Gitarla Tavlamak mı? Bakmaya Dayanamıyorum!

"Herkese iyi akşamlar! Bugün benim, Miççi'nin ilk solo konserine geldiğiniz için teşekkürler!"

"Hayır, burası yerleşim yeri, şimdi gece ve bu da komşulara rahatsızlık vermek demek!"

İşte böylece, Kato'nun şok edici davetinden otuz dakika sonraki dönüş yolunun... son noktası.

Güneş batmasına rağmen anne babası hâlâ dönmemiş, bir erkek lise öğrencisinin evi olmasına rağmen nedense kız lise öğrencilerinin her zaman takılabildiği, o bildik Aki Evi.

Okulda birine yakalanırsa büyük bir soruna dönüşmesi işten bile olmayan o otaku ininde, biz 'blessing software'in tam kadrosu bulunuyorduk.

"Şey, o zaman hemen ilk şarkı... diyecektim ama birden bir sürpriz yapsam mı acaba! Aslında bugün, tam da yeni bir şarkı hazırladım! Bu konsere gelen herkese özel, ilk kez sahneye çıkaracağım!"

"O yüzden sus. En azından sessiz konuş."

"... ..."

"... ..."

"A, ah, ahaha..."

Evet, 'tam kadro'ydu.

Sağımda, sakinliğini korumaya çalışsa da, hoşnutsuzluğunu gizlemeye bile tenezzül etmeden, o yüksek sesin sahibine sessizce ters ters bakan Utaha Senpai vardı.

Solumda ise, asla tepki vermemeye yemin etmiş gibi, eskiz defterine çizim yapmaya devam eden Eriri.

Daha da solunda, o ikisini çaresizce olaya dahil etmeye çalışsa da, asıl sanatçının havası o kadar tuhaf olduğu için kendisi bile biraz geri çekilmiş olan Kato.

Ve...

"Ne bileyim ya, ne kadar keyifsizmiş bugünkü seyirciler de..."

"Senin enerjin fazla kaçmış! Ayrıca defalarca söylüyorum, biraz daha ölçülü ol!"

"Ama elden bir şey gelmez ki! Daha az önceye kadar üç gün üç gece uyumadan şarkı yapıyordum, ne yapayım?"

Ve benim tam karşımda, sahneye benzetilmiş yatağımın üzerinde, üniformasıyla bağdaş kurmuş, umursamazca gitarını tutan 'sözde' sanatçı.

Gözlere zehir saçan derecede özensiz giyimi ve hareketleriyle sağlıklı bir çekicilik yayan, hafif dağınık kısa saçlı, uzun boylu, güzel kuzenim.

Sonrasını düşünmeyen, umursamaz düşünce yapısından kaynaklanan dağ gibi sorunlar.

Bazen de aşırı güçlü yakınlık hissinden kaynaklanan çok yoğun fiziksel temas.

Bazen de kız okulunda büyüdüğü ve erkeklere alışkın olmadığı için zaman zaman ortaya çıkan ani bir saflık.

Bir sürü farklı yüzü olsa da, akraba olduğu için hayat boyu katlanmak zorunda kalınan, gerçekten de başa çıkması zor, savunmasız, erotik bir kız.

Daha geçenlerde, anime şarkıları konserinde çıkış yapmış, ama otaku olmayan bir grup kızı, 'icy tail'den Miççi, yani Hyoudo Michiru.

"Peki? Bu ne anlama geliyor, açıklamanı rica edeceğim... Kato."

"Ah, evet, şey... yani..."

"Ya, işte şey, Tomo ille de beni istiyor diye tutturdu, değil mi? Ama ben de şimdiye kadar yeterince istediği gibi davrandım, daha fazlasını isterse vücudum dayanamaz diye reddetmeye çalıştım ama yine de, kuzenim olan erkek çocuk sonunda erkek olmaya çalışıyor, değil mi? Ona istediği kadar izin vermemek olmaz ki? O zaman ablası olarak ben de bir kabuk atayım... pardon, kendimi feda edeyim dedim."

"...!"

"...!"

"......Duymadın mı Miçiru? Ben Kato'ya soruyorum. Sen sus."

"Ehh!"

Miçiru'ya sorsam da bir sonuca varamayacağımı ve işin içinden çıkamayacağımı bildiğim için, sorunun ucunu daha anlaşılır olan Kato'ya çevirdim.

Daha doğrusu, Miçiru'nun 'derin düşünmeden, gelişigüzel ve uygunsuz şeyler söyleyerek sadece erotik yanlış anlaşılmalara yol açan süper konuşma sanatına' sinirlenen iki yanımdan gelen fiziksel saldırılara maruz kalan benim halime de bir bakın isterim.

"O zaman ben açıklayayım. Şey, aslında geçenlerde Hyoudo-san'a oyunun testini yaptırdım."

"Aynen aynen! Geçen hafta Kato-chan aniden bana ulaştı da..."

"Ah, sorun değil Hyoudo-san, ben açıklayacağım... Ayrıca bana -chan ekiyle hitap etmen sorun değil ama en azından doğru telaffuz etmeni rica etmiştim geçenlerde, değil mi?"

"Aa, öyle miydi? Ya, kusura bakma kusura bakma Kato-chan."

'Vay be, şimdi, nadiren de olsa Kato da sinirlenmiş gibi miydi?'

'Hayır, şimdi kızların o önemsiz gurur meselesini bir kenara bırakırsak...'

"Test mi? Neden Miçiru gibi birine?"

"Ben 'gibi biri' mi...?"

"Ah, hayır..."

"Şey, Aki-kun'un böyle söylemesini anlıyorum. Çünkü Hyoudo-san otaku değildi, hiç oyun oynamamıştı, başlarda hiç ilgi göstermedi, hata ayıklamanın ne olduğunu bile bilmiyordu, zaten kurulumu öğretmek bir saat sürdü ve oynamaya başlar başlamaz sıkılıp gitar çalmaya başladı."

"...Yine de sana Kato-chan diyeceğim bundan sonra hep."

'Sadece dinlemek bile Kato'nun ne kadar zorlandığını düşündürüyor.'

'Ayrıca, anlaşılan kızların o önemsiz gururu, erkeklerin hayal ettiğinden çok daha derinlere iniyormuş.'

"Ama sonuç olarak boşuna değildi, değil mi? Aki-kun."

'Elbette, sadece durumu özetle dinlersem boşuna olmadığını anlarım.'

"Çünkü bitişe bir şarkı eklenecekti, değil mi?"

"Amatör bir yönetmenin ilk eseri olan bir doujin yazılımına, hem de?"

"Profesyonel bir romancının senaryosu, popüler bir doujin illüstratörünün orijinal çizimleri bir yana, üstüne bir de orijinal vokalli bir şarkı, öyle mi?"

"Bunun ne kadar imkânsız bir şey olduğunu, ilkokuldan beri Comiket'e giden benim bilmemem mümkün mü?"

"Ama, peki ne diye böyle bir şeye..."

"Hyoudo-san, Aki-kun'un yazdığı ek hikayeyi oynadı ve... 'Bu haliyle hiç iyi değil' dedi."

"Ne dedin Miçiru! Benim senaryomdan ne anlarsın sen be!?"

"Eee! O kadar mı diyorsun!?"

'Ah, neyse, kendime ders çıkarmak adına bir uyarıda bulunayım mı?'

'Şimdiye kadar tek bir eser bile ortaya koymamış bir tüketim domuzu... hayır, safça eserden keyif alan bir kullanıcı, kendi bilgi seviyesinin ve deneyimsizliğinin farkında olmadan... hayır, bizim yetersizliğimizi görüp acımasızca eleştirse bile, eseri yapan taraf asla sinirlenmemeli, anonim forumları karıştırmamalı, bloglarda veya sosyal medyada hakaret etmemeli, değil mi?'

'Sessizce yutmalı, 'ne olursa olsun' diye hırslanıp bir dahaki sefere daha iyi bir eser yapmaktan başka çare yok, değil mi? ...Başka çare yok, kesinlikle yok.'

"Ah, hayır, öyle değil. Öyle demek istemedi Aki-kun."

"Peki, peki, ne anlama geliyor o zaman?"

'Kato'nun araya girmesi, sanki sevgilisinin mantıksız kaprislerini çaresizce yatıştıran bir erkek arkadaşınki gibi bir tona bürünmüştü.'

'Şimdiki ben, o kadar zahmetli bir şekilde mi küsmüştüm acaba?'

"Hyoudo-san, 'Bu haliyle Aki-kun'a hiç faydam dokunmuyor, daha çok yardımcı olmak istiyorum' dedi."

"E...?"

"Hey, Kato-chan! Onu söylemeyecektik hani..."

"Kato işte."

"...Kato, chan."

'Siz ikiniz artık yeterince baydınız, bu konuyu uzatmayı bırakın artık' diye laf atmayı bu ortamda içime atarken, suratını asıp başka yöne dönen Miçiru'nun profilini izledim.

"Eh, öyle düşünmesi de doğal aslında. Ne de olsa Hyoudo-san'ın oynadığı Aki-kun'un senaryosu daha tamamen bitmemişti."

'Gerçekten de öyle, doğal tabii ki... Çıktığından beri daha yarım ay bile geçmedi.'

"Bu yüzden müzik hiç uymuyor. Yönetmenlik de henüz tam oturmamış. Görseller de hiç tamamlanmamış."

"…Orada beni sinsice iğnelemeyi bırakır mısın Megumi?"

"İşte bu yüzden paranoyanız çok gelişmiş diyorum ben. Hem Eriri'nin hem de Aki-kun'un."

Kato, yine yandere sevgilisini yatıştırmaya çalışan bir erkek arkadaş gibi hafif yorgun bir ifade takındı.

'Hayır, ama şimdiki sözlerimi daha dikkatli seçmeliydim.'

'Görsel yok' meselesini en sona, bir espri gibi saklamam hataydı... ve sadece buna tepki vermesi de gerçekten zahmetliymiş.'

"Sonra, ikimiz senaryoyu baştan okuduk ve nereye nasıl bir fon müziği koyacağımızı konuştuk."

"Hayır, ne yapıyorsunuz siz be...?"

"Oyun yapıyoruz işte."

"Öyle demek istemedim ki..."

Kato ile Michiru'nun yaptıkları, baştan aşağı sorunluydu.

Yönetmen olan bana hiçbir şey söylemeden, kendi aralarında danışıp şarkı sayısını artırmak gibi, kulübün düzenini bozuyorlardı.

Gerçekten de, geçen hafta, hayır, son zamanlarda hep kendi işime dalmıştım ama yine de bir rapor verebilirlerdi.

"Çoğu yerini hafta başına kadar bitirdik ama Hyoudo-san ille de bir şarkının eksik olduğunu söyledi. Bu yüzden şimdi yapacakmış."

"Hayır ama, bu, diğer sonlardan tamamen farklı değil mi? Çok mutlu bir son değil mi?"

"Michiru?"

"Bu sona, şimdiye kadarki sonlarla aynı şarkıyı koyarsak hiç olmaz ki?"

"Ah..."

Michiru'nun 'böyle hiç olmaz' demesi, o anlamda yani...

"Başta sadece şarkıyı yaptım ama sanki bir şey ifade etmeyecek gibi geldi bana~"

"Sonra ne yapsak diye konuşurken, Hyoudo-san da 'O zaman şarkı söylemeyi deneyelim mi?' diye ortaya attı."

Yani, durum bu muydu şimdi?

Sadece iyi bir eser çıkarmak istemişsiniz, öyle mi siz...?

"O 'piko piko' sesleriyle nasıl şarkı çalınır diye düşünmüştüm ama şimdi normalde CD ses kaynağıyla eklenebiliyormuş, öyle mi?"

"İ-işte bu yüzden senin kafandaki oyunlar neden Famicom Seviyesi'nde? Gerçek bir konsol bile görmemişsindir sen, değil mi?"

Böyle bir çıkış bile, şimdiki halimle, nedense pek keskin değildi.

"O zaman yapabilirim diye düşündüm... Hayır, aslında ondan sonra söz yazmakla çok uğraştım ve sonunda bu sabaha kadar sürdü."

"..."

Çünkü, e, öyle değil mi?

Otaku kültürüne sürüklenmiş sıradan biriyle, hala otakuları anlamayan bir riajuu.

Kulübün içinde, otakuluktan en uzak olan o iki kişi.

Oyun yapımı konusunda ne bilgi birikimi ne de motivasyonu olması gereken o iki kişi.

Bu kadar çok çabalayacaklarını, üstelik kendi başlarına harekete geçeceklerini kim düşünürdü ki?

"İşte böyle, açıklama bitti. Gerisini sen dinle de, koyup koymayacağına karar ver, Yönetmen?"

"Michiru..."

Michiru'nun her zamanki o parıldayan gülümsemesi ve ardından gelen gururlu göz kırpışı.

Benim o an ne düşündüğümü tamamen anlamış gibi duran o yaramaz ifadesiyle, her şeyi kavramıştım.

Demek öyle, yani şimdiye kadar sır tutmasının sebebi buymuş.

Sen sadece beni şaşırtmak istemişsin, değil mi? Öyle değil mi?

Gerçekten de bencil, laubali ve ortamı okuyamayan biriydi.

Ama zorla dahil olduğu oyun için üç gün uykusuz kalmış.

Bitince hemen dinleteyim diye evime damlamış.

Şimdi bile, eminim yorgundu.

Hayır, tam da yorgun olduğu için neşeli, keyifli ve enerjikti.

Böyle neşeli, tasasız ve yaramaz Michiru'dan gelen bu, devasa bir sürprizdi.

"Peki, dinleyin o zaman... Başlık: 'Tomo'ya Adanmış Bir Balad'."

"Haaaaağğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğğõ: 「ま、そう思うのも当然と言えば当然だけどね。何しろ氷堂さんがプレイした安芸くんのシナリオは、まだ全然作りかけだったし」

そりゃ確かに、当然と言えば当然だよなぁ……上がってからまだ半月も経ってない。

「だから音楽がまるで合ってない。演出もまだ作り込んでない。絵も全然揃ってない」

「……そこでさり気なくあたしを刺すのやめてくんない恵」

「だから被害妄想たくましすぎるんだってば。英梨々も安芸くんも」

と、加藤がまたヤンデレ彼女をなだめる彼氏みたいに少し疲れた表情を見せる。

いや、でも今のは言い方を考慮すべきだった。

『絵がない』ってのを最後にオチっぽく持って来たのがまずかった……って、それだけで反応するってめんどくせえな確かに。

「それでね、改めて二人でシナリオを読み直して、どこにどういうＢＧＭを入れるか、相談し合ったんだよ」

「いや、何やってんだお前ら……」

「だから、ゲーム作りだよ」

「そういうことじゃなくてさ……」

加藤と美智留のやってることは、色々と問題だらけだ。

ディレクターである俺に何も言わず、勝手にメンバー間だけで相談して曲数を増やすとか、サークルの秩序を乱してる。

そりゃ確かに、先週の俺は、いや、最近の俺はずっと自分の作業にかかりっきりだったけど、それでも報告くらいは入れられるはずだ。

「だいたいのところは週明けまでに終わったんだけど、でも氷堂さん、どうしても一曲足りないって。だから今から作るって」

「いやだってさ、これ、他のエンディングと全然違うじゃん。すっごい嬉しい結末じゃん？」

「美智留？」

「このエンディングに、今までのエンディングと同じ曲かけたら全然駄目じゃん？」

「あ……」

美智留の『このままじゃ全然駄目』って、そういう……

「最初は曲だけ作ったんだけど、なんか伝わらない気がしてさ～」

「で、どうしようって話になって、なら歌ってみようかって氷堂さんが言い出して」

つまり、こういうことかよ。

ただ、いい作品にしたかったってことなのかよ、お前ら……

「あんなピコピコの音でどうやって歌を鳴らすんだって思ったけど、今は普通にＣＤ音源で入れられるんだって？」

「だ、だからどうしてお前の中のゲームはファミコンレベルなんだよ？　実機なんて見たこともないだろ？」

そんなツッコミも、今の俺では、なんかいまいちキレがない。

「だったら、やれるかなって……いや～、実際にはそれから作詞で悩みまくって、結局今朝までかかっちゃったんだけど」

「っ……」

だって、そりゃそうだろ？

オタクに引きずり込まれた一般人と、今でもオタクに理解のないリア充と。

そんな、サークルの中でも、一番オタクから遠い二人が。

一番、ゲーム作りのノウハウも、モチベーションもないはずの二人が。

こんなに一生懸命、しかも自分から動こうとするなんて、誰が思うかよ？

「そんなわけで、説明終わり。あとは実際に聴いてみて、入れるかどうか判断しなよ、ディレクター？」

「美智留……」

美智留の、いつものにぱっとした笑顔と、それに続く得意げなウィンク。

その、俺が今思っていることを読み切ったような悪戯っぽい表情で、わかってしまった。

そっか、つまり、今まで秘密にしてたのは、そういうことなんだ。

お前、ただ俺をビックリさせたかっただけなんだろ？　そうなんだろ？

本当に、自分勝手で、馴れ馴れしくて、空気読まなくて。

けれど無理やり付き合わされたゲームのために三日も徹夜して。

完成したらすぐに聴かせようって、ウチに押しかけてきて。

今だって、きっと疲れてるのに。

いや、疲れているからこそ明るく、楽しく、元気よく。

そんな、陽気で、気楽で、悪戯好きな美智留の、これは特大のサプライズ。

「じゃ、聴いてください……タイトルは『トモに捧げるバラード』」

「はああぁぁぁっ!?」

「…………っ！」

「おまっ、ちょっ!?」

"Aaa, ben başlığa kadar karışmadım, şimdi öğrendim!"

…diye düşündüm ama bu kızın ortamı okuyamayan yaramazlığı, öyle küçük bir iyi hikâye ile bitecek gibi değildi.

"Oh be, rahatladım. Ah, ne güzeldi!"

"…O kadar yiyip de hemen banyoya girebilmen ne tuhaf."

İşte böylece, mini konser biteli yaklaşık iki saat olmuş, yine benim odamdaydık.

Michiru, yeni şarkıyı sergiledikten sonra aniden "Yaşasın! Çile hayatı bitti!" diye bağırarak yatağa atladı, giden diğer üyeleri bir anlığına dondurduktan sonra, pizza restoranını arayıp pizza, patates, makarna ve tavuk sipariş etti ve neredeyse yüzde seksenini kendi başına mideye indirdi.

Üstelik hemen ardından, neşeyle bu odada soyunmaya başladı ve ben telaşla onu banyoya fırlattığımda, zaten külotuna uzanmıştı.

Hep düşünürüm, bu kız içgüdüleriyle ne kadar da yaşıyor böyle.

"Tomo, sen de girsene?"

"Ben biraz sonra girerim."

Ve nihayet, odaya döndüğünde üzerindeki kıyafet miktarı, onu dışarı attığımdakiyle hemen hemen aynıydı ama artık bir şey söylemenin de anlamı yoktu.

"Şu an tam da güzel sıcaklıkta oysa... Tekrar ısıtırsak fazladan gaz parası gider, biliyor musun?"

"Evimizin faturalarını dert edeceğine, az önce bana tamamını ödettiğin pizza parasını dert etsen ya."

Ayrıca, yaşıtım bir kızın hemen ardından, bariz bir şekilde kokusu ve sıcaklığı kalmış bir banyoya öyle kolay kolay girilir mi?

"Ama bak, çabuk girmezsen, o izler hiç geçmez biliyor musun?"

"Ha? Ne iziymiş o?"

Ben bu kadar çekinip mesafe koymaya çalışırken, o ise özellikle benim önümde bembeyaz bacaklarını açıp diz çöktü, banyodan çıkmış kızarmış yüzünü bana yaklaştırdı ve yukarıdan bakarak beni süzdü. Bu kız artık aklın düşmanı, şehvetin tanrıçasıydı.

"İzler kalmış... Bak işte."

"!? Mi-Michiru!"

…Ve zaten kalbe zararlı olan bu kuzenim, benim en utanç verici yerime doğrudan dokundu.

"Ah ha ha haa... Evet, kazandım, kazandım, tam zafer!"

"Kes sesini!"

Eminim, gözlerinin altında, gözyaşı izleri bembeyaz kalmıştı.

Gerçekten de, iki saat önceki halim, çok utanç vericiydi.

Sadece bir şarkı dinlediğim için, kimseye aldırmadan hıçkıra hıçkıra ağlamıştım.

"Evet, evet, tüm gücümle yaptığımın karşılığını aldım, ruhumu katarak söylediğimin karşılığını aldım."

"İşte bu yüzden, kes sesini diyorum...!"

Çünkü, elden bir şey gelmezdi.

Gerçekten de, çok duygulanmıştım.

Michiru'nun şarkısı, sesi, bir şekilde, benim hassas tellerime dokunup durmuştu.

Normaldeki umursamazlığından tahmin edilemeyecek kadar narin gitar tınıları.

Normaldeki bencilliğini aşan sözlerinden tahmin edilemeyecek kadar nazik sözler.

Normaldeki hızlı ve keskin tonundan tahmin edilemeyecek kadar berrak bir ses.

Asil duruşlu gibiydi ama aynı zamanda tam bir anime şarkısı gibiydi.

Eseri gerçekten anladığı, derinlemesine incelediği belli oluyordu.

Uzun süren bir lanetten Kilidi Açılmış, kaygısızca kalplerinin derinliklerinden gülen Başrol Kadın ve diğer karakterlerin gülüşleri duyuluyordu sanki.

Kendime geldiğimde hıçkıra hıçkıra ağlıyordum ama diğer dinleyiciler bana hiç alay etmediler, gülmediler. Tek istisna, sanatçının kendisiydi.

Peki, herkesin bana neden gülmediğini de biliyorum.

Çünkü kimsenin o havada değildi.

Ağlayan bana gülerlerse, bumerangın kendilerine döneceğini biliyorlardı.

O kadar ki, oradaki herkesin (müziğe) kapıldığını herkes biliyordu.

Sadece amatör bir şarkıcı-söz yazarının oyun müziğine.

"Nasıl desem..."

"Hı?"

"Kendi eserinin insanları etkilemesi... harika bir şey, değil mi?"

Ve nedense, Michiru'nun şimdiki sesi, az önceki benimkine biraz benziyor, hafifçe duygusaldı.

Evet, eserin aktardığı duygu asla tek yönlü değildir.

Alıcının hissettiği duygu, sözler, alkışlar, hatta **gözyaşları**na dönüşerek yaratıcısına geri döner.

Bu yüzden yaratıcı, daha da yüksekleri hedefler.

Alıcıyı bir kez daha derinden etkilemek isteyerek.

Ve bir kez daha kendini derinden etkilemek isteyerek.

Ben böyle şeyleri birçok kez gördüğüm için biliyorum.

"Ş-şey, bu arada Michiru, sen, o başlık da neyin nesiydi öyle!"

"Ay, ne var ki? Benim içimden geçenlerdi oysa."

"Öyle olsa bile, öyle bir şey şarkıyla hiç uymuyordu ki."

"Şey, o geçici bir şeydi. Başka 'Tomo, Huzur İçinde Uyu' diye bir fikir de vardı ama."

"Öldürme beni."

Bunu anladığım için, sadece kendim için değil, bilerek konuşmanın seyrini değiştirmeye çalıştım.

Çünkü iki kişi baş başa öyle bir havaya girersek çok kötü olur.

"Peki?"

"Peki, ne demek?"

"Benim şarkım. Kabul mü, red mi?"

"............"

"Oyuna koyacak mısın? Yoksa atacak mısın?"

"......Yok öyle bir şey."

"Hımm? Ne dedin? Duymuyorum ki~."

"......Onu atmak da ne demek, **imkansız**!"

"Ahahahaha~, yine ben kazandım, değil mi Tomo~!"

"Onca emekle yapılan şeyi iptal edecek kadar lüks bir yapım ekibimiz yok."

Az öncekinden daha uzun bir kahkahayla birlikte Michiru yüksek sesle zaferini ilan etti.

Benim hedeflediğim gibi, her zamanki Michiru'ya ve her zamanki bana döndük.

Evet, bizim için böyle olması iyi.

"Ay, ama şimdi eklersek bayağı zahmetli olabileceğini söylemişti Kato-chan, değil mi? **Miktar** sorunu olurmuş, veri değişimi falan..."

Elbette, aynen öyleydi.

Şimdi bu saatten sonra böylesine yüksek kaliteli, büyük **miktar**lı veriyi eklemek tam bir macera olur.

Ne olacağı belli olmaz, ne kadar uğraş gerektireceği de belli olmaz.

"Aslında, bir iki şarkı, büyük bir mesele değil."

Elbette yalandı.

Sadece, ne olursa olsun, kaç gün uykusuz kalsam da, ölsem de ekleyeceğim kesindi.

"Hımm?"

"Ne var?"

Ve elbette Michiru, benim o laubali sözlerimi kaçıracak değildi.

"Hadi ama~, dürüstçe söyle artık~. Tomo beni çok seviyormuş~!"

"Senin! Yaptığın! Şarkıyı! Çok seviyorum! Garip kısaltmalar yapma!"

"......Çok sevdiğini değiştirmiyorsun, değil mi?"

"......Ben yalandan nefret ederim."

"Nfufu~, yalancı şey seni~."

"Yapışma bana, boğucu şey."

"Yalan~, şimdi kışın ortası~."

Michiru, sırtıma sırtını dayayarak iyice bastırdı.

Ve tekrar gitarı eline alıp yavaşça "o şarkının" introsunu çalmaya başladı.

'......Bu yüzden yapma diyorum, ağlayacağım çünkü.'

"Peki ne oldu? Oyun düzgünce bitecek mi? Kışın, şey, **Comiket**'e yetişecek mi?"

"Ah, **yakında**..."

Senaryo tamamen bitti. Script de neredeyse tamam. Ve müzik bugün, en güçlü hale geldi.

Geriye sadece orijinal çizimler kaldı, artık kazanmış sayılırız.

Çünkü geriye kalan, düzgünce tamamlamak konusunda kulüp içinde en güvenilir, en profesyonel amatör olan Kashiwagi Eri'den başkası değil.

"Peki Tomo. Peki, oyun biterse..."

"Ne var?"

"Gerçekten, hep birlikte mutlu olabilecek miyiz?"

"Ee..."

'Birlikte mutlu olalım!'

Bu, Michiru'nun sonunda aramıza katıldığı o **konser** günüydü.

Yetenekli kulüp arkadaşlarını sadece kendi bencilliğimle bağlı tuttuğum için beni suçlayan Michiru'ya benim cevabımdı ve yeminimdi.

"......Oluruz elbette."

"Gerçekten mi? O zamandan beri bayağı zaman geçti ama bu kulübün insan ilişkilerinde neredeyse hiçbir şey değişmemiş gibi geliyor bana."

"En başından beri iyi anlaşıyoruz ki."

"Öyle mi dersin? Ufak bir kıvılcımla bir anda çökmez mi?"

"Sen kötü şeyler söylüyorsun."

"Amaaan~."

"Ben şimdi harika bir şarkı dinleyip çok keyifliyken, keyfimi kaçırma lütfen."

Böylece, gitar çalarken beni gözleri dolu dolu yaparken, anlamsız vaazlarla kalbimi iğneleyen Michiru, tıpkı...

"İşte orada Tomo."

"Nerede Micchi?"

"Benimle olmalısın."

"Neyi!?"

"Çünkü ben ailenim. Tomo'yu asla **terk etmem**."

"......Daha çok sen terk edilecek tarafı düşün, bu haylaz."

"Ay, ne kadar kötü~."

Evet, tıpkı işe yaramaz bir akraba abla gibi... Şey, aslında neredeyse öyle.

"Michiru, sen toplum içine çıksan da o köksüz ot gibi kalırsan bundan sonra başının çaresine bakamazsın, biliyor musun?"

"Sorun değil, o zaman güvenilir kuzenim bana bakar."

"Sen asalak mı olacaksın yani!"

"Ay~, en başından beri zaten öyle düşünüyordum, menajer."

O da, ne zaman olduysa 'Bunu ben halletmek zorunda mıyım?' diye karar vermeme ramak kalacak kadar içten içe işe yaramaz bir abla gibiydi...

"Sen ne dersen de, ben bu kulübü hep devam ettireceğim."

"Kaçtın, değil mi?"

"Elbette, sen de hep burada olacaksın."

"Tomo..."

Şimdi bu saatten sonra dağılmak mı, **imkansız**!

Dağılmak mı, asla olmaz!

Utaha-senpai senaryo yazdı, Eriri resim çizdi, Michiru şarkı yazdı ve diğerleriyle buna şekil verdik.

Utaha-senpai ağza alınmayacak laflar etti, Eriri aşırı tepki verdi, Michiru kışkırttı ve diğerleri de endişeyle izledi.

Böyle festival gibi günleri bildiğim şu an, artık sadece tek başına oyun veya **anime** izleyen tüketici bir **otaku**'ya dönemem.

Utaha-senpai mezun olsa da. Biri taşınsa da. Meşgul olsak da. Ondan sonra, şey... erkek arkadaşları olsa da.

Her gün olmak zorunda değil. Sürekli olmak zorunda değil.

Yine de, bir gün, mezunlar buluşması gibi.

Onlarca **yıl**da bir yeniden bir araya gelen rock grubu gibi.

"Şey, sadece sen değil, Kato-chan da öyle düşünüyormuş gibi."

"Kato... mu?"

"Açıkçası şimdi, bizim kulübün iyi işlemesi Tomo sayesinde değil, onun sayesinde, değil mi?"

"**Öğğ**..."

O zaman yutkunduğum nefese çeşitli duygular karışmıştı.

Kulüp başkanı olarak acı vericiydi, onu kulübe davet eden Aki Tomoya olarak sevindiriciydi, sadece bir arkadaş olaraksa gözlerini hayranlıkla açmıştı, ve sonra, bir erkek olaraksa...

"Ben anladım... O kız hem en büyük dostun hem de en büyük düşmanın, değil mi?"

"Düşman da ne demek! O kadar zararsız birine böyle tehlikeli şeyler söyleme be!?"

"Neler de saçmalıyorsun sen öyle..."

Böylece, hafifçe gizemli bir mırıltı bırakarak, Michiru gitarını neşeyle tınlattı.

Sanki '...Anladım. Bu konuyu kapatalım. Tamam!! Bitti bitti' dercesine, bilinçli olarak önceki havanın tüm izlerini silip atıyordu.

Belki de kendisi bile biraz ileri gittiğini hissetmişti.

"Banyoya gidiyorum."

"Aaa, o zaman esnemeyi unutma sakın. Her yerin esnek olsun diye."

"Tamamdır."

Michiru'nun bana sunduğu bu kaçış yolunu minnetle kabul ettim. Michiru'nun sırtının hissini özleyerek, kafamı soğutmak için banyoya yöneldim.

Gerçi, küvete girip kafayı soğutmak da ne demekse, pek bir anlamı yoktu.

Ve sonuçta, banyo yaparken bile kafamı soğutmaya fırsat bulamadan, Michiru'nun söylediklerinin anlamını düşünüyordum.

Kato hem en büyük dost, hem de en büyük düşman mıydı...?

Bu Michiru için miydi, yoksa...?

"...Hm?"

Neyse...

Neden esnemek gerekiyordu ki?

Ve banyodan çıktığımda...

"Gyaaaaaaaahhh!"

"Kıpırdama Tomo! Boşuna direnirsen daha çok acır sadece, biliyor musun?"

"Yapma be Mich-chan!"

Ben de yatağın üzerinde, Michiru'nun son kalan arzularının deşarj noktası olmuştum.

"Hadi Tomo, artık vazgeç de her şeyi bana bırak gitsin~"

"Öyle şey... olur mu hiç... Öğğ!"

"Merak etme... Çok iyi hissettireceğim sana, tamam mı? Bayılacak kadar, ha?"

"O gerçekten sadece bayılmak demek ama!"

"Aaaah, ne zevk ama! Bu bir hafta boyunca kimseye Chickenwing Facelock yapamadığım için içimde birikmişti resmen!"

"Senin için çile hayatı bu demek miydi yani...!"

Hyoudou Michiru. Hobisi, profesyonel güreş izlemek.

...Gerçi, bir kız için epey tuhaf bir hobiydi bu, ama yine de yüzeyde idare etmeye çalışıyordu.

Onun asıl hobisi, izledikten sonra hareketleri uygulamaktı aslında.

"Daha bitmedi Tomo... Bu bitince sırada Dragon Sleeper var, sonra Neck Figure-Four, ondan sonra da ondan sonra da...!"

"Dur, bir saniye bekle!"

Bunların hepsi yakın temaslı hareketler değil mi diye belirtmek doğru olur muydu acaba?

"Hadi Tomo... Ya böyle uslu uslu benim yıkım dürtülerimin kurbanı olacaksın, ya da kararını verip kontratak yapacaksın, çabuk karar ver bakalım?"

"Yapabilir miyim hiç!"

Bu tür şeyler, gayet sıradan bir "işe yaramaz akraba ablası" durumu, değil mi?

Hiç de özel değil, değil mi...?