Petra'nın Sitemi

“Aptal Usta Subaru! Çok bencilsin! Ne istiyorsan yap!”

“P-Petra…”

“Git, tüm tehlikeli işleri yap, herkesi endişelendir, etrafındakilere zahmet ver, sonra da her zamanki gibi, hiçbir şey olmamış gibi geri gel! Hıh!”

“Böyle söyleyince, gerçekten de zahmetli bir adamım, değil mi…?”

Göğsünü ovuşturarak ayağa kalkan Subaru, Petra’nın bu çıkışından sonra kendini savunmak için tek kelime edemedi. Bir an için kendini sorguladı.

Sonunda, onu rahatlatmayı başaramamıştı. O ise, kendi duygularıyla yüzleşmiş, Subaru’yu her zamanki gibi uğurlamaya hazırdı.

Subaru, yine etrafındaki herkese bel bağlamak zorunda kaldığı için zavallıca başını kaşıdı.

“Anladım. Madem öyle, hep böyle yaptığım için üzgünüm ama yine tehlikeye balıklama dalacağım. Orada burada her türlü şeyi batırıp geri geleceğim, o yüzden beni bekle. Ben gittikten sonra beni ilk karşılayan kişi olmak senin özel ayrıcalığın.”

“…Bayan Frederica ya da Bayan Ram’ın benden önce söylemesine izin vermeyeceksin, değil mi?”

“Evet, söz veriyorum.”

“Usta da mı söylemeyecek?”

“Buraya döndüğümde ilk onu görsem kendimi döverim.”

“…Pekala. O zaman bunu kabul ediyorum.”

İkna olmuş gibiydi. Derin bir nefes aldıktan sonra Petra, bu söz üzerine Subaru ile barıştı.

Sözünden dönmeye meyilli olsa da Subaru, kalbinde bu sözü tutacağına yemin etti.

“Sen gerçekten umutsuz vakasın, Usta Subaru…”

Petra bunu mırıldanırken Subaru yanağını kaşıdı.

Nereye gitse, yüzünü gösterdiği herkesten aynı şeyi duyuyormuş gibi geliyordu.

Onlara bunu nasıl telafi edeceğini merak etmekten kendini alamıyordu.