İsimsiz Kısım

BAŞLIK: Pişmanlığın Gölgesinde

İşte şimdi bile, o anı hatırladığında, pişmanlık sarıyordu benliğini.

Kızın adını sevgiyle fısıldarken bile, uzatmak istediği parmakları itilmişti.

Kızın veda sözleri şefkat doluydu. Gözyaşlı gözlerinde hem mutluluk hem de kararlılık vardı; bunu görünce, sesi boğazında düğümlenmişti.

Şimdi bile, o an aklından ne geçtiğini hatırlayamıyordu.

Şimdi bile, ne söylemesi gerektiğini bilmiyordu.

Şimdi bile, şu soruya bir cevabı yoktu: “Farklı ne yapmalıydım?”

İşte bu yüzden, şimdi bile, yasaklı kitapların arşivinde sinmiş, büzülmüş, yalnız başına duruyor, oradan ayrılamıyordu.

“…Ryuzu.”

Zihninin en ücra köşelerinden gelen eski bir anı kırıntısı, o kelimeyi dudaklarından dökmüştü.

O boş ve durgun ayları, yılları hep aynı şekilde, o acı dolu geçmişten gözlerini kaçırarak geçirmişti.

Neden şimdi, bunca zaman sonra, o pişmanlığı, o anıyı, o kızın adını hatırlamıştı?

En olası açıklama, hissettiği önseziydi.

Tıpkı uzun zaman önce reddedildiği zamanki gibi bir önseziydi bu:

“Seni buradan çıkaracağım, Beatrice. Bu kez elim seni o kocaman güneşin altına çıkaracak ve o elbise çamurdan simsiyah olana dek oynayacağız.”

Ama bu kez, uzatılan eli itme sırası ondaydı.