Konsey Yolunda

Okul çıkışı. Keyfi kaçmış Hinako'yu toparlayarak yavaş yavaş kendime gelen ben, çantama ders kitaplarını doldurup çıkış için hazırlanıyordum.

"Ah, Tomonari-kun. Bir dakikanızı alabilir miyim?"

Fukuşima Sensei seslendi.

Başımı yana eğerek öğretmen masasının önündeki Sensei'ye yaklaştım.

"Buyurun?"

"Affedersiniz, bu evrakları her sınıfın danışman öğretmenine teslim edebilir misiniz?"

Sensei, bir deste kağıdı bana uzattı.

"Pekala, sorun değil ama..."

"Neden ben?" sorusu yüzüme yansıdığı için mi, Fukuşima Sensei kıkırdadı.

"Öğrenci Konseyi'ne girmeyi hedefliyorsan, Sensei'lerden iyi bir itibar kazanman da iyi olur, değil mi?"

Anladım.

Ne ara olduysa, benim Öğrenci Konseyi'ne girmeyi hedeflediğim haberi birçok yere yayılmıştı. Zaten sınıf arkadaşlarımla sohbet ederken bile bazen ben bahsediyordum, o yüzden Sensei'lerin kulağına gitmesi de garip gelmiyordu.

Bir anlığına arkama baktım. Hinako ile göz göze geldim ve başını salladı.

Hinako'dan biraz sınıfta beklemesini isteyeyim.

"Anladım."

Evrakları alıp sınıftan çıktım.

Fukuşima Sensei'nin dediği gibi, eğer şimdi Öğrenci Konseyi seçimlerine katılacaksam, Sensei'lerden alacağım izlenim de kesinlikle önemli olacaktır. Bu tür sabırlı çabaları bundan sonra da biriktirmeye devam edeyim.

"...Sadece ayak işi yapan biri değilim, değil mi?"

Diye düşünmekten vazgeçtim.

Kio Akademisi ikinci sınıfın A sınıfından F sınıfına kadar toplam altı sınıfı vardı. Benim ve Hinako'nun bulunduğu A sınıfı okul binasının ikinci katındaydı, aynı katta B ve C sınıflarının da derslikleri vardı.

İlk olarak en yakın B sınıfına doğru gitmeye çalıştım ama...

('...Sakin ol.')

Çeşitli sebeplerden dolayı, şu an benim için B sınıfının dersliğine adım atmak zordu.

Derin bir nefes alıp iyice sakinleştikten sonra sınıfa girdim.

"Affedersiniz."

Sınıfa girdiğimde, birkaç kişi bana baktı.

B sınıfıyla beden eğitimi dersinde birlikte olduğumuz için tanıdık öğrenciler de vardı. Hafifçe selam verenler olduğu için ben de başımı eğerek öğretmen masasına doğru yürüdüm.

"Evrakları teslim etmeye geldim."

"Aaa, çok teşekkür ederim."

B sınıfının danışman öğretmeni olgun bir kadındı. Fukuşima Sensei küçük bir hayvan gibi bir havaya sahipken, bu Sensei'den ise soğukkanlı ve zeki bir izlenim alınıyordu.

"Tomonari-kun, değil mi?"

"E? Evet ama..."

"Önemli değil. Teşekkürler."

Yüzüyle isminin eşleştiğini doğrulamak istemiş olmalı ki, Sensei yüzüme dikkatle baktı ama daha fazla bir şey söylemedi.

Sıra C sınıfındaydı.

Ben de mümkün olduğunca etrafa bakmadan doğrudan sınıfın dışına doğru yöneldim ama—

"...Ah."

"...Ah."

Sadece bir anlığına sınıfın içine baktım. Sadece o kadarla göz göze geldik.

—Naruka.

B sınıfına girmekte zorlanmamın çeşitli sebepleri vardı. O da Naruka'ydı.

Yönetim oyunu bittikten sonraki Naruka ile aramızdaki konuşmayı net bir şekilde hatırlıyordum.

Unutmam. Unutmam mümkün değil.

Yanağımda hissettiğim o saf duyguyu, şimdi bile net bir şekilde hatırlayabiliyorum.

"Canın nasıl isterse öyle yap, diyen sendin—İtsuki!"

Naruka yüzü kıpkırmızı kesilerek böyle dedi ve—koşarak uzaklaştı.

...Koşarak uzaklaştığı için, Naruka ile bir sonraki görüşmemde nasıl bir yüz ifadesi takınacağımı hiç bilmiyordum. Bütün gece düşündüm ama bir cevap bulamadım. Dürüst olmak gerekirse, bu yüzden bugün uykusuzdum, bu yüzden de biraz gevşektim.

Naruka'nın duygularını anlıyordum. Buna karşılık, utanç verici ama ben henüz kendi duygularımı düzene sokamamıştım.

Bu yüzden şimdi, muhtemelen, çok tuhaf bir yüz ifadesi takınıyordum.

Ama Naruka, öyle beni görünce, biraz şaşkın bir ifadeyle etrafa bakındıktan sonra—utangaçça, çiçek açmış gibi gülümsedi.

"Hıh!"

Herhangi bir sözden çok, o ifade etkili oldu.

Hızlanan kalp atışlarımı bastırmak istercesine, hızla sınıftan çıktım.

"Mi-Miyajima-san, yumuşak bir gülümseme...!"

"Aptal. Son zamanlarda Miyajima-san, üç günde bir falan gülümsüyor!"

Arkamdan B sınıfı öğrencilerinin konuşma sesleri geliyordu.

Kısa bir süre önce olsa, böyle bir konuşmayı duyup ben "Naruka'ya elden bir şey gelmez ki" diye gülmüş olurdum.

Ama şimdi böyle düşünecek halim yoktu.

O kadar ki, içimde Naruka'nın varlığı büyümüştü.

('...Kendini toparla.')

Sıra C sınıfındaydı.

Kalp atışlarım sakinleştikten sonra sınıfa girdim.

"Affedersiniz."

C sınıfının dersliğine nadiren adım atsam da, hiçbir temas noktam yok değildi.

Bu sınıfta, o sarı saçlı, dikey bukleli kız öğrenci... Tennoji-san vardı.

"Aaa, Itsuki-san. Ne oldu böyle?"

Sensei'nin beni fark etmesinden daha önce, Tennoji-san beni fark etti.

Özellikle sınıf arkadaşlarıyla sohbetini yarıda kesip, Tennoji-san yanıma geldi.

"Fukuşima Sensei, C sınıfının danışman öğretmenine evrakları teslim etmemi söyledi de."

"Evraklar mı? ...Aaa, anladım. A sınıfının tek adayı Tomonari-san olduğuna göre, Fukuşima Sensei de ne kadar atik biridir."

Ne demek istedi acaba?

Meraklanan benim önümde, Tennoji-san, öğretmen masasının önündeki öğretmene doğru—

"Sensei, evraklar gelmiş!"

Tennoji-san, gür bir sesle söyledi.

Beklendiği gibi, Tennoji-san. Sınıfta yüksek sesle konuşmaya hiç çekinmiyordu.

Tennoji-san tarafından çağrılan C sınıfının danışman öğretmeni, idari işini bırakıp başını kaldırdı. Ben de Tennoji-san ile birlikte öğretmen masasının önüne kadar gidip evrakları teslim ettim.

"Vay canına, kusura bakma. Zahmet edip getirdin mi?"

C sınıfının danışman öğretmeni uzun boylu, zayıf bir erkekti.

İnce yapılı bir izlenim verse de, zayıf bir hava vermiyordu. Temiz görünümlü ceketi vücuduna oturmuştu ve zarif bir hava yayıyordu.

"Tomonari Itsuki-san. A sınıfı öğrencisidir."

"Evet, biliyorum. Çeşitli konularda ünlü de ondan."

"Bu arada, benim gibi Öğrenci Konseyi'ne girmeyi hedefliyor."

"Öyle mi? ...A, hayır, dur bir dakika. Gerçekten de böyle bir şey duyduğumu hatırlıyorum."

"Tomonari-san azimli ve yüksek bir gelişim arzusu taşımasıyla öne çıkıyor. Notlarının seyrine bakarsanız apaçık ortada ki—"

Bu da ne... Tennoji-san, acaba beni mi pazarlıyordu?

Tennoji-san ile göz göze gelince, göz kırptı. Yaklaşan Öğrenci Konseyi seçimlerine hazırlanmak için Sensei'nin bana karşı izlenimini iyileştiriyordu herhalde.