Dokuzuncu Feragat Eden

“Dokuzuncu Feragat Eden… Bu niteliği hiç duymamıştım.”

“E-eminim duymamışsınızdır. Çünkü biz Kahinlerin ortaya çıktığı ilk döngü bu.”

Bahane üstüne bahane. Birden onunla biraz uğraşmak istedim.

“Ne tuhaf. Gelecekle ilgili bir Vahiy aldıysanız, size ‘vahiyci’ ya da benzeri bir şey denmesi gerekmez mi? Neden ‘feragat eden’? Bu ne anlama geliyor?”

“Ş-şöyle ki… biz… yani Vahiy…”

Seongguk Lee kekeliyordu, Yalan Tespit’i tetikleyecek hiçbir şey söylememek için çaresizce çabalayarak. Neredeyse başını okşayacaktım. Bakalım gerçeğin ne kadarını söyleyebileceksin.

Yüzünü buruşturdu ve kendini devam etmeye zorladı: “Sanırım bu, Vahiy’i okumayı… bıraktığımız sıra!”

“Okumayı bıraktınız mı? Neden?”

“Çünkü çok karmaşık ve engin… ve çok derin…”

“Yani onu okumaktan vazgeçen dokuzuncu kişi sizsiniz?”

“Evet…”

“O zaman bana pek faydanız dokunmaz, değil mi?”

“H-hayır efendim, öyle değil! Size çok yardımcı olabilirim!”

Seongguk Lee panik içinde kekeledi, sonra gergin bir şekilde akıllı telefonunu birkaç kez açıp kapattı.

“Neden telefonunuzla sürekli oynuyorsunuz?”

“A-affedersiniz! Akıllı telefon bağımlılığım var…”

Belli ki diğer Kahinlerden tavsiye almaya çalışıyordu, ama buna izin vermeyecektim.

“İnternet burada çalışıyor gibi görünüyordu.”

“E-evet, doğru. Münzevi yalnızın yeteneğini kullanarak…”

Donghoon Han’a baktım. Hipnotize edilmiş çocuk, gözlerinde boş bir bakışla tırnaklarını yiyordu. O, bilgiyi manipüle etme konusunda güçlü bir yeteneğe sahip Gölgelerin Münzevi Kralı’ydı. Bu çocuğu Kahinlerin kontrolünde bırakamazdım.

Eğer tüm bu Kahinler olay örgüsüne böyle müdahale ederse, orijinal hikaye raydan çıkacak ve tüm planlarım geçersiz hale gelecekti. Her şeyi mahvetmeden onları durdurmam gerekiyordu.

“Diğer tüm Kahinler de feragat eden niteliklerine mi sahip?”

“…Evet, efendim.”

“Toplamda kaç tane var?”

“Şey…”

Seongguk Lee biraz tereddüt ettikten sonra cevapladı: “Bildiğimiz kadarıyla kırk sekiz tane var.”

Kırk sekiz mi? Tahmin ettiğimden daha azdı.