Karanlıkta Kalan İsim

Julius Hoca hiç vakit kaybetmeden Keşif Raporu’nu herkesin erişimine açtı. Çığır açacak bu yeni araştırma yazısının haberini akademik çevrelerdeki meslektaşlarıyla da paylaştı; böylece çalışma kulaktan kulağa hızla yayıldı. Raporu yayımlayan adamın saygınlığı göz önüne alındığında, içeriğin doğruluğu pek de sorgulanmadı.

Uyanan dünyada sayısız insan ağ üzerinden Her Şey Üzerine Keşif Raporu’nu okurken, Rüya Âlemi’ndekiler basılı bir nüshaya sahip olabilmek için birbirini yedi. Hatta bazıları raporu elle temize çekti ve bu el yazması kopyalar arkadaşlar, eş dost arasında ödünç verilip alınarak elden ele dolaştı. Sonuç... tam anlamıyla patlama yaratmıştı.

Kısa süre içinde, Kimse Tarafından aydınlatılan bunca gizem insanların tek konuştuğu konu haline geldi. Bu da şaşılacak bir şey değildi; ne de olsa Kimse, dünyanın en büyük sırlarını tek bir hamlede gözler önüne sermişti.

Bu durum, tanrıların elçisinden kutsal bir kitap teslim almaktan farksızdı. Dünyanın nasıl yaratıldığından nasıl son bulacağına, varoluşu hangi güçlerin yönettiğinden Kâbus Büyüsü’nün neden var olduğuna kadar her şey ortadaydı.

Bu muazzam ifşaatların yanı sıra sayısız küçük açıklama da vardı; orada burada bazı insanların bildiği ama hiçbir zaman sistematik bir şekilde açıklanıp tutarlı bir çerçeveye oturtulmamış meseleler... Uyanmış olanların hangi güçlerinin uyanış sürecinin kendisinden geldiği, hangilerinin ise Büyü tarafından kendilerine bahşedildiği; Kâbus Yaratıkları’nın neden Yozlaşma’nın değmediği her şeyi yok etmek için çılgınca bir kararlılıkla yanıp tutuştuğu; Gölge Âlemi’nin ve ölümden sonrasının ne olduğu gibi konular bunlardan sadece birkaçıydı.

İnsan ruhunun ölümden sonraki akıbetine dair eksiksiz bir açıklamanın manşetlerde bile yer bulamaması delilikti. Ama yer bulamadı; çünkü Her Şey Üzerine Keşif Raporu tek kelimeyle çok akıl almazdı.

Gerçekten de her şeyin... net ve özlü bir açıklamasıydı.

Birkaç hafta boyunca dünya, Kimse tarafından çözülen gizemler yüzünden adeta deliye döndü. Sayısız toplantı ve televizyon paneli düzenlendi, katılım ve izlenme oranları rekorlar kırdı; bu ilgi, Değişen Yıldız’ın o kader belirleyen konuşmasıyla boy ölçüşecek düzeydeydi, hatta yer yer ondan daha çok rağbet görüyordu.

Bu sohbetler herkesin özel hayatına da sızmıştı. Akşam yemeği masasında, barda dostlarla kadeh kaldırırken, hatta eğitim alanında antrenman yaparken bile herkes Kimse’den ve raporundan bahsediyordu.

Keşif Raporu’nun yayımlanması, bilimsel araştırmalarda da bir patlamaya yol açtı.

Ne de olsa kendi araştırmalarında tıkanıp kalmış pek çok akademisyen, paha biçilmez yeni bilgilere ve daha geniş bir bakış açısına kavuşarak anlık atılımlar gerçekleştirme fırsatı bulmuştu. Diğerleri ise Keşif Raporu’nda değinilen tema ve konuları tutkuyla genişletiyordu; zaten şimdiden birkaç şaşırtıcı ek keşif yapılmıştı ve her gün yenileri ortaya çıkıyordu.

Ancak Her Şey Üzerine Keşif Raporu’nun çözemediği tek bir gizem vardı: yazarının kimliği.

Kimse, Kimse’nin kim olduğunu bilmiyordu.

Ama herkes bunu öğrenmek istiyordu.

Bu adsız şahsın yaptığı keşifler, tek bir insanın altından kalkamayacağı kadar büyük ve çığır açıcı görünüyordu. Yine de tüm işaretler Kimse’nin gerçekten de tek bir kişi olduğuna işaret ediyordu; bu gerçek, raporun içeriği kadar hayret vericiydi. Teoriler havada uçuşuyor, Kimse hakkındaki söylentiler hızla akıl sınırlarını zorlayıp tamamen saçmalık boyutuna ulaşıyordu. Bazıları Kimse’nin Değişen Yıldız’ın kendisi olduğunu söylüyor, bazıları Düşmüşlerin Şarkısı’nı işaret ediyor, bazıları Kimse’nin Birinci Nesil’in çoktan ölmüş bir kahramanının hayaleti olduğuna inanıyor, hatta bazıları onun Bilinmeyen’den başkası olmadığını iddia ediyordu.

Üstelik bu, insanların Keşif Raporu’nun sadece gizemli bir sınavı geçenlerin ulaşabileceği sır bir versiyonu olduğunu öğrenmesinden önceydi.

Bu bilgi açığa çıktığında, kısa bir süreliğine tüm dünya Kimse’yi arama çılgınlığına kapılmış gibi göründü.

Sunny tüm bunları sersemlemiş bir halde izliyordu. Akademik jübilesinin yarattığı bu tantana... zaten yüksek olan beklentilerinin çok ama çok ötesine geçmişti.

Fakat şaşkınlığının asıl sebebi bu bile değildi.

"Yok artık ama..."

Hisar’da basılan günlük gazetelere göz gezdirdi. Hepsi Kimse’nin kim olduğuna dair makaleler ve gülünç imalarla doluydu.

"Ne saçma iş bu böyle? Nasıl olur ya?!"

Nasıl oluyordu da sırf gizlenmek için yarattığı her kimlik kendisinden daha ünlü hale geliyordu?

Önce Melez, şimdi de Kimse...

Anonim kalma işini mi beceremiyordu acaba?

Sunny başını iki yana sallayarak gazeteleri kenara koydu.

"Hadi bakalım. Şimdi gerçekten de şu sınavı hazırlamam gerekecek."

Bir şeyler ayarlamak için bolca vakti olacağını varsaymıştı ama bu tahminin ne kadar feci şekilde yanlış olduğu ortaya çıkmıştı.

Neyse ki çok zahmetli bir iş sayılmazdı. Sunny’nin sır sınavlar hazırlama konusunda zaten deneyimi vardı; Gölge Klanı da yeni üyelerini benzer bir süreçle saflarına katıyordu. Bu yüzden ana hatları belirleyip işi Aiko’ya yıkabilirdi.

Derin bir nefes alarak Hisar’ın uçsuz bucaksız manzarasına baktı.

Şaşkınlığı yavaş yavaş yerini efkarlı bir ruh haline bıraktı.

"Acaba..."

Her Şey Üzerine Keşif Raporu, boş zamanlarında kafasını dağıtmak için uğraştığı küçük bir projeden ibaretti; gerçi aynı zamanda gerçeğin peşinde koştuğu on yıl süren mücadelesinin ve hayatta kaldığı tüm o dehşet verici sınavların da doruk noktasıydı.

Buna rağmen Sunny’de garip bir his vardı; Kutsal... hatta İlahi mertebeye ulaşsa bile, insanların onu hatırlayacağı en büyük başarım muhtemelen bu olacaktı. Yüzlerce yıl sonra okullarda okutulacak, genel kültürün temeli haline gelecek ve böylece her yerde, herkes tarafından bilinecek bir şey.

Bu yüzden, Kimse’nin aslında kim olduğunu kimsenin bilmemesi fazlasıyla manidardı. Kimse’nin, Sunless adında bir adam olduğunu... Ama böylesi belki de daha iyiydi.

Zihnine aniden tanıdık bir cümle geldi. Sunny gökyüzüne bakıp yavaşça nefesini üfledi.

"Dokumacı’nın nereye gittiğini ve ne yaptığını kimse bilmiyordu..."

Sessizce kıkırdayıp arkasını döndü ve işinin gücünün başına döndü...

Sanki hiçbir şey olmamış gibi.