Acı Yalnızlık

Sunny çalışırken Kai bir süre sessizce dinlendi. Uyuyacak gibi görünmüyordu, zaten bu çorak yanardağda yapabileceği pek bir şey de yoktu. Alımlı okçu bir süre yıkık kalenin duvarlarına, daha doğrusu duvarların ardına baktı. Muhtemelen düşmanlarını gözlüyordu.

Kalan kristal eşek arıları, kar solucanı, saat gibi işleyen dev mekanizma... Korkunç kabus yaratıklarına bakıp durma Kai. Bu seni sadece daha çok gerecek, iyileşmene yardım etmeyecek.

Kai yavaşça baktığı dehşetten gözlerini kaçırıp Sunny'ye odaklandı. En sonunda sordu:

"Bu garip bir büyü yöntemi. Daha önce kimsenin bir şeyi bu şekilde efsunladığını gördüğümü sanmıyorum."

Sunny başıyla onayladı.

"Dünyada artık bu büyü yöntemini uygulayabilecek başka kimse olduğunu sanmıyorum. Bir tek ben varım."

Kai onun yön özelliklerinin ne olduğu hakkında az çok bir fikre sahipti. Dolayısıyla, bellek yaratmanın Sunny'nin sahip olduğu bir beceri olduğunu, bir yetenek olmadığını bilirdi. Alımlı okçu ilgiyle ona baktı.

"Nasıl öğrendin?"

Sunny başını kaldırmadan cevap verdi, altı eli siyah yayın içinde büyü örgüsünü oluşturuyor, her seferinde gölge özünden tek bir iplik dokuyordu. "Bir niteliğim belleklerin büyü örgüsünü görmemi sağlarken, bir diğeri de ona dokunmama izin veriyor. Bir keresinde... Oldukça çaresiz bir durumdaydım. Ben de oradan kaçmak için ilkel bir bellek yaratmanın yolunu buldum."

Hafifçe gülümsedi.

"Sonrası sadece bolca araştırma, çalışma ve deneyden ibaretti. Büyünün ne yaptığını izleyerek kendime yavaş yavaş daha fazlasını yapmayı öğrettim."

Kısaca Kai'ye baktı.

"Peki ya sen? Sahip olduğun o yönünle biçimlendirme için biçilmiş kaftan gibi görünüyorsun. Ustalaşmayı denemedin mi?"

Kai hafifçe güldü.

"Denedim... Ama ben özel bir vakayım sanırım. Bazı insanların biçimlendirmeye yeteneği vardır, bazılarınınsa yoktur. Benim sahip olduğum şey ise negatif yetenek."

Sunny tek kaşını kaldırdı.

"Nasıl yani?"

Kai gülümseyerek omuz silkti. "Yönüm yüzünden çağırdığım gerçek isimler son derece güçlü. Ancak bunun karşılığında onlarda ustalaşmam özellikle zor oluyor... Leydi Nephis bunun dünyanın işleri dengeleme yolu olduğunu düşünüyor."

İçini çekti.

"İsimleri bir insan olarak telaffuz bile edemiyorum, henüz değil en azından. Ancak bir ejderha olarak onları çağırmak oldukça kolay, sanki bir ejderhanın ağzı o isimleri kükremek için yaratılmış gibi. Ama pek bir işe yaramıyor çünkü isimleri zihnimde zor tutuyorum. Yıllar süren çabadan sonra bile ancak çok az sayıda isimde ustalaşabildim."

Sunny onun sözlerini birkaç saniye düşündü. "Senin gibi birinin bir biçimlendirici olmaması gerektiğine inanmıyorum. Belki de isimler büyüsünde ustalaşmak için gereken şartı henüz karşılamamışsındır. Daha yüksek bir dereceye ulaştığında işler muhtemelen büyük ölçüde değişecektir. Ya da... Bu senin yön mirasın ile ilgili olabilir. Belki de değildir. Henüz onu almadın, değil mi?"

Kai başını iki yana salladı.

"Hayır. Ama bir yön mirasının daha iyi bir büyücü olmama nasıl yardım edeceğini anlamıyorum. Miras yadigarları genellikle sadece güçlü bellekler değil midir?"

Sunny kıkırdadı.

"Genellikle evet. Ama her zaman değil. Ve teknik olarak miras yadigarlarının güçlü olması gerekmez, sadece yönünü büyük ölçüde tamamlamaları gerekir."

Kırk iki parmağından biriyle kendisini işaret etti.

"Beni ele alalım mesela. Benim yön mirasım aslında bir... Bir tür beceri seti. Bunu kendim geliştirdim ama büyü ilk adımı atmama, daha doğrusu daha hızlı atmama yardım etti. Ayrıca belirli dönüm noktalarına ulaştığımda beni yadigarlarla ödüllendirirdi. Bir de Nephis var, onun yön mirası anlamaya dayanıyor ve bunun karşılığında bilgi dışında hiçbir şeyle ödüllendirilmiyor."

Gölge özü ipliklerini dokumaya geri döndü.

"Yani çoğu yön mirası gerçekten bellek, ya da daha nadiren yankı olsa da, hepsi öyle değil."

Bir süre sessiz kaldılar. Ancak bir noktada Kai onu nötr bir ifadeyle inceledi ve çekinerek sordu:

"Sunny... Sana bir şey sorabilir miyim?"

Sunny odağını siyah yayda tutarak başıyla onayladı.

Kai birkaç saniye tereddüt etti.

"Daha önce... Bana hayatta kalmamın yoldaşlarıma bağlı olacağını, onların hayatta kalmasının da bana bağlı olacağını söylemiştin. Rüya aleminde kimsenin tek başına hayatta kalamayacağını."

Sunny tek kaşını kaldırdı.

"Öyle dedim."

Kai bir an duraksadı.

"Ama tanıştığımızda Tanrımezarı'nda yapayalnız yaşıyordun. Dünyada tek başına, münzevi bir aziz. Tecrübelerinden mi konuşuyordun, yoksa bu sadece genel bir doğru mu?"

Sunny hafifçe gülümsedi.

Bir aziz... Bir aziz, rüya alemine göğüs germiş ve üç kabusu fethetmiş biriydi. Sunny'nin bildiği kadarıyla, üçüncü kabusu tek başına fetheden tek bir kişi vardı: Savaş Prensesi, Valor'lu Morgan.

Kai onun geçmişteki yalnızlığını merak ediyor gibiydi. İçini çekti.

"Tecrübelerimden konuşuyordum. Geçmişte benim de güvenebileceğim birileri vardı. Yoldaşlarım vardı."

Onlardan biri de sendin şapşal.

Kai ona hüzünle baktı, bir şey söylemedi ama Sunny'nin daha fazlasını anlatmasını istiyor gibiydi. Sunny hafifçe güldü.

"Pek iyi bitmedi."

Bir ruh parçası daha alıp örgüye yerleştirdi, sayısız öz ipliğini ona dikkatle bağladı.

"İyi bitmedi çünkü yoldaşlarıma ihanet ettim ve onları kaybettim. Onları terk etmek için iyi bir sebebim olduğunu söylemek isterdim... Belki de vardı... Ama en nihayetinde bencilce bir sebepti. Ben çok bencil biriyim Kai. Aynı zamanda çok açgözlü biriyim. Benim sonumu getiren bencil açgözlülüğüm oldu."

Sunny grubuyla kalıp ilk arayıcı ile onlarla birlikte yüzleşseydi ne olurdu? Farklı bir dilek dileseydi? Bu en iyisi mi olurdu? Yoksa hayatının geri kalanını pişmanlık içinde mi geçirirdi? Affedilmez bir hata mı yapmıştı? Bilmiyordu.

Yoldaşlarını kaybettiği için için için, acıyla pişmanlık duyduğunu ise çok iyi biliyordu. Bazı günler bu acı katlanılamayacak kadar ağır geliyordu.

Kai yavaşça başını salladı.

"Sonu gelmiş biri gibi görünmüyorsun Sunny."

Bunda doğruluk payı vardı, ne de olsa Sunny bir hükümdardı.

Kai'ye bakıp gülümsedi.

"Görünüş aldatıcı olabilir."