Sinsi Kız Arkadaşımın Tora no Ana Macerası

2013 Nisan sonları.

Ha? Bu eserin zaman çizelgesi daha 2012 değil miydi sanki? gibi önemsiz şeyleri düşünecek zaman değildi, sıradan bir hafta içi Ikebukuro'sunda...

Doğu çıkışında Seibu, Batı çıkışında Tōbu'nun bulunduğu Ikebukuro'ya özgü bu kültüre uyarak, Seibu mağazasının yanından geçip Doğu çıkışının alt geçidinden ilerledim ve yeryüzüne çıktıktan sonra birkaç saniye yürüyüş mesafesinde...

Tren İstasyonu'na o kadar yakın olan o binanın yedinci katına çıktım. Asansörden çıktığım an, gözlerimin önüne serilen, tüm bir katı kaplayan bir cennetti.

"Neyse efendim, Utaha Senpai... Burası Comic Tora no Ana Ikebukuro Mağazası A!"

"Yıl sonunda geldiğimde farklı bir bina gibi gelmişti bana, taşındı mı?"

"Hayır, o da hala duruyor."

"O zaman, genişledi mi demek oluyor?"

"Evet! Orası kadınlara özel Ikebukuro Mağazası B olarak, burası da erkeklere özel Ikebukuro Mağazası A olarak yeniden doğdu! Kıyaslamak gerekirse, kız lisesi ve erkek lisesi gibi!"

Her geçen gün sürekli gelişen bir şehir, Ikebukuro...

Bu çalkantılı topraklarda, insanlar da binalar da, hatta şirketler de küçücük bir an bile durmaya izin verilmez.

Bir zamanların bakireler cenneti, bugün itibarıyla erkek Otaku'ları bile kabul eden engin hoşgörüsünü dünyaya duyurdu.

"Peki... Ikebukuro'ya varır varmaz bir kızı birdenbire o 'erkek lisesi' tarafına getirmek ne cüret, Rinri-kun?"

"Aman be, Utaha Senpai erkeklere yönelik bir Light Novel yazarı... Yani burada toplanan erkek öğrencilere yol gösteren bir varlık. Bir nevi bu dükkanın kadın öğretmeni!"

"Ne yani, kurban sınıfı mı?"

—

Neyse, böyle anlamsız bir konuşmayı bir kenara bırakırsak, şimdi yanımda olan, Kasumigaoka Utaha Senpai.

Benim gittiğim Toyogasaki Akademisi'nden bir üst sınıf Senpai'm, her zaman okul birincisi olan bir dahi ve aslında Kasumi Utako takma adını kullanan popüler bir Light Novel yazarı.

İlk eseri ('Aşık Metronom' - Fujikawa Fantastic Bunko tarafından yayımlandı) beş ciltte tam beş yüz bin kopya satmış, beklenen büyük bir yeni yetenekti. (Kendisi bakire mi bilmiyorum.)

Normalde benim gibi birinin kolayca konuşabileceği biri değildi ama işte, Kouhai olarak şımarıklık, hayran olarak arsızlık gibi çeşitli faktörler bir bataklık gibi iç içe geçerek ne desek bilemiyorum, oldukça karmaşık bir ilişki oluşmuştu.

"O zaman Utaha Senpai, önce Light Novel bölümünü kontrol etmeye gidelim mi?"

"Hayır, ben burada bir görevli gelip gelmediğini gözleyeceğim, gerisini Rinri-kun halletsin."

"Halletsin derken... Neyi?"

"Elbette Light Novel bölümündeki tüm rafları 'Aşık Metronom' ile doldurma operasyonunu yürütmek."

"Bana Rinri-kun deyip dururken ahlak dışı emirler verme ama!?"

—

Neyse, bu kişinin böyle bir karaktere sahip olması da ilişkimizi karmaşıklaştıran faktörlerden biriydi.

"Oh, buldum buldum 'Aşık Metronom'u! Bak, düzgünce sergilenmiş Senpai."

"Sergilenme açısından Fantastic'te dördüncü, beşinci sırada falan herhalde. Biraz can sıkıcı."

"...Artık tamamlanmış bir seri olduğuna göre fazla nazlanmayı bırakalım."

Light Novel'ların eski basım bölümündeki Fujikawa Fantastic Bunko'nun rafı, diğer yayınevlerine göre kaçıncı sırada olduğu bir yana... Orada, Utaha Senpai'nin eserinin beş cildinin tamamı düzgünce sergileniyordu.

Tamamlanmasının üzerinden epey zaman geçmesine rağmen hala birkaç kez yeniden basılmış gibi duruyor ve uzun soluklu bir seriye dönüşmüş gibiydi; onu desteklemeye devam eden ben de duygulandım.

"Aslında yarın bir tanıdıkla buluşacağım için hediye etmek üzere birinci ciltten beş kadar almayı düşünüyorum."

"Öyle şeyler için Fujikawa'ya söylesen vermezler mi?"

"İmkansız, Machida-san cimri de."

"Ha, öyle mi."

Fujikawa Yayınevi ve sorumlu editörün şerefi adına söylemeliyim ki, Utaha Senpai'nin şu anki sözleri kesinlikle yalan ve makul bir sebep söylesen kesinlikle fazladan verirler... diye umuyorum.

Sadece, böyle pazarlıklar ona zahmetli geldiği için parayla çözmeye çalışıyor bu kişi.

"Oh, tam beş tane kalmış Senpai. Ne iyi oldu."

Düzgünce sergilenen birinci ciltten beş tanesini birden çekip alınca, tam da rafta bir kitaplık yer boşaldı.

İşte böylece, bu dükkanın 'Aşık Metronom' birinci cildi mutlu mesut tükenmiş oldu...

"Bu... bir fırsat."

"Senpai?"

Ve o duruma, Utaha Senpai'nin gözlerinin şeytani bir şekilde parladığını hissettim.

Hayır, 'hissettim' değil. Böyle zamanlarda mutlaka tuhaf bir fesatlık peşinde olur.

"O-on tane mi!?"

"Evet, şimdi sen görevliye 'Yaymak için 'Aşık Metronom'un birinci cildinden on tane verin lütfen' diyeceksin."

Az önce kasadaki kişiye "'Şey... hepsi aynı kitap ama sorun olur mu?' diye şaşkın bir yüzle sorulurken" hesabı ödeyen Utaha Senpai, bana daha da saçma bir şey buyurdu.

"Dur, dur bir dakika! Doğru, şimdiye kadar tüm ciltlerden ondan fazla alıp her yere yaydım ama şimdi maddi olarak sıkıntıdayım!"

"...Şimdiye kadar benim için böyle saçma şeyler yaptığın gerçeğinin şok ediciliği karşısında nasıl bir yüz ifadesi takınacağımı bilemiyorum ama şu an senden istediğim o değil."

"Öyle mi?"

Söyledikleri hala simsiyah olsa da, o anlık, Senpai'nin yanakları bundan bambaşka bir renge büründü.

"Zaten şimdi birinci cilt stokta yok, değil mi? Hepsini ben satın aldım."

"Ha, doğru. Ama o zaman sormak boşuna olmaz mı?"

"Hayır, tam da bu yüzden sormanın bir anlamı var."

"Peki, ne demek bu?"

"Dinle Rinri-kun? Eğer onlar 'Üzgünüz, o ürün şu an stokta yok' derlerse, 'İnanılmaz!' diye abartılı bir şekilde yaygara kopar. 'O Kasumi Utako'nun başyapıtını bulundurmayan bir kitapçı mı var!' diye azarla."

"...Bu hareketin ne anlamı var?"

"O kadar büyürse olay, kesin bu hatayı düşünüp bir sonraki sipariş sayısı daha da artacaktır."

"Bana Rinri-kun deyip duruyorsan o zaman bana da öyle yaşamama izin ver diye..."

—

Şimdi bile böyle yakınsam da, Senpai'nin bu tür "rica"larını reddetmem imkansızdı...

"Şey, affedersiniz, 'Aşık Metronom'un birinci cildinden on tane var mı?"

"Elbette var! Şimdi arka depodan getireceğim, lütfen biraz bekleyin!"

"Ha? Ah, durun!"

Benim telaşla onu durdurma çabamı dinlemeden, görevli kasaların arkasına doğru hızla koşarak gözden kayboldu.

Evet, gerçekten hoş ve dürüst bir yaklaşımdı. Ama...

"............Varmış, Senpai."

"............Neyse, hepsine imza atarım."

"............Yaşasın, şanslıyım."