Maskenin Ardındaki Gerçek

“Yıkanıp geliyorum.”

Hinako ayağa kalktı.

Duşa doğru yönelen Hinako, bir kez dönüp bana baktı.

“...Aslında vücudumu da yıkamanı isterdim ama.”

“Ş-şimdi, o da ne—!?”

“Şaka yapıyorum.”

Hinako kıkırdadı.

“Her zaman teşekkür ederim.”

İçten bir minnet duyuluyordu.

Karşımda duran, mükemmel bir hanımefendi maskesi takan Hinako olmalıydı, ama o sözler kesinlikle kalbinin derinliklerinden geliyordu. O anki Hinako bir roldeydi, sahte olması gerekiyordu, ama ağzından dökülen duygular şüphesiz gerçekti.

Sahte değildi.

Hinako’nun bu ikili doğasını kabul ettiğimi sanıyordum ama belki de kalbimin bir köşesinde, her bir Hinako’ya farklı bir öncelik tanıyordum.

Ama hayır, yanılmıştım. İkisi de gerçek Hinako’ydu.

Hinako’nun içindeki o mükemmel hanımefendi, bir roldü, sahte değildi. Bunu sonunda idrak ettim. Uzun süredir sürdürdüğü bu rol, birikmiş anılarla doluydu ve bu anılar yepyeni değerlere dönüşmüştü... Belki de kendi öz benliğinin söyleyemeyeceği şeyleri söylemesini, hissedemeyeceği şeyleri hissetmesini sağlamıştı.

Hinako için mükemmel hanımefendi konumu, benim hayal ettiğimden çok daha büyük bir anlam taşıyor olabilirdi.

Öyle ki... kendi öz benliğini bile sarsabilecek kadar.