İori'nin Keskin Gözleri

"İori'nin, neden yapamayacağını açıklamasına gerek yok. Zaten biz kendi isteğimizle rica etmiştik."

"Ah..."

"Bu yüzden, bugünlük dönelim, Katou."

'Daha doğrusu, bir sebebi olduğu söylenmesi bile iyi. Zaten, keyfi olarak reddedilmiş olsak bile, bu konuda kızmaya hakkımız yok. Hatta, İori için fazlasıyla hoşgörülü bir davranış olmalıydı...'

'Gerçekten inanamıyorum. Benim koca bir günümü harcayarak çizdiğim resmi beş saniye görüp revize istiyor, biliyor musunuz? Üstelik nedeni de sadece "Böyle satılmaz" tek kelimesi!'

'Bununla da kalmıyor, "Peki ne yapmalıyım?" diye sorsam da "Bunu benim bilmem mümkün mü?" diyor, biliyor musunuz? Artık ne dediğini ben hiç anlamıyorum!'

'Evet, ne de olsa, en sevdiği kız kardeşine bile aynı şeyi yapıyordu...'

"Hey, İori."

"Ne var, Tomoya-kun?"

"Bir dahaki sefere ne zaman bakarsın?"

"Ah, Aki-kun...?"

"Şey, bakalım... O zaman, tatil sonrası ilk günün akşamı. Okul dönüşü burada."

"Anladım, o zamana kadar düzeltirim... Görüşürüz."

"Ah, tekrar görüşürüz."

"E-e..."

Katou, düz değil, boş bakışlarla dolu bir ifadeyle, benimle İori'nin konuşmasına tamamen ayak uyduramamış, geride kalmıştı. Ama ikimiz, buna aldırış etmeden, işimiz bitmiş gibi birbirimizden gözlerimizi kaçırdık.

'Doğrusu, bir süredir aramız bozuk olduğu için, bu türden dolaylı iletişimimiz mükemmeldi. Yine de, aramız kötü olduğu için anlıyorum. İori'nin söylediği "satılmaz" sözünde, benim fark etmediğim bir "sebep" mutlaka var. Ve o "sebep" çözüldüğünde, kesinlikle kabul edecektir. Şimdi, bu kesinliği elde etmiş olmak bile yeterince iyi.'

"Ah, bir de Tomoya-kun."

dedi ve fişle kasaya doğru gitmeye çalışan benim sırtıma, İori bir kez daha seslendi.

"Bu sefer ne var?"

Ama, arkamı döndüğümde gözüme çarpan İori'nin bakışları, bana dönük değildi. Evet, yanındaki...

"Senin kız arkadaşın, biraz yapışkan, değil mi?"

".................."

'Ah, Katou'nun gözleri ferini kaybetti.'