Kemikten Silahlar

Nihayet kemik bahçesine varmışlardı. Dev canavarların iskelet kalıntıları üzerlerinde heybetle yükseliyor, Boş Kelebek'ten yayılan o hafif, tatlı koku akan sise karışıyordu.

Grup üyeleri, bu tekinsiz manzara karşısında gergin bakışlarla etraflarını süzdüler. Ancak Sunny bu geniş mezarlığa defalarca gelmişti. Kemiklerin arasında kayıtsızca, hızlı adımlarla ilerledi.

"Beni takip edin. Hemen ileride."

Çok geçmeden, o Büyük Canavar sislerin arasından kendini gösterdi. Sunny onun tehlikeli olmadığını açıklamış olsa da, yoldaşları yine de silahlarını daha sıkı kavramaktan kendilerini alamadılar.

"Bu da... ne böyle?"

Jet'in sesi pürüzlü çıkmıştı.

Sunny arkasına dönüp ona solgun bir gülümseme gönderdi.

"Nephis ve ben bu yaratıklara Karanlık Kelebekler diyoruz. Akıntının çok daha yukarısında bir tanesini iş üstünde görmüştük... söylemeye gerek yok, önümüzdeki canavarın bir Boş olması büyük bir kutsama."

Dördü birden, Büyük Canavar'ın devasa suretine endişeyle baktılar. Kısa bir sessizlikten sonra Nephis sordu:

"Peki, tam olarak neden buradayız?"

Sunny bir an duraksadı.

"Bir Boş olduğu için onu öldürmek bize bir şey kazandırmaz; ne ruh parçası, ne de hatıra alabiliriz. Ancak bedeni sapasağlam duruyor. Üstelik Yüce seviye bir beden... yani, onu kasap gibi parçalamak için buradayız."

Nephis'in gözlerinde beyaz kıvılcımlar çaktı.

"Kitininden silah mı yapmak istiyorsun?"

Sunny yorgun bir gülümsemeyle başını salladı.

"Evet. Birkaç mızrak yapabiliriz diye umuyorum. Eğer başarırsak... mızrakların herhangi bir efsunu olmayacak ama yine de Yüce seviye silahlara eşdeğer olacaklar. Bu lanetli adada biraz yardımı dokunur."

Sunny hareketsiz duran kelebeğe sessizce baktı, sonra içini çekti.

"Hadi, işe koyulalım."

Çaresiz durumdaki bir Büyük Canavar'ın vücut parçalarını başka bir amaçla kullanma fikri, eğer o aşılmaz kabuğu parçalayacak gücünüz varsa pek de çılgınca sayılmazdı. Sunny usta bir zanaatkâr değildi ama Parlak Emektar sayesinde demircilik ve üretim hakkında sıradan bir uyanmış kişiden çok daha fazlasını biliyordu.

Biraz zaman alacak olsa da başaracaklarından neredeyse emindi. Zaten burada vakit öldürmek de planının bir parçasıydı; Nephis henüz uyuyan yeteneğini kullanacak kadar öz biriktirememişti, bu da Jet'in yaralarının hala iyileşmediği anlamına geliyordu.

Sunny, bu iki durum da çözülmeden mağaralara girmeyi istemiyordu.

Bu yüzden bir süre kemik bahçesinin ortasında kamp kurdular. Şanslarına, rüzgar çiçeği üzerindeki en güvenli yerlerden biri burasıydı; muhtemelen Boş Kelebek'in kokusu diğer kabus yaratıklarını korkutup kaçırıyordu.

Nephis ve Jet sadece dinlenip izlerken; Sunny, Cassie, Aziz ve İblis canla başla çalışıyordu.

Hedefleri Büyük Canavar'ın altı bacağıydı. Onları koparmak kolay bir iş değildi ama beş gölgenin yardımı, Şafak Tacı'nın sağladığı güç ve bir dizi yararlı hatıra sayesinde işler istikrarlı bir tempoda ilerledi. Aziz ve İblis de o üstün güçleriyle büyük yardım sağladılar.

Nephis nihayet Jet'i iyileştirmek için yeterli özü topladığında, Boş Kelebek'in bacaklarının alt kısımları önlerine dizilmişti. Mızrak olarak kullanılmak için hala çok büyüktüler; her biri en az on metre uzunluğundaydı. Bu yüzden Sunny'nin onları daha da yontup inceltmesi gerekiyordu.

Şimdi Nephis'in güçlendirme yeteneğini kullanabiliyor olmasıyla her şey çok daha hızlanmıştı.

Nihayet önlerinde Yüce kalitede kitinden yapılmış altı derme çatma mızrak duruyordu. Ayrıca bir deste kaba saba cirit ve yan tarafta uzun kıymıklardan oluşan bir yığın vardı.

Silah koleksiyonuna bakan Sunny, Kuşatma Hediyesi'ni hatırlamadan edemedi; yozlaşmış bir ucubeden kalanlarla yaptığı, sonra efsunlayıp düşmüş bir titanı öldürmek için kullandığı o ciriti. Ne yazık ki bunları benzer şekilde efsunlayacak vakti yoktu. Bir gün, herhangi bir anlamlı büyü örgüsü oluşturmak için çok kısa bir süreydi.

Kuşatma Hediyesi'ni hatırlamak ona Obur İblis ile olan savaşını da anımsattı. O intikamcı yaratık, o zamanlar bilinmeyen bir kabus yaratığının dişinden yapılmış kaba bir kılıç kullanıyordu...

Kısa bir süre düşündükten sonra Sunny, Boş Kelebek'in kitininden hafif kavisli bir parça aldı. Kenarı bir kılıç görevi görecek kadar keskindi, bu yüzden onu İblis'e fırlattı.

Ayrıca düz ve kabaca dairesel olan başka bir siyah kitin parçasını Aziz'e uzattı. Sunny onu daha önce kendi elleriyle bir kalkana dönüştürmüştü.

"Sanırım hazırız."

En azından bu döngüde olabilecekleri kadar...

Gruptaki herkesin yanı sıra Aziz ve İblis de mızraklardan birini aldı. Ciritler ise Sunny, Nephis ve Jet arasında paylaştırıldı.

Tepeden tırnağa silahlanmış halde, yerde darmadağınık yatan hareketsiz kelebeğe son bir bakış attılar. Canavar, parçalanmış olmasına rağmen huzurlu görünüyordu ve tam da bu yüzden son derece rahatsız ediciydi. Oradan uzaklaştılar.

Sunny grubu kemik labirentinin içinden geçirdi, yerlerini belirlemek için zaman zaman durdu. Sonunda, özellikle büyük bir canavarın omurgasının üzerinden tırmanmak zorunda kaldılar ve arkasında gizli küçük bir alan buldular.

Orada yer devasa bir darbeyle yarılmıştı ve onları karanlıkla dolu siyah bir çukur bekliyordu.

"Yolumuz aşağısı."

Burası Sunny'nin bulduğu yeraltı mağara sisteminin girişlerinden biriydi.

Nephis'in bir zamanlar Cassie'nin ilk kabusunda kazandığı altın ipi, Sonsuzbağ'ı kullanarak temkinli bir şekilde çukura indiler. Çok geçmeden kendilerini karanlıkla çevrili, doğal bir mağaranın pürüzlü kaya zemininde buldular.

Yukarıdaki sis tarafından yutulduğu için buraya neredeyse hiç ışık ulaşmıyordu.

Ancak hiçbiri bu durumdan endişe duymadı. Aksine, her yeri saran o sisten nihayet kurtuldukları için rahatlamış bile hissettiler; yerin altında sisten eser yoktu.

Sunny henüz tüm mağaraları haritalandırmamıştı ama gitmeleri gereken yerin genel konumunu biliyordu.

Uzun mızrağı taşıyarak karanlığa bir adım attı ve içini çekti.

Bugün burada... yine ölmemeyi umuyorum. Hayır, ölmeyeceğimizi biliyorum.