rays grew brighter as it created a springlike atmosphere. It was that time of the year when it was starting to get uncomfortable to wear long sleeves.

May was supposed to be the time for a seasonal change of clothing, but the work of pulling out his short-sleeved shirts and summer slacks was awfully troublesome, and Amane had been putting it off.

Though the air conditioners in school were set to the perfect temperature, as soon as he took a single step outside the classroom, or set off to and from school, he felt hot. Eventually, Amane came to the decision that it was time to get his summer clothes out.

“It’s getting to be the season when we’ll want short sleeves, huh?” Mahiru asked. She’d nodded in understanding as she watched him pull his summer clothes out of a garment case that he stored in the back of his closet and threw them into the washing machine to wear for tomorrow.

Incidentally, Mahiru was also still dressing in long sleeves and tights, in a way that avoided exposing any unnecessary skin.

She had switched to wearing a sweater vest under her blazer, but looking at her all covered up, Amane worried that she might be hot.

“The weather is changing, and I’ve been feeling a little sweaty. I’m thinking it’s about time for me to phase out my long sleeves, too. Today was really warm, wasn’t it?”

“You never let your clothes get sloppy, eh, Mahiru? You button everything up properly, and don’t roll your sleeves up, and you usually have tights on…”

“People always stare at me when I let any skin show, and it really bothers me. I feel compelled to dress that way… It’s like a form of self-defense.”

Mahiru was beautiful and had a very keen sense of style, so she was often troubled by people’s gawking.

No matter what, she attracted attention, and that often included inappropriate stares. Amane wasn’t unsympathetic to the fact that men were naturally inclined to look at beautiful women, but he could tell that Mahiru hated to be ogled.

“I’m never sure how to dress for summer,” she said. “Last year, I wore some really thin black stockings, but they were still pretty warm.”

“Seems like they would be. Girls have to wear more pieces of clothing than guys do, which seems like it would be hot…”

“Well, I can put up with a little warmth if I’m doing it to protect myself, but…the issue of overheating is a real problem.”

Mahiru sighed and said she hated summer for that reason. Amane didn’t know how he should answer and ended up staying silent. Mahiru didn’t seem to mind, and let her gaze wander over to the washing machine.

“So you’ll start wearing your summer clothes tomorrow?” she asked.

“Well, I was thinking it’s about time to change. It’s already this sweltering…”

“I see. I’ve also been considering it, but before I can go to school,I feel like I’ve got to try everything on at least once to check the fit. I think my size hasn’t changed, but just in case…”

Mahiru seemed very concerned about maintaining her figure, and it didn’t seem like she would have let herself get out of shape.

Amane admired her strong willpower and discipline. He knew that he could never be as strict with himself as Mahiru was with herself, but he wished that he too had an ideal body that he could maintain. First, he would have to start by getting his ideal body, though.

“I’d better try mine on, too, or it could be bad. I’ve gotten a little taller since starting school, so if they don’t fit, I’ll have to buy new ones at the school store.”

Amane had purchased his summer uniform before starting high school, so now that he was in his second year, he was worried it might be a little short on him. It had been fine during the summer of his first year, and he hadn’t had any problems with his winter uniform, but his clothes might have become a little bit too tight for him, even though he’d initially bought them a bit larger.

He had grown more than five centimeters since starting high school, and there was a good chance his summer clothes were too small.

Thinking he would try them on after the laundry was finished, Amane gazed over at the washing machine, which was making a dull mechanical noise.

Mahiru looked up at him.

“…You’re pretty tall, aren’t you, Amane?”

“Well, I guess I’m a little taller than average.”

Amane was about one head taller than Mahiru, who was still staring up at him.

Mahiru had a petite build, but that didn’t mean she was particularly small; in fact, she was average. Amane’s eyeline was just a littlehigher than it had been when he had first met her, which made him realize again that he had been growing.

Usually, he stood at a bit of a distance when talking to Mahiru, so as not to overtax her neck, but recently, she had been standing much closer to him, enough to touch, and he’d started to worry about her neck getting cramps.

Mahiru didn’t seem to care about such things at the moment. She was scrutinizing Amane and frowning slightly.

“…I do worry about you, though. You don’t weigh very much, for how tall you are.”

“That’s why I’m exercising and training to put on more muscle,” he replied. “More importantly, why do you know how much I weigh, anyway?”

“Because I saw you weigh yourself on the scale by the sink when you woke up late one weekend. I was the one who pushed you over to the sink, when you were half asleep.”

There was nothing Amane could say to that, so he stayed quiet, but Mahiru looked at him with exasperation in her eyes.

“It looks like you’re working hard, and I see you putting in the effort, but you’ve got to eat a little more after you exercise, Amane. You’re thin, and it makes me worry. After all, food is what builds the body, right? If you tell me ahead of time when you’re going to exercise, I can adjust the menu.”

“I’m really making a lot of work for you, but…I’m grateful for the offer. And since we’re still on the topic, you’re kind of thin yourself. Sometimes I worry you might break, so you should eat more, too, please.”

Of course, Amane was grateful; he never had to worry about meals thanks to Mahiru. She was even gracious enough to prepare extra food to help with his weight training.

But he thought that Mahiru herself ought to eat more, too. Hecould tell she was delicate even through her clothes, and occasionally when he touched her, she was so thin that he was anxious he might break her. From what he had seen, she had never been one to eat that much, which probably made it easier for her to manage her figure, but it concerned him that she was so petite.

“You’re super thin,” he said, and grabbed her narrow waist, realizing just how lean her body really was.

A high-pitched shriek came from Mahiru’s mouth, and the sound interrupted any further thoughts.

“…Ah, s-sorry,” he fumbled.

“N-no, it’s fine, it’s okay,” Mahiru said. “Just, if you touch a girl’s belly too much…there are girls who develop complexes about that stuff, okay?”

“I’m really sorry for touching you like that. It’s sexual harassment to touch a girl’s body without asking, isn’t it? I’m very, very sorry.”

“Okay, you don’t have to go that far…”

Although they were good friends, they were still the opposite sex, so naturally, Amane was very careful about how he touched Mahiru.

But he had just touched her stomach—not her head, or her hand, or her shoulder, but her stomach, a very personal location. He had gotten worked up about how thin she was, but that was no excuse, and he immediately regretted touching her belly without her permission.

“I don’t really mind it that much, so calm down, Amane. And anyway, I don’t suppose you do things like that with anyone other than me?”

“I don’t have this kind of back-and-forth with anyone other than you,” he answered. “Also, I hardly ever interact with any other girls. It’s not like I would randomly touch a girl I don’t know that well.”

The only other girl he might possibly touch would be Chitose. She was slim, a bit like Mahiru, but it was more of a lean athleticism, different from Mahiru’s petite delicacy. Though he would never evenreally touch Chitose like that in the first place, aside from occasionally, playfully bopping her on the head.

“Well, I’m glad to hear that,” Mahiru nodded. She seemed satisfied with Amane’s answer. Then, maybe as payback, she leaned forward and pressed her palm against Amane’s stomach, touching him through his shirt.

He wasn’t going to scold her, considering he had just done the same to her, but it tickled, and he felt embarrassed about his body.

Compared to how he had been before Mahiru had improved his diet, he was healthier now, but his body was still a far cry from his ideal muscular figure.

It had been quite a shock to hear that she was worried about him being too thin, so he knew he needed to eat and exercise more to build muscle onto his frame.

“…Do you think I’d be better if I were a little stronger, Mahiru?”

“Strong is nice, but I think that at the end of the day, the most attractive type of body, for either sex, is a healthy body. Also, this is my personal opinion as a girl, and I would absolutely never want to force it on anyone else, but…when a girl is standing next to a really skinny guy, there’s a possibility that she will feel awkward, so maybe a medium build is better than being all skin and bones.”

“I see…”

“B-but you’re not necessarily…I wouldn’t go so far as to say you’re too thin, okay, Amane? But it would be healthier for you to eat a little more. You’re not the type to overeat, despite being a high school boy. Speaking of which, Amane, um, when it comes to girls…do you like slim ones best?”

“It’s rude to comment on girls’ physiques,” Amane answered immediately. It was something he thought every guy was supposed to know.

Both his parents always told him,“If you say something, and it goesover poorly, prepare to see blood,”so Amane always avoided commenting on anybody’s figure.

“Ah…” Mahiru, Amane’nin kesin ifadesini anladığını belli eden bir ses çıkardı ve dik dik bakışları uzaklara daldı. Kızların da benzer bir anlayışa sahip olduğunu düşündü.

Amane, “Aslında ince yapılı olmak daha iyi sanırım,” dedi. “Ama çok zayıf olursan endişe verici olur, çünkü sağlığın için kötü olabilir ve yeterli besin alamadığın anlamına gelebilir. Birinin üzerinde yeterli miktarda kas ve yağ görmek iç rahatlığı verir.”

“…Bu, genç bir adamdan duyulacak bir şeyden çok, bir ebeveynin söyleyeceği bir şeye benziyor, sence de öyle değil mi?”

“Sen de öyle.”

“Haklısın ama…”

Hatta bazen anne tavırları sergileyen Mahiru’ydu. Bu yüzden Amane, onun kendisini “ebeveynvari” bir bakışa sahip olmakla suçlamaya hakkı olmadığını düşündü.

“Senin için endişelenmesem bile, Mahiru, diyet yapmana gerek olduğunu sanmıyorum.”

“Gerçekten mi?”

“Nereden kilo verebilirsin ki? İdeal vücudun var ve şimdi onu korumaya çalışıyorsun, değil mi? Benim haddime değil ama bence senin için en iyi vücut, kendinden emin hissettiğin vücuttur. Ve şahsen, çok zayıflarsan endişelenirdim, bu yüzden olduğun gibi kalmanı isterim.”

Zaten oldukça zayıf olan Mahiru daha fazla kilo verirse kesinlikle endişelenirdi. Figürünün olduğu gibi iyi olduğunu bilmesini istiyordu. Eğer daha da zayıflamak isterse, onu durdurması gerekecekti.

“Belli bir figürü korumanın zor olduğunu anlıyorum ama bence sağlıklı olmak daha önemli.”

“…Peki.”

Mahiru’nun başını sallamasıyla neredeyse ritim tutar gibi, çamaşır makinesi yüksek bir gürültüyle çamaşırlarını döndürmeye devam etti.

***

“Günaydın.”

Ertesi sabah Amane uyandığında, Mahiru apartman dairesindeydi.

Arkasını dönüp yatak odasındaki saate baktı. Kalkıp güne hazırlanma zamanıydı, apartman dairesinden ayrılma zamanı değildi henüz.

Mahiru daha önce birkaç kez sabahları apartman dairesini ziyaret etmişti ama bu genellikle olmayan bir şeydi, bu yüzden Amane’nin uykulu zihni şaşkındı.

“…Günaydın mı?”

Mahiru’nun yedek anahtarı vardı ve Amane ona istediği zaman gelebileceğini söylemişti ama günün bu kadar erken saatinde onunla karşılaşmayı beklemiyordu.

Şaşkınlıkla, sorgulayıcı bir tonla selamına karşılık verdiğinde, Mahiru nazikçe gülümsedi.

“Sabahın bu saatinde böyle gelmem kaba olabilir ama… Evden çıkmadan önce bir şeyi kontrol etmeni rica ediyordum.”

“Bir şeyi mi kontrol edeyim?”

O anda Mahiru’ya bir kez daha baktı ve normalden biraz daha fazla teninin göründüğünü fark etti.

“Kıyafetlerimi değiştirdim. Garip duran bir şey var mı?”

“Ah, yazlık kıyafetler… ııı, hayır, yani—”

“Evet?”

“…Bacaklarının çıplak olması… iyi bir fikir olduğundan emin değilim.”

Yazlık kıyafetler kısa kollu demekti ama Amane’nin bahsettiği bu değildi. Aşağı baktığında, etek altından görünen saf, soluk uyluklarını fark etti.

Okul üniformaları çoğu sokak kıyafetinden daha uzun eteklere sahipti ve Mahiru genellikle tayt da giyerdi, bu yüzden daha önce çıplak bacaklarına yakından bakamamıştı. Okul kurallarına uygun olarak, Mahiru’nun yeni eteği her yeri kapatacak kadar uzundu ama yine de çıplak bacakları şimdi havaya maruz kalmıştı.

Amane anlaşılır bir şekilde şaşkına dönmüştü ve gözleri gerginlikle etrafta gezindi.

Mahiru, “Şimdi okulda pek çok kızın tayt giymediğini düşünüyordum,” dedi.

“Doğru, a-ama bunun s-sana yakıştığını sanmıyorum. İyi değil.”

“Bacaklarımı çıplak görmeye dayanamadığın için mi?”

“Ö-öyle değil!” diye itiraz etti. “Daha çok, eğer onları sergilersen, diğer çocuklar muhtemelen yaygara koparıp dik dik bakacaklar, bu yüzden kötü bir fikir, bence.”

Bir gün önce Mahiru’nun siyah çorapları hakkında uzun bir sohbet etmişlerdi. Amane onun onlarsız görüneceğini hiç düşünmemişti.

Bacaklarının soluk genişliği çok göz kamaştırıcıydı. Doğrudan bakamıyordu.

“Sen de dik dik bakmayacaksın, değil mi, Amane?”

“Her şeyin bir sınırı var, biliyorsun!”

“Ama bileğimi burktuğumda bacaklarımı gördüğün bir gerçek, hatırlasana?”

“O bir acil durumdu ve zaten kusursuz bir centilmendim! Kucağını ceketimle bile örttüm, değil mi?!”

Elbette, yanına diz çöktüğünde bacaklarına bir anlığına göz atmış olabilir ama ceketini üzerine örtmeye özen göstermişti ki uygunsuz bir şey görmesin. Tüm dikkatini bileğini tedavi etmeye vermişti ki uygunsuz bir yere bakmasın. Bu yüzden, dürüst olmak gerekirse Mahiru’nun bacaklarına hiç dik dik bakmamıştı. O kadarını Amane de bilirdi.

“Peki, şimdi uygunsuz düşüncelerin var mı?”

“…Hayır.”

“Tereddüt etmen biraz endişe verici.”

“Hayır!”

“Bu kadar telaşlanma. Seninle çok dalga geçtiğim için üzgünüm. Başından beri bana öyle bakmadığını biliyordum. Sadece dikkatini nereye yöneltmen gerektiğini bilmiyorsun.”

“Eğer bunu biliyorsan, o zaman beni sorgulama gereği duymaman gerekirdi…”

“Hayır, kendi tatminim için gerekliydi. Kalbinin çarpmasını sağlamak en önemli kısım, anlıyor musun?”

“Yani bunu sadece bana kalp krizi geçirtmek için mi yaptın?”

Mahiru, güne biraz eğlenceyle başlamak istemişti, belli ki.

Amane, tuzağa tamamen düştüğünü fark ederek ona istemeyerek baktı. Şakacı Mahiru ise zarif bir şekilde sırıtarak ona dik dik baktı.

“Sakin ol,” dedi. “Yanımda çorap getirdim ve onları giymeyi düşünüyordum.”

“İnanılmaz…” Amane, onu kışkırtmaya çalıştığını bilerek homurdandı. Sonra biraz intikam almaya karar verdi ve Mahiru’nun mutlu parıldayan karamel renkli gözlerine dik dik baktı.

“…Yani sana bakmamdan rahatsız olmuyorsun?”

“Ha?”

Mahiru ona şaşkınlıkla dik dik baktı.

Göz temasını kesmeden Amane devam etti, “Çıplak bacaklarını bana göstermek için özel olarak geldin. Bu da onlara bakmamı istediğin anlamına gelir, değil mi?”

“…Bu, şey, aslında pek umursamıyorum… eğer onları görürsen—”

“Büyük bir mesele olduğunu düşünmüyorsun…”

Mahiru çok şaşkın görünüyordu. “Öyle değil—öyle olmak zorunda değil ki…”

Amane hafifçe içini çekti. “Peki o zaman bana gösterme. Böyle şeyleri sadece sana bakmasını istediğin insanlar için yapmalısın.”

Keşke kendini onun yerine koysa ve sevdiği bir kızın yeni bir yönünü görmenin bir erkek için nasıl bir şey olduğunu hayal etseydi. Ama elbette, böyle bir şey söyleyemezdi. Daha günün başıydı ve zaten yorgun hissediyordu.

Çekingen bir şekilde Mahiru, Amane’nin pijamasının kolunu çekiştirdi. “…P-peki ya sana göstermek istediğim için geldiğimi söyleseydim?”

Sessiz sesi utangaçça titredi, sulanan gözlerle ona baktı. Bu kez Amane tamamen donakaldı.

“Çünkü senin tepkini görmek istedim… Ama sen sadece ‘iyi değil’ dedin,” diye mırıldandı Mahiru, biraz keyifsiz görünerek.

Amane telaşla başını salladı. “Ç-çünkü öyle değil. Bak, nasıl desem? Zahmetli, sanki… nereye bakmam gerektiğini bilmiyorum gibi…”

“Yani çıplak bacakların bana yakışmadığını mı düşünüyorsun?”

Amane isteksizce Mahiru’nun kıyafetine baktı. Ütülenmiş, kısa kollu bir bluz ve etek giymişti. Kıyafet, her zamanki düzenli zarafetini yansıtıyor, aynı zamanda daha taze bir imaj veriyordu. Gömleğinin boynuna kadar düzgünce iliklenmiş düğmeleri ve kurdelesi ise onun ciddi doğasının bir hatırlatıcısıydı.

Amane, figürünün tüm açılarını ve kıvrımlarını görmenin biraz daha zor olmasını tercih edebilirdi ama bunlar onun yazlık kıyafetleriydi, bu yüzden yapacak bir şey yoktu.

Onu bir kez baştan aşağı süzdü, gözlerinin kusursuz, ince bacaklarında oyalanmamasına olabildiğince dikkat ederek, sonra biraz gergin bir şekilde yavaşça ağzını açtı.

“…Çok sevimli görünüyorsun ve bu kıyafetler sana yakışıyor, bu yüzden lütfen hemen çoraplarını giy.”

“Tamam.”

Mahiru, bu kısa, özenle seçilmiş övgü sözlerinden memnun kalmış olmalıydı çünkü Amane’ye nazik, geniş bir gülümseme bahşetti ve başını salladı.

O gülümsemeyle bir anlığına dili tutulan Amane, Mahiru fark etmeden arkasını döndü, banyo lavabosuna doğru bakarak.

“Bir daha bana böyle oyunlar oynama. Yüzümü yıkayıp üzerimi değiştireceğim, ben bunu yaparken sen de kıyafetlerini toparla ve çıkmaya hazırlan,” dedi, her zamankinden biraz daha hızlı konuşarak ve banyoya aceleyle girdi.

Mahiru arkasından usulca kıkırdadı.

***

Amane giyinmeyi bitirdiğinde ve oturma odasına yöneldiğinde, Mahiru kanepede sessizce onu bekliyordu. Siyah çoraplar ve süveter yelekle tamamen kapalıydı. Amane, daha önce gördüklerinin gerçek olup olmadığını merak etti.

Tüm bu durumdan dolayı yorgun hissetmeden edemedi.

“…Biliyor musun, bana en başından bu halini gösterseydin, kalbimin nasıl dayanacağını düşünmeden sana dürüst bir fikir verebilirdim.”

“Ne güzel; özel bir ikram aldın.”

Mahiru utanmazca sırıttı, bu da onu biraz sinirlendirdi. Yanına yürüdü ve yanağını çimdikledi ama o yine de mutlu bir şekilde gülümsemeye devam etti.

“…Peki o zaman, senden önce okula gideceğim,” dedi Mahiru, Amane’nin hazırladığı kahvaltıyı iştahla yiyişini izledikten sonra yerinden kalkarak.

Onu tekrar iyi bir ruh haline sokmak için rulo omlet yapmıştı. Amane onun numarasının tamamen farkındaydı ama yine de kendini daha iyi hissetmeden edemedi ve onu kapıya kadar uğurlamak için onunla gitti.

Aynı rotayı aynı okula yürüyorlardı, bu yüzden ayrı ayrı gitmek biraz saçma görünüyordu. Yine de okula birlikte varmalarının imkanı yoktu, bu yüzden tek seçenek, çıkış saatlerini ayarlamaktı.

“Okulda görüşürüz,” dedi Amane. Her zamanki gibi şüphe çekmemek için yeterince beklemeyi planlıyordu ama Mahiru’nun biraz memnuniyetsiz bir ifade taktığını fark etti. Sorgularcasına başını yana eğdi. “Ne oldu?”

“…Bir gün birlikte yürüyebileceğimiz bir gün gelecek mi diye merak ediyordum sadece.”

“Sadece dik dik bakışlar bile beni öldürürdü.”

Son zamanlarda Amane, Mahiru’yla daha sık görülmeye başlamış, sınıf arkadaşları da bu duruma bir nebze olsun alışmıştı. Yine de Amane’ye yönelen kıskanç bakışlar bitmiyordu; diğer sınıflardaki öğrenciler ise ona sık sık dik dik bakıyordu.

Amane, zaten bu aşırı saldırgan bakışlara maruz kalmaktan bıkmıştı. Mahiru ile okula birlikte gidip gelmeye başlarlarsa, olumsuz ilginin henüz hiç deneyimlemediği bir seviyeye çıkacağı kesindi.

“Sanırım bu beklenen bir şey,” diye içini çekti Mahiru. “Gerçi bu noktada ektiklerimizi biçiyoruz sadece. Her şey o kadar yorucu ve zahmetli ki.”

“Okuldaki herkesin senin bir erkekle yürümeni büyütmesi, senin için de oldukça dayanılmaz olurdu, değil mi?”

“Aslında, kimsenin bunu büyütmesi umurumda değil, ama bunun sana sorun çıkaracağını biliyorum. Eğer seni rahatsız etmeyecek olsaydı, seve seve birlikte giderdim.”

“…Bundan emin misin?”

“Eğer zamanlamamız uyarsa tabii. Ayrılma saatlerimizi ayarlamak için yolumuzdan sapmak zahmetli ve böyle günlerde verimsiz oluyor. Hem, sevdiğin biriyle okula yürümek daha eğlenceli değil mi?”

“Doğru, ama—”

“Değil mi? Sanırım gerçekler her zaman istediğimiz gibi olmuyor.”

Büyük, yorgun bir esneme sonrası Mahiru bir kez başını salladı ve sonra gözlerinin önünde değişti, her zamanki zarif, meleksi gülümsemesini takındı.

“Pekâlâ, ben gidiyorum. Yeni yaz görünümümü sana sabah ilk iş göstermek istemiştim, o yüzden bunu yapabildiğime sevindim,” dedi Mahiru umursamazca. Kışkırtıcı sözleri karşısında hâlâ donakalmış Amane’ye göz kırptı.

“Sonra görüşürüz,” dedi ön kapıyı açarken. “Geç kalma sakın, tamam mı, Amane?”

Mahiru utangaçça kapı aralığından sıyrıldı ve okula doğru yola çıktı. Amane bir süre koridorun duvarına başını yasladı, sonra tekrar yüzünü yıkaması gerektiğine karar verdi. Gelecek olanlar konusunda ciddi anlamda endişeliydi.

---

Amane, Mahiru’ya sağlam bir başlangıç avantajı tanımak için apartman dairesinden yeterince geç çıktı. Sonunda okula vardığında, insanların onun etrafında toplanmış, yeni kıyafetini inceliyor olmalarına şaşırmadı.

Hava sıcaklığı istikrarlı bir şekilde artıyordu ve mevsimine uygun yeni kıyafetler giyme zamanı kesinlikle gelmişti. Birçok öğrenci zaten kısa kollulara geçmişti.

Mahiru daha hafif yazlık kıyafetler giymesine rağmen içinde çok düzenli ve edepli görünüyordu. Ancak muhteşem görünümü nedeniyle, kıyafet değişikliği yine de her zamankinden daha fazla ilgi çekiyordu.

Tüm bunların üstüne, Chitose yerine oturmuş ve “O saç modeli çook sıcak duruyor!” diyerek Mahiru’nun saçını at kuyruğu yapmıştı. Bu alışılmadık saç modeli daha da fazla bakış çekiyordu; saçları toplu olunca Mahiru’nun ense kısmı görünüyordu.

Amane bundan pek hoşlanmamıştı. Mahiru’nun saçını istediği gibi şekillendirmekte özgür olduğu açıktı, ama sevdiği kıza başkalarının dik dik bakmasından rahatsız olmaktan kendini alamıyordu.

…Nasıl böyle düşünebilirim ki? O bana ait değil.

Amane tekrar Mahiru’ya göz attı, haksız bir kıskançlıkla adeta kaynıyordu. Bu yüzden kendinden nefret etmeye başlamıştı.

Itsuki, o tuhaf sezgisel bakışıyla Amane’ye dikkatle baktı. “Ah, biraz keyifsiz miyiz acaba?” diye sordu kurnazca.

Amane, sahte bir bilgisizlikle onu savuşturdu. “…Senin hayal gücün olmalı.”

Sonra nedense Itsuki Mahiru’ya baktı ve her şeyi anlamış gibi başını salladı.

Amane’ye geri baktığında gülümsüyordu, daha doğrusu sırıtıyordu. Amane’nin daha da telaşlandığını hissetti.

---