Yüzümdeki Kızarıklık

Anime'leri severim, daha geçen gün Kimiuta'yı izlemiştim.

Buna Yuzuka da kesinlikle çok sevinir diye düşünmüştüm!

Ama öyle düşünüyordum ki…

Yuzuka gülümsemedi.

Kaşlarını indirmiş, gözleri nemlenmişti; zor durumda, endişeli, hatta sevinçli gibiydi. Ne düşündüğünü anlamak mümkün olmayan, karmaşık bir ifade takınmıştı.

—Beğenmedin mi?

—Hayır, öyle değil. Sadece, bu kadar kutlanacağımı düşünmemiştim… Duygularımı toparlayamadım… Ne yapacağımı bilemiyorum ki.

—Orada dürüstçe sevinsene.

—Elbette mutluyum! Mutluyum ama…

Yuzuka gözlerini kaçırdı, başını eğdi.

Mutluyum ama, ne yani? Merak ettiğim yerde durma. Şimdi endişelenirim.

Devamını beklerken, Yuzuka başını kaldırdı.

Duygularını toparlayıp toparlamadığı belli değildi ama az öncekinden daha fazla sevinç yüzüne yayılmıştı.

Gözlerini kısarak, mutlulukla gülümseyerek—

—Teşekkür ederim. Gerçekten mutluyum.

—!

Yıkıcı derecede etkileyici bir gülümsemeyle, sessizce sarf edilen tek bir söze kalbi güm diye attı.

Yavaş yavaş göğsünün içi ısındı, sıcaklık yüzüne kadar çıktı.

Kızarmış yüzünü saklamak için başını eğdi ama kalp atışları sadece hızlanıyordu.

—Ne oldu?

—Hi-hiçbir şey olmadı! Hemen tuvalete gidip geliyorum!

Yerinden kalktı, tuvalete koştu.

Aynaya baktığında… çok kızarmıştı.

Üstelik ifadesi de karmakarışıktı.

Sırıttığını mı yoksa zor durumda olduğunu mu anlamak mümkün olmayan gizemli bir ifade takınmıştı.

Yanaklarını tokatladı, derin bir nefes alıp sakinleşti ve yerine döndü. Anime hakkında konuşarak pasta yedi, içecek içti. Dükkandan çıktıklarında göğsündeki çarpıntı dinmişti ama…

—Hey, ne oldu? Az öncekinden beri tuhaf bir yüzün var ama.

—Hi-hiçbir şey olmadı. Asıl sen az önce tuhaf bir yüz takınmıştın.

—Ne ayıp! Tuhaf bir yüz takınmadım ben!

Puf diye yüzünü çeviren çocuksu hareketi bile sevimliydi—

Sesi de, konuşma tarzı da, el kol hareketleri de, her şeyiyle sevimli geliyordu—

Parkın önünde Yuzuka'dan ayrıldıktan sonra bile, yeniden filizlenen duygular kaybolmadı.

…Elbette, bu duyguyu kabullenemezdi ama.