Gizlenen Endişe

Emilia, Subaru gözden kaybolana kadar arkasından baktı, ardından hafifçe içini çekti.

Avucunun içinden Subaru'yu izleyen Puck, Emilia'nın şimdi kendisini izlediğini fark edince aniden başını kaldırdı.

"Ne kadar da kasvetli bir yüzün var. Neyin var?"

"Kendimi bir tuhaf hissediyorum. Pek kelimelere dökemem."

İçindeki huzursuzluğu dile getirme çabasının bu kadar havada kalmasına içerleyen Emilia, boğazına düğümlenen sözler tekrar iç çekişine karışınca doğru düzgün kelimelere dönüşme fırsatı bulamadı.

Puck, Emilia'nın iç çatışmasını izlerken pembe burnu seğirdi.

"Subaru için mi endişeleniyorsun? Başkaları için böyle endişelenmen pek sık rastlanan bir durum değil."

"Beni insan ilişkilerinde beceriksiz biri gibi gösterme. Başkalarına yakınlaşmada kötü değilim ki… Sadece pek fırsatım olmadı!"

Emilia, Puck dışında kimseye göstermeyi reddettiği bir ifadeyle yanaklarını şişirdi.

Şımarık bir veletin hareketi gibi görünse de, bu Emilia'nın Puck'a olan mutlak güveninin bir kanıtıydı. Ruh, onun güvenini tamamen kabul ederek, kendi kızıymış gibi yukarıdan ona gülümsedi.

Emilia'nın kelimelere dökemediği o hassas duygulara doğru başını salladı.

"Eh, şaşırmana şaşmamalı. Çünkü bu durum biraz sorun olmaya başladı."

"Biraz… sorun mu?"

Sözleri sıradan bir tavırla söylemiş olsa da, Emilia'nın yüzü gerildi; ardındaki tonu gözden kaçırması imkânsızdı.

Puck, doğası gereği, ne kadar yüksek baskı altında olursa olsun hep aynı şekilde davranırdı. Bunun bir ruh olmasından mı yoksa sadece kişiliğinden mi kaynaklandığını bilmiyordu ama bir ruh olarak yaptığı ciddi gözlemleri, zorlu ve önemli kararlar için, özellikle de Emilia'nınkiler için saklardı.

Emilia'nın nefesinin kesildiğini gören Puck, kayıtsızca bıyıklarıyla oynadı. Sonuna kadar kendine özgü tavrını korudu.

"Ona sadece biraz dokundum ama Subaru'nun zihni karmakarışık. Dışarıdan gösterdiği, içindekilerle uyuşmuyor. Bu gidişle, ipin ucuna gelmesi uzun sürmez."