Kaderin Cilvesi ve Bir Öğle Yemeği

"Tomoya, burası uygun mu?"

"...Ha?"

İşte böylece, haftanın ilk günü Pazartesiydi.

Toyogasaki Lisesi, üçüncü sınıf F şubesi sınıfı.

Ders sahnelerini tasvir etmeme inadındaki bu eserin mottosu gereği, şimdi öğle arasıydı.

Kantin'den öğle yemeğimi alıp keyifli bir yüzle yerime oturduğumda, sağ yanımdan aniden yan masanın bana çarpmasıydı şu anki durum.

"Bak, senin masanı da buraya çevir."

"Ne, sen ne yapıyorsun?"

Baktığımda, orada ne ara olduğunu anlamadığım bir şekilde kendi masasını benimkine yapıştırmış, beslenme çantasını açmaya çalışan yan sıradaki sınıf arkadaşım vardı.

Ancak, her zaman mecburen birlikte yemek yediğim sol yanımdaki Kamigou Yoshihiko (bugün yok) değildi; üstelik bir erkek de değildi.

Daha doğrusu, sınıf hiyerarşisinde benim gibi bir boktan otaku ile konuşmaması gereken kadar "yüksek" bir kızdı.

Göz kamaştırıcı sarı saçlı ikiz kuyrukları olan zarif bir güzel kız.

Babası İngiliz diplomat olduğu söylenen, İngiliz-Japon melez bir hanımefendi.

Okula başladığından beri geleceği parlak görülen, resim kulübünün ası.

"Vay, o mu senin öğle yemeğin? Katsu sandviç ve yakisoba ekmeği, bu da ne yağlı bir seçim böyle."

"Eririi... Olamaz, romantik komedi eserlerinde bu iki menünün oynadığı rolün önemini fark etmemiş olamazsın, değil mi?"

"Fark etmeyen sensin... Bu iki menünün, sadece kapakları değiştirilmiş, düşük bilinçli romantik komedilerin kalitesizce üretilmesinin tüm kötülüklerin kaynağı olduğunu."

"...O zaman, iddiaya girelim mi? Şimdi benim hayal ettiğim romantik komedi senaryosunu çürüt bakalım, Kashiwagi Eri."

"...Memnuniyetle."

Fakat işin aslı...

"Öğle arasında, popüler katsu sandviç için her zaman kantine ilk ulaşmak için yarışan başrol ve atletizm kulübü başrol kadını! Her zaman kavga eden ikili, bir gün kızın başka bir erkekten itiraf almasıyla araları bozulur!"

"Koridorda koşarsan tehlikeli olur. Hem zaten son zamanlarda katsu sandviç için kantinde özel bir kapışmaya girmeye gerek kalmadan, hemen yakındaki marketten alabilirsin."

"Ah... Tesadüfen kendi yarım yediği yakisoba ekmeğini hanımefendi başrol kadına veren başrol! O sıradan ve gösterişsiz davranışa yakınlık duyan hanımefendi! Daha önce çevresinde görmediği türden bir çocuğa karşı yavaş yavaş ilgi duymaya başlayan o kız..."

"İlk tanıştığında yarım yenmiş bir şey alırsan, iğrençtir iğrenç. Ondan önce, sıradan olsun lüks olsun, yemek gibi bir şeyle düşecek hanımefendi yoktur. Kaynak benim."

"Guh..."

"...Falan filan, böyle boş konuşursak öğle arası biter, o yüzden ben önce yiyorum, tamam mı? Yemek için teşekkürler."

Statü olarak tartışmasız safkan bir hanımefendi olması gerekirken, özel bir yetiştirilme tarzı yüzünden böyle büyümüş bir boktan otaku.

Toyogasaki Lisesi, üçüncü sınıf F şubesi, Sawamura Spencer Eririi.

"Hem zaten, sen de bu tür abur cuburları seversin oysa."

"Maalesef. Ben yakisoba'da hazır noodle taraftarıyım."

"Hayır, o daha da abur cubur."

Otaku olmasının yanı sıra, ebeveynlerinin yetiştirme konusunda birçok hata yapması üzüntü vericiydi.

"Yine de, katsu ve yakisoba ile beslenme dengesiz olur, değil mi? Omlet yer misin?"

"Gerek yok."

"Çekinmene gerek yok. Annemin omletini çok severdin, değil mi?"

"Mesele o değil de..."

Gerçekten de Eririi'nin annesinin özenle hazırladığı bento, eskiden olduğu gibi, yine bir hanımefendinin öğle yemeği olduğu düşünülemeyecek kadar sıradan içerikteydi ve çoğunu bitirdiğim ilkokul gezisindeki anılarımı canlandırıyordu.

İşte böylece, bu hanımefendi ile ben, sınıf içi hiyerarşiden ayrı olarak, böyle öğle yemeğini birlikte yiyecek kadar kader bağlarıyla doluyduk.

İlkokula başladığımızdan beri çocukluk arkadaşı.

Birkaç ay öncesine kadar aynı kulüpte aynı hayali kovalayan eski yoldaşlar.

Ve iki kez ölümcül yanlış anlaşılmalar yaşadıktan sonra, bu noktada yine aynı sınıfa düşmüş, kopmaz bir bağ.