Yol Gösteren El

Sunny’nin anladığı kadarıyla Valor’un Büyü Demircileri eşyaların da insanlara benzediğine inanıyordu. Hepsinin içinde keşfedilmeyi bekleyen sayısız potansiyel barındığına, bu cevherin açığa çıkarılmak için sadece bir kıvılcım beklediğine inanıyorlardı.

Günümüz insanları için bu dönüşümün kıvılcımı Kabus Büyüsü’ydü.

Cansız nesneler içinse... Büyü Demircisi.

Böyle bir açıklama kendi içinde mantıklıydı. Ancak Sunny’nin aklına yatmayan bir detay vardı: Bir nesnenin Bellek’e dönüşmesinin, onun özgün doğasına kıyasla kusursuzluğa daha yakın bir form olduğu iddiası.

Bu bana biraz zorlama geldi. Elbette bir silahın Bellek şeklini alması büyük kolaylıktı ama bu durum o silahı daha iyi ya da amacına daha uygun yapmıyordu. Sadece farklı kılıyordu.

Ayrıca bu durum, Usta Snow’un açıklamasındaki daha büyük bir çelişkiye işaret ediyordu. Verilen herhangi bir nesnenin gelişebileceği sayısız yol vardı. Bu durumda Büyü Demircisi'nin başlattığı potansiyel değişimin neredeyse rastgele gerçekleşmesi gerekirdi. Rastgelelik ise tasarımın en büyük düşmanıydı... Yaptığı işin sonucunu en azından belli bir dereceye kadar kontrol edemeyen birine demirci denemezdi.

Zaten Sunny’nin diğer demircilerde gözlemlediği durum da bununla çelişiyordu. Morgan’ın Savaş Yayı rastgele bir gelişimin ürünü gibi değil, tam aksine insan dehasının elinden çıkmış bir başyapıt gibi duruyordu.

Demek ki işin içinde bir tür rehberlik, bir yönlendirme olmalıydı.

İnsanlar da Yetenek’lerinin kilitlerini rastgele açmıyorlardı. Elde ettikleri güçlerin ardında bir neden sonuç ilişkisi vardı; yetenekleri, iradeleri, içinde bulundukları koşullar ve İlk Kabus’u fethederken gösterdikleri başarılar bu sonucu doğuruyordu. Bir insanla Yetenek’i aynı yapbozun iki parçası gibi birbirine oturuyordu. Üçüncü parça olan Kusur ile de yapboz tamamlanıyordu.

Sanki kaderlerinde birbirleri varmış gibi.

Sunny, Ustanın sonsuz ihtimaller denizinde kimin ya da neyin rehberlik ettiğini söylemek zorunda kalsaydı, işin içinde iki güç olduğunu söylerdi. Biri kaderleri, diğeri ise Kabus Büyüsü’ydü.

Büyü kaderi manipüle mi ediyordu, yoksa sadece akışına mı bırakıyordu? Bunu bilmiyordu.

Bir an duraksadı.

"Büyü Demircilerinin bu gelişime rehberlik ettiğini mi söylüyorsun?"

Usta Snow başını salladı.

"Evet. Kelimelerle anlatması biraz zor aslında... Yani, herkes kendi Yetenek’inin tam olarak nasıl çalıştığını açıklamakta zorlanır, değil mi? Ayrıca Yetenek’lerimiz benzer özellikler taşısa da günün sonunda hepsi birbirinden farklıdır. Şöyle düşün... Bir silahın içindeki kusurları ve gelişebileceği sayısız yolu hissettiğini hayal et. Silahın kendini geliştirme arzusuna güç verdiğinde, gözü kapalı bir şekilde kendini değiştirmeye koyulur. Ama aynı anda her yöne birden atılmaya çalışarak uzaklaşamaz. Değişimin derinleşmesi için Büyü Demircisinin ona belirli bir yolda rehberlik etmesi, yoldan sapmasını engellemesi gerekir."

Yani var olan sayısız ihtimal, dar ama uzun soluklu bir gelişim yolu uğruna gözden çıkarılıyordu. Usta Snow gibi bir Büyü Demircisi de hangi yönün en vaat edici olduğuna karar veriyordu.

Yüzünü ekşitti.

"Kulağa yapması basit bir şeymiş gibi geliyor ama sizi temin ederim hiç de öyle değil. Değişimin kaynağı silahın kendisi olsa da iyi bir sonuç elde etmek için Büyü Demircisinin güçlü bir iradeye ve net bir odağa sahip olması gerekir. Daha da önemlisi demirci, hem sıradan hem de mistik metallerin malzeme bileşiminden başlayarak çok daha muğlak disiplinlere kadar her konuda engin bir bilgi ve anlayışa sahip olmalıdır. Sonuçta, olası gelişim yollarını ne kadar iyi anladığınız ve bu sonsuz sayıdaki yoldan kaç tanesini ayırt edebildiğiniz, onların varlığını fark etme yeteneğinize bağlıdır."

Usta Snow gülümsedi.

"Bu hem bir sanat hem de bir bilim... Ama günün sonunda bilimden çok sanat. Bu yüzden insanın yaptığı işten ilham alması gerekir."

Sunny adamın sözlerini biraz düşündü.

Şimdi parçalar yerine oturmaya başlamıştı.

Silahın kendisi bir Bellek’e dönüşmeyi daha kusursuz bir form olduğu için seçmiyordu. Bellek formunu seçen Büyü Demircisi'ydi, çünkü onun daha üstün olduğuna inanıyordu. Tüm Uyanmışların Belleklere, tüm insanlığın da Kabus Büyüsü’ne ne kadar bağımlı olduğu düşünüldüğünde bu hiç de şaşırtıcı bir bakış açısı değildi.

Sunny gülümsedi.

"Gösterinizi dört gözle bekliyorum."

Usta Snow dalgın bir tavırla omuz silkti.

"Tabii. Şey... İzleyebilirsiniz ama soru sormayın. Dediğim gibi, süreç mutlak bir odaklanma gerektiriyor."

Sunny kibarca başını salladı.

Bir süre sonra Usta Alice pul zırha Öz aşılama işlemini bitirdi ve dövmenin son aşaması için her şey hazır hale geldi.

Göğüs zırhı ve daha önce aşılanarak işlenmiş diğer tüm parçalar büyük bir rün çemberinin ortasına yerleştirildi. Her biri kendi düğüm noktasında duran yedi ışıl ışıl ruh parçası çemberin etrafına dizildi. Usta Snow diz çöküp elini çemberin sınırına koydu.

Gözlerini kapattığı an rün çemberi soluk bir ışık yaymaya başladı.

'İlginç.'

Sunny rün büyülerinde usta sayılmazdı ama yine de bir şeyler biliyordu. Görünüşe göre bu çember oldukça basitti; Büyü Demircisinin Yetenek’ini yönlendirmek ve yedi ruh parçasının gücünü kendi gücüne katmak için tasarlanmıştı. İhtiyaçtan değil, kolaylık olsun diye yapılmıştı.

Ne de olsa Usta Snow bir eliyle zırhı tutarken diğer eliyle yedi ruh parçasını aynı anda idare edemezdi.

Rün çemberinin parlaması, kanallardan ruh özünün aktığı anlamına geliyordu. Bu da Büyü Demircisinin Yetenek’ini kullandığı gösteriyordu.

Efsunlama süreci devam ederken Usta Snow elini kaldırdı ve aşılanmış zırha doğru yöneltti. Altın rengi ışık huzmeleri parmaklarının etrafında sarmallar çizdi, ardından öne atılarak sıkıca kenetlenmiş pulların arasındaki yerini buldu.

Bir an sonra Sunny zırhın değişmeye başladığını hissetti.

Dışarıdan görünen bir değişim vardı; pullar yavaş yavaş metalik bir parıltı kazanıyordu. Ama bir de görünmez bir değişim vardı... Ya da Sunny dışındaki herkes için görünmez diyelim.

Bakışlarını aşılanmış göğüs zırhına dikti.

İçinde olup bitenleri görünce gözleri hafifçe kısıldı.