Tatlı Bir Numara

"...Madem ki zaten zahmetli olacaksın, bari tam ol."

"Ama... Demin söylediklerin..."

"O ayrı, bu ayrı."

"Öyle mi...?"

Mahiru'nun ne demek istediğinden emin değildi ama aklında bir şeyler olduğu kesindi; Amane'nin itiraz etmeye niyeti yoktu. Mahiru onu zahmetli buluyorsa, muhtemelen öyleydi de. Ama çıtayı yükseltmesini söylediğinde nasıl karşılık vereceğini bilemedi.

"Ben de kurnaz olabilirim, biliyor musun," dedi Mahiru. "Bu yüzden şikayet etmeye pek hakkım yok sanırım."

"Ne bakımdan, Mahiru?"

"Hmm, acaba?"

Kahkahayla hafifçe titrediğini hissetti.

"Benim de az numaralarım olduğunu henüz fark etmediysen, daha çok yolun var, Amane."

Amane yüzünü göremese de keyifle güldüğü belliydi. Zarifçe kollarından sıyrıldı ve ona doğru hızla döndü. Ona döndüğünde yüzündeki ifade canlı, yaramaz, şefkatli ve tatlıydı—gören herkesi büyüleyecek kadar hoş ve güzel bir gülümseme. Amane nutku tutulmuştu. Amane'yi öyle görünce Mahiru memnun olmuş gibiydi ve her zamanki neşesiyle mutfağa yöneldi.

Amane onun odadan çıkışını izledi ve sonra kendini koltuğa bıraktı.

...Sen de kocaman bir aptalsın, biliyor musun?

Öyle bir bakış atarak ne yapmaya çalışıyordu ki? Ona bunu soracak kelimeleri bir araya getirebileceğini sanmıyordu. Yapabildiği tek şey, sessizce homurdanarak orada oturmaktı. Ama göğsünün derinliklerindeki acı gitmişti.