Gece Bahçesinin Yolculuğu

Çok uzaklarda, başka bir alemde, zifiri gece çorak bir ovayı örtmüştü. Kadim bir şehrin kalıntıları, beton bir orman misali uzakta yükseliyor; garip kılıklı savaş makinelerinin paslı cesetleri kuru toprağa yarı yarıya gömülü yatıyordu. Hava gözle görülmeyen bir zehirle ağırlaşmıştı. Sıradan hiçbir canlı bu terk edilmiş cehennemde hayatta kalamazdı.

Yine de bu gece, insanoğlu o çorak ovaya ayak basmıştı. Koruyucu tulumları ve döküntü araçları toz toprak içinde, yere diz çökmüşlerdi. Kimisi zaten can vermişti ama sağ kalanlar başlarını yukarı kaldırmış, uzaktaki gümüş ayın diskine bakarak basit bir duayı tekrarlıyorlardı.

"Asterion... Asterion... Asterion..."

İçlerinden biri daha toprağa devrildi.

"Asterion! Asterion!"

Karanlık gökteki umursamaz ay, yukarıdan süzerek onları izliyordu.

"ASTERION!"

Uzun zamandır dua ediyorlardı.

Fakat bu gece, yalvarışları nihayet karşılık buldu.

Gece semasını birden kayan bir yıldız yardı, sonsuz karanlığın ortasında parıl parıl yandı.

Alevden haresi gittikçe parlaklaştı, arkasında dumanlı bir iz bırakarak yere doğru süzüldü. Ve nihayet, ışık saçan o göktaşı büyük bir patlamayla toprağa çarptı, şiddetli bir sarsıntı üretti.

Dua eden insanlar yere kapandı. Sevinç gözyaşlarıyla ağlama sesleri arasında kollarını kratera doğru uzattılar.

Yavaş yavaş sesleri dindi.

Derken, kraterin içinden bir el belirdi. Yırtılmış, yanıklar içindeki uzay tulumuyla bir adam kendini yukarı çekti.

Ayağa kalktı. Parçalanmış kaskını çıkarıp gözlerini yumdu ve zehirli havayı ciğerleri dolusu içine çekti.

Onca yıldan sonra aldığı ilk nefesti bu.

Dudaklarına çekici bir tebessüm yerleşti.

"Ah... kadim Dünya. Sonunda döndüm demek."

Rüya Alemi'nde doğan biri için burası yabancı bir diyardı.

Yine de geri döndüğüne memnundu.

Gece Bahçesinin Yolculuğu bitti.

Karanlık Lordun Dehşet Verici Seyahatnamesi cilt on bitti.